Αυτοδυναμία ή… θάνατος! Ο Μητσοτάκης μεταξύ Σαμαρά και Βελόπουλου…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ρεαλιστής πολιτικός. Μετά από δύο πρωθυπουργικές θητείες δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Δεν έχει, λοιπόν, αυταπάτες.

Γι’ αυτό, όταν λέει ότι είναι εφικτή ξανά η αυτοδυναμία του κόμματός του, δεν σημαίνει ότι άρχισε να τον καταλαμβάνει το σύνδρομο της αυταπάτης. Είναι η υποχρεωτική απάντηση σε ένα δίλημμα στο οποίο δεν θέλει να μπει. Και το δίλημμα αυτό είναι τι θα κάνει ο ίδιος, αν οι ψηφοφόροι αυτή τη φορά πουν «αυτοδυναμία γιοκ».

Ο νυν πρωθυπουργός γνωρίζει ότι, αν δεν πέσει κάποιος… γαλάζιος μετεωρίτης στη χώρα, το βράδυ των εκλογών θα υποχρεωθεί να περάσει από καυδιανά δίκρανα. Το ένα θα γράφει «Κυριάκος Βελόπουλος» (συν όποιο άλλο ακροδεξιό περίτριμμα περάσει το 3% και έχει βουλευτές) και το άλλο θα γράφει «Αντώνης Σαμαράς».

Στην πρώτη περίπτωση θα πράγματα θα είναι καλύτερα για τον Μητσοτάκη. Θα φωνάξει τον Βελόπουλο, θα του δώσει μερικά υπουργεία και θα συγκυβερνήσουν. Δεν θα έχει άλλη επιλογή. Άλλωστε, ο Βελόπουλος, παρά τους κατά καιρούς αντικυβερνητικούς και αντιμητσοτακικούς λεονταρισμούς του, έχει βάλει πλάτη σε κρίσιμες επιλογές της σημερινής κυβέρνησης. Φυσικά, μια τέτοια συγκυβέρνηση -με ένα κόμμα κι έναν πολιτικό αρχηγό που τους καταλογίζονται ψεκασμένες θεωρίες και συνωμοσιολογία- θα είναι ένα είδος (αυτο)εξευτελισμού για τον κ. Μητσοτάκη και τη  ΝΔ. Όμως, μόνον έτσι θα μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνούν, έστω με έναν τέτοιο συνεταίρο.

Στην άλλη περίπτωση, δηλαδή αν η κάλπη αναδείξει τον κ. Σαμαρά σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ο κ. Μητσοτάκης θα βρεθεί σε αδιέξοδο. Διότι δεν θα μπορεί να συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός ούτε με συνεταίρο. Άλλωστε, αυτός είναι και ο βασικός στόχος του πρώην πρωθυπουργού: να υποχρεώσει τον νυν να αποχωρήσει και η ΝΔ να συνεχίσει ως κυβερνητικό κόμμα με άλλον επικεφαλής.

Ο κ. Μητσοτάκης ασφαλώς γνωρίζει αυτές τις επιδιώξεις και γι’ αυτό επανέλαβε και χτες από τη Θεσσαλονίκη το αυτονόητο: η αυτοδυναμία είναι (για τον ίδιο) εκ των ων ουκ άνευ. Αν δεν επιτευχθεί, μπαίνει σε διλήμματα με δύσκολη έως αδύνατη την απάντηση. Διότι ακόμα και ο «κανόνας» ότι το πρώτο κόμμα σχηματίζει κυβέρνηση, θα υπόκειται σε πολλά «αν», «πώς» και με ποιον πρωθυπουργό.

Αυτή τη φορά οι συνθήκες απέχουν πολύ από τις ευνοϊκές του 2019 και του 2023. Η ΝΔ και ο Μητσοτάκης βρίσκονται στο τέλος της δεύτερης θητείας τους. Η φθορά τους είναι δεδομένη, όπως και η εκφραζόμενη επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων να αλλάξει η κυβέρνηση στις εκλογές.

Η σημερινή κατάσταση περιγράφεται με αυτό που έχει πει ο Ρωμαίος κωμωδιογράφος Πλαύτος: «Δυοίν κακοίν προκειμένοιν, το μη χείρον βέλτιστον». Υπό τον όρο ότι ο κ. Μητσοτάκης, (ότ)αν βρεθεί μεταξύ των δύο κακών, θα είναι σε θέση να πει ποιο είναι το(μη) χείρον…