Γαλλία, διαδηλώσεις και πορτοκαλί κουτιά

Οι Γάλλοι εξεγείρονται, η γαλλική δεν είναι μια κοινωνία ηττημένη, δεν ήταν ποτέ. Η γαλλική, παραδοσιακά, είναι μια κοινωνία που βράζει, σε ένταση, που δεν κοιμάται, που σηκώνεται από τον καναπέ.

Ταυτόχρονα, η Γαλλία πρώτη έδωσε μεγάλη δύναμη στην ακροδεξιά, πρώτη «τίμησε» την οικογένεια Λεπέν. Σε ένα παλιό ντοκιμαντέρ του Παύλου Τσίμα για την εκτόξευση της ακροδεξιάς εκεί, με εντύπωση είδα τους ναυτεργάτες στη Μασσαλία, να δηλώνουν πως ψήφιζαν πάντα κομμουνισμό αλλά δεν είδαν ποτέ αλλαγή ούτε βοήθεια οπότε θα ψήφιζαν Λεπέν μην τυχόν και ζούσαν κάτι διαφορετικό, πιο δίκαιο.

Διαδηλωτές vs καταστροφέων

Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη ζει ήδη τα αποτελέσματα της ενεργειακής κρίσης και οι Γάλλοι έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα – πιστεύω ότι σύντομα θα δούμε αντίστοιχες σκηνές σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις εξεγέρσεων, η κατάσταση νομοτελειακά βγαίνει εκτός ελέγχου με ταραξίες αγνώστων πεποιθήσεων, με ταραξίες που απλώς θέλουν να κάνουν ζημιές και παρεισφρέουν στις πορείες αμαυρώνοντας το κλίμα και τον σκοπό.

Και ως άνθρωπος της δημοσιογραφίας της μόδας αλλά και κάπως γαλλοτραφής, η αλήθεια είναι ότι με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ και τις λεηλασίες των καταστημάτων των μεγάλων οίκων. Και κάπως σφίγγεται η καρδιά μου, ειδικά για τον οίκο Hermes που παραμένει οικογενειακός και είναι ίσως ο μοναδικός στον κόσμο που διασώζει την παράδοση, που δίνει δουλειά σε χιλιάδες χειροτέχνες οι οποίοι χωρίς αυτόν δεν θα είχαν στον ήλιο μοίρα. Ενας δρόμος εκατοντάδων μέτρων γεμάτος σακούλες και κουτιά στο χαρακτηριστικό πορτοκαλί χρώμα δεν αποτελεί διαμαρτυρία για τη φτώχεια και την πτώση της αγοραστικής δύναμης. Αποτελεί απλώς μια εξτρεμιστική αλητεία, έναν τραμπουκισμό χωρίς ήθος, χωρίς στόχο. Είναι έτσι όμως;

Η αληθινή resistance και η αντίδραση στην πλαστική, νέα, κοινωνία

Και ταυτόχρονα νιώθω πως όλο αυτό δεν είναι και τόσο ανεξήγητο – χωρίς να το δικαιολογώ σε καμία περίπτωση. Ζούμε σήμερα άκρατη επίδειξη πλούτου, κυρίως λόγω social media. Στη δεκαετία του 1980, για παράδειγμα, που ζήσαμε την έκρηξη του γκλάμουρ, οι νέοι το έβλεπαν μέσα από κάποια περιοδικά, σε κάποιο σίριαλ, άντε και σε κάποια έξοδο. Σήμερα, οι ψεύτικες ή αληθινές εικόνες του Τικ Τοκ και του Ινσταγκραμ, βγάζουν τους ανθρώπους έξω από τα ρούχα τους.

Οι νέοι δεν μπορούν καν να διεκδικήσουν κάτι που ξέρουν ότι υπάρχει, αυτό στο οποίο δεν θα έχουν ποτέ συμμετοχή ενώ τους το τρίβουν καθημερινά στη μούρη με κάθε τρόπο. Μεγαλώνουμε παιδιά που όπως έγραψε ένας φίλος, ξέρουν ότι θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους. Την ώρα που το Παρίσι καιγόταν, γνωστός «ασημένιος» τραγουδιστής πόσταρε κάτι για τη συναυλία του στη γαλλική πρωτεύουσα. Κοσμάρα, παρτάρα. Θα μου πεις «σου χρωστάει κάτι; Ό,τι θέλει κάνει». Και θα σου πω τη λέξη της μόδας «ενσυναίσθηση». Αυτή μας διαφοροποιεί, κάπως έτσι αναγνωρίζουμε εκείνους που θέλουμε δίπλα μας μα και εκείνους που θέλουμε να μας διαφεντεύουν από εκείνους που δεν θέλουμε.

Και κάπως έτσι οδηγούμαστε και πάλι ιστορικά στα άκρα: γιατί έτσι γίνεται όταν η ανισότητα αυξάνει, την ώρα μάλιστα που σήμερα η τρελή ξιπασιά φθάνει σε όλο και περισσότερο κόσμο μέσω των καταστροφικών social media.

Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά

Εξαιτίας, λοιπόν, των προκλητικών υπερπλουσίων διεθνώς, μα και των αστείων influencers που για το τίποτα και με το τίποτα και με δεκάδες φίλτρα δημιουργούν «όνειρα», χάνεται η μπάλα. Το τόπι φεύγει από το γήπεδο, πετάγεται στην εξέδρα όπου κάθονται όλοι μαζί – και οι μεν και οι δε – χωρίς διαχωρισμούς.

Τι είναι αυτή η πορτοκαλί τσάντα σήμερα για τον περισσότερο κόσμο; Τι αντιπροσωπεύει αυτό το πορτοκαλί κουτί; Όλοι όσοι πήραν στα χέρια τους ένα τέτοιο ήταν τραμπούκοι; Ποιοι από τους διαμαρτυρόμενους ασχολήθηκαν καν με αυτό το πορτοκαλί κουτί; Γιατί μας έδειξαν τόσες τέτοιες εικόνες; Πόσο εύκολα σπιλώνονται άνθρωποι και διαμαρτυρίες; Πόσο μπορεί κιόλας να θολώσει ο νους μέσα στη μάζα;

Εγώ ξέρω σίγουρα πως η παγκόσμια λάμψη των posts, reels και βίντεο κάθε είδους, καίει τον εγκέφαλο. Καίει και τους δρόμους. Και πάλι, από βίντεο στα κινητά τα βλέπουμε όλα. Φαύλος κύκλος.

Και τα ακροδεξιά στοιχεία, πάλι, πλάι στους αστυνομικούς ήταν μπροστά και πετούσαν πέτρες.