Τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα ως ταξική διεκδίκηση

Όσοι επιδιώκουμε να συναναστρεφόμαστε και αυτούς που διαφωνούμε, εν προκειμένω και με συμπολίτες μας από τη δημοκρατική Δεξιά και Κεντροδεξιά που ομνύουν στο Σύνταγμα του ΄75 και ο Φιλελευθερισμός τους φαίνεται «ιδεολογία του Κολωνακίου» αλλά τον ανέχονται έστω και με ανασηκωμένο φρύδι, έχουμε διαπιστώσει την αμηχανία τους απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα και τη διοργάνωση των Pride ειδικότερα.

Ακόμα και σήμερα τους είναι δύσκολο να αποδεχτούν το αίτημα οι ΛΟΑΤΚΙ συμπολίτες μας να είναι ορατοί. Η απορία τους κωδικοποιείται λίγο-πολύ στη φράση: «Μα ποια ορατότητα; Τα κανάλια είναι γεμάτα ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπους, πολλοί celebrities δεν κρύβονται πλέον, ακόμα και πολιτικοί, δες τον Στέφανο Κασσελάκη, υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ΛΟΑΤΚΙ ορατότητας από αυτόν;».

Βέβαια, η άρνηση της ΣΤΑΣΥ φέτος, για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία, να μην επιτρέψει την ανάρτηση των αφισών του Pride στους διαφημιστικούς χώρους που διαθέτει θα έπρεπε να τους δίνει μια απάντηση.

Όμως, ακόμα κι αν δεν προέκυπτε το φετινό ζήτημα, θα έπρεπε να στρέψουμε το βλέμμα στην ουσία του θέματος που είναι διαφορετική και δεν εξαντλείται στο αν το κράτος διευκολύνει την ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων.

Το θέμα σήμερα δεν περιορίζεται στο να είσαι ΛΟΑΤΚΙ ή μετανάστης ή γυναίκα.

Σήμερα έχεις σοβαρό πρόβλημα αν είσαι φτωχός ΛΟΑΤΚΙ, φτωχός μετανάστης και φτωχή γυναίκα.

Ταξικό είναι το ζήτημα και όχι αμιγώς ταυτοτικό.

«Πώς τη βγάζει» ένας φτωχός τρανς που έχει ανάγκη και ειδικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και παρακολούθησης σε μια χώρα που τις υπηρεσίες Υγείας τις καλύπτει κυρίως ο ιδιωτικός τομέας και σύμφωνα με την προχθεσινή έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα το ΙΟΒΕ (και όχι κάποιο αριστερό think tank) το 32% των ατόμων στο χαμηλότερο εισοδηματικό τεταρτημόριο δηλώνει ανεκπλήρωτες ανάγκες υγείας. Κοινώς το 32% δεν έχουν χρήματα για να πάνε στον γιατρό.

Πώς είναι η ζωή ενός φτωχού ομοφυλόφιλου στην Περιφέρεια ή ακόμα και σε κάποια συνοικία της Αθήνας, ενός νέου ή μιας νέας 30 ετών που κατοικεί ακόμα με τους γονείς; Στοιχηματίζουμε ότι διαφέρει πολύ από αυτή του αντίστοιχου τριαντάρη ομοφυλόφιλου που βλέπουν στο πάνελ του πρωϊνάδικου ή μεσημεριανάδικου.

Σήμερα, ο εχθρός είναι ανισότητες και η φτώχεια.

Σήμερα, πρόβλημα είναι να είσαι φτωχός και δευτερευόντως το να ανήκεις σε κάποια μειονότητα που υφίσταται διακρίσεις.

Η ανάδειξη του ταξικού χαρακτήρα και των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων λοιπόν είναι πιο επείγουσα από ποτέ.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός παραμένει μια ιδεολογία για τους φτωχούς και τους παρίες, οι ισχυροί δεν χρειάζονται κανέναν να υπερασπίζεται τα ήδη νομικά κατοχυρωμένα ατομικά τους δικαιώματα, γιατί ο πλούτος και όσα πηγάζουν από αυτόν τους προστατεύουν επαρκώς.

Συμμετέχω στα Pride από την πρώτη διοργάνωση ενώ τα αιτήματα δεν με αφορούν προσωπικά όπως και τα υπόλοιπα αιτήματα της φιλελεύθερης ατζέντας άλλωστε.

Και στη φετινή πορεία, το Σάββατο, οι φιλελεύθεροι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να είμαστε παρόντες, να κλείσουμε τη μύτη και τα αυτιά στα «αντισιωνιστικά» (δηλαδή αντισημιτικά) συνθήματα που είναι βέβαιο ότι θα ακουστούν, να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε τους ανόητους που θα πάρουν, πάλι, στο κυνήγι τους ΛΟΑΤΚΙ ένστολους που θα επιχειρήσουν να παρελάσουν με τις στολές τους, αστυνομικές και στρατιωτικές.

Οι φιλελεύθεροι πρέπει να είμαστε εκεί, γιατί κάποιος πρέπει να παρελάσει και για τους φτωχούς και τους κοινωνικά αποκλεισμένους που εκείνη την ώρα, Σάββατο απόγευμα, είτε θα δουλεύουν για 600Ε στην Εστίαση ή τον Τουρισμό είτε δεν θα έχουν βρει ακόμα το κουράγιο, στο ασφυκτικό περιβάλλον της περιφέρειας και της συνοικίας, να ζουν ως αυτοί που είναι.

Γι’ αυτούς οφείλουμε να είμαστε και φέτος εκεί. Ραντεβού.