Αμετανόητοι! Το ρουσφέτι και τα μάτια τους…

Αν κάτι έγινε απολύτως σαφές από τις τοποθετήσεις των 13 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας την Τετάρτη στη Βουλή είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος του βουλευτή στις σύγχρονες δημοκρατίας. Η, τουλάχιστον, δείχνουν να μην καταλαβαίνουν.

Με ένα στόμα, μία φωνή (οι διατυπώσεις μόνο άλλαζαν) οι 13 διατράνωσαν το δικαίωμά τους να είναι παρόντες με κάποιον τρόπο στην καθημερινή ζωή των πολιτών και την υποχρέωσή τους (!) να τους βοηθούν και να συνδράμουν σε ζητήματα που αντιμετωπίζουν.

Σ’ αυτό ήταν κάθετοι! Ο πολίτης δηλαδή που έχει τη δυνατότητα να χτυπά τη βουλευτική πόρτα και να ζητά διαμεσολαβήσεις πάσης φύσεως μπορεί να δει τα αιτήματά του να ικανοποιούνται. Για τους άλλους, που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, ή δεν επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη διέξοδο, τι να κάνουμε, δεν μπορεί να τα έχεις κανείς όλα.

Αυτά τα ισχυρίζονται χωρίς αιδώ. Και επιστρατεύουν, μάλιστα, επιχειρήματα θεωρητικοποίησης της άποψής τους ενώ την ίδια ώρα αναζητούν ερμηνείες σε άρθρα του Συντάγματος για να προσδώσουν και μία συνταγματική εσάνζ στην παλαιοκομματική τους συμπεριφορά.

Δεν αλλάζουν. Δεν μαθαίνουν. Γιατί; Διότι ακόμη πιστεύουν στη διαμεσολάβηση, δηλαδή στο ρουσφέτι, μόνο μέσα από αυτόν τον τρόπο βλέπουν χρήσιμο τον εαυτό και τη θέση τους. Και γνωρίζουν καλά ότι αυτού του είδους η “βοήθεια” εξασφαλίζει εν πολλοίς την επανεκλογή τους.

Δεν έχουν κάνει την πολιτική ευθιξία να αναγνωρίσουν το λάθος τους αλλά απλώς κατηγορούν τους υπόλοιπους (συχνά χωρίς ισχυρά επιχειρήματα) ότι κάνουν τα ίδια. Και αφού το κάνουν οι αντίπαλοι, δικαιούνται και οι ίδιοι να μεσολαβούν.

Ακούστηκε, δε, και το εξοργιστικό (όχι μία φορά μάλιστα). “Μα η διαμεσολάβησή μου δεν στοίχισε στα ευρωπαϊκά ταμεία και το αίτημα ήταν δίκαιο”. Αρα εφόσον δεν στοίχισε σε χρήματα η διαμεσολάβηση (θα το δούμε βέβαια αυτό), τότε δεν τρέχει κάστανο. Συγχωρεμένοι! Να βοηθήσουν ήθελαν τα παιδιά, που είναι το κακό.

Είναι εξοργιστικό ξέρετε όλοι αυτό. Γιατί από αυτές τις νοοτροπίες βρέθηκε η χώρα βρέθηκε για οκτώ χρόνια στη μέγγενη των μνημονίων και της χρεοκοπίας. Και είναι, παράλληλα, προσβλητικό, απίστευτα προσβλητικό, για όλους εκείνους τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα από το 2010 και μετά. Κυρίως νέοι άνθρωποι, υψηλής ειδίκευσης και υψηλής μόρφωσης.

Δεν ήξεραν τα παιδιά να ζητήσουν μία διαμεσολάβηση και να λύσουν το πρόβλημά τους για να μην ξενιτευτούν. Προτίμησαν να εμπιστευτούν τα προσόντα και τα πτυχία τους. Οι αφελείς…

Ολη η παραπάνω επιχειρηματολογία προέρχεται, την ίδια ώρα, από βουλευτές της παράταξης που αυτοπροσδιορίζεται ως “φιλελεύθερη”, “σύγχρονη” και “φιλοευρωπαϊκή” και του κόμματος που ομνύει στην αριστεία.

Ενας εκ των δεκαετρίων “φιλοευρωπαϊστών” βέβαια δεν είχε κανένα πρόβλημα να ξιφουλκήσει εναντίον της Ευρωπαίας Εισαγγελέως από το βήμα της Βουλής ενώ έτερη βουλεύτρια του κυβερνώντος κόμματος, σε τηλεοπτική της εμφάνιση, άφηνε υπονοούμενα για την καταγωγή της κας Κοβέσι.

Το πως η χώρα κρατιέται, με κάποιον τρόπο, όρθια με πολιτικό προσωπικό τέτοιου επιπέδου από την πλευρά της συμπολίτευσης είναι πραγματικά απορίας άξιον. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν πάρα πολύ δουλειά όταν θα σκύψουν πάνω από την περίοδο που διανύουμε σήμερα…