Το καλό δεν είναι εξαίρεση

Έχουν γραφτεί πολλά για την επίδραση του Διαδικτύου στην ζωή μας και δύσκολα μπορεί κάποιος να κομίσει κάτι καινοφανές. Μπορεί μόνο να κάνει κάτι με τον εαυτό του. Όπως γίνεται με τα περισσότερα πράγματα ο καθένας κάνει προσπάθειες να σωθεί μόνος του. Αισθάνομαι πως η λειτουργία του πια μοιάζει με ένα χωνί που καταλήγει στο στόμα μας. Μαζεύει τα πάντα αλλά στο στενό του στόμιο συγκεντρώνει μόνο το ίζημα, το κατακάθι των κακών νέων. Από εκεί πίνουμε, από εκεί τρεφόμαστε, από ό,τι κακό στριμώχνεται στον στενό του λαιμό.

Τα κακά νέα έρχονται στοχευμένα και δημιουργούν μία διάθλαση του κόσμου που σε επηρεάζει με πολλούς τρόπους. Έχουμε ανάγκη από «διατροφολόγους διαδικτύου» να μας καθοδηγούν στο τι πρέπει να τρώμε για μία ισορροπημένη διατροφή. Καταναλώνουμε μόνο τον κακό εαυτό, τις κακές στιγμές των άλλων και στο μυαλό μας στήνεται μία γενίκευση που δεν έχει σχέση με τις πραγματικές ποσοστώσεις.

Ακόμη και ένας παγκόσμιος πόλεμος -που είναι φυσικά κάτι πολύ σημαντικό- δεν είναι ολόκληρη η εικόνα. Μονοπωλεί τις σελίδες ενημέρωσης αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή μας. Τα εγκλήματα, τα ατυχήματα, οι ρεμούλες, τα σενάρια καταστροφής, είναι μέρος αλλά όχι το όλον. Σε κάποια sites έχουν κάνει κατά καιρούς την εμφάνισή του στήλες που έχουν ως τίτλο «τα καλά νέα» οι οποίες λειτουργούν κι αυτές ως μία νεύρωση για υγιεινή ζωή. Σαν εκείνους που ανακαλύπτουν απότομα πως υπάρχει και η καλή διατροφή και πλακώνονται στις βιταμίνες, το κινόα και τα γκότζι μπέρι. Εμφιαλωμένη αισιοδοξία, χαπάκια ευθυμίας, άλλη διάθλαση, ανάποδη.

Κάνεις μία αναζήτηση για κάποιο πρόβλημα υγείας και για το επόμενο διάστημα οι ενημερώσεις σου είναι μία καταιγίδα ακραίων σεναρίων που σου παγώνουν το αίμα. Σύμφωνα με το διαδίκτυο είμαστε όλοι στα τελευταία μας. Κι εμείς και ο κόσμος και η ύπαρξη και ότι ξέραμε ως τώρα. Η ζωή μας έχει παραδοθεί στο delivery γιατί έχουμε ξεχάσει πώς να φτιάχνουμε τα καλά μας νέα με τα χεράκια μας.

Για τους ακραίους της άλλης πλευράς -τους ιδεοληπτικά τεχνοφοβικούς- οι οθόνες είναι ο διάβολος. Κάθε εποχή έχει τους Λουδίτες της και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμασταν καλοί στην ορθολογική χρήση των καινοτομιών. Μας έπαιρνε χρόνο. Και μέχρι να το καταφέρουμε γίναμε για κάτι φεγγάρια αφοριστικοί χάνοντας τα γλυκάδια της ζωής από τις κακές συνήθειες της junk ενημέρωσής μας.

Δεν έχουμε φτάσει μέχρι εδώ μόνο με ήττες. Πουθενά δεν πηγαίνεις μόνο με ήττες. Έχουμε νίκες αδιαφήμιστες, έχουμε καταφέρει πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να τα φανταστούμε, είμαστε εδώ κόντρα σε όλες τις πιθανότητες. Αλλά η λειτουργία του κακού έχει πολλαπλασιαστικές ιδιότητες. Και τρέχει και πολύ πιο γρήγορα. Το καλό διαιρείται στον διαιρέτη της εξαίρεσης. Ενώ είναι τόσο κανόνας όσο και το κακό.

Έχουμε λοιπόν το στόμα μας κολλημένο στον στενό στόμιο του χωνιού. Δεν ξεδιψάς έτσι, απλά καταφέρνουμε να κάνουμε την δίψα μας ακόρεστη. Ένα ποτάμι μποτιλιάρεται και βγάζει στο τέλος μόνο σταγόνες με δηλητήριο. Και τις βυζαίνουμε. Και αφήνουμε τον κόσμο ανυπεράσπιστο στα νύχια όλων των δυνατών κακών εκδοχών του.

Φαντάζομαι πως ένα κείμενο για το πόσο γέλιο ρίξαμε χθες με τα παιδιά, με την παρέα, που είχαμε καιρό να βρεθούμε, είναι εξόχως αντιεμπορικό και λιγάκι ομφαλοσκοπικό, αλλά μπορεί να είναι και ο πολλαπλασιαστής που χρειαζόμαστε.