Το rebranding του Κασιδιάρη

«Εχεις αφαιρέσει το τατουάζ με τη σβάστικα από το μπράτσο σου;» Είναι απορία σχολιαστή σε ένα από τα πολλά βίντεο για τον Ηλία Κασιδιάρη στην κοινωνική δικτύωση. Εισέπραξε σχόλια με οργή και ύβρεις. Συγκράτησα εκείνα που υποστήριζαν ότι «τα χέρια του Ηλία είναι καθαρά».

Εχει καθαρά χέρια κάποιος που βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα για τη συμμετοχή του σε εγκληματική οργάνωση; Οι οπαδοί του απαντούν καταφατικά. Η βρώμα είναι στα χέρια εκείνων που λυμαίνονται το κράτος. Ο Κασιδιάρης δεν ήταν ποτέ ένας από αυτούς. Θα μου πείτε ότι πρόκειται για απόψεις του περιθωρίου, χωρίς κοινωνική δυναμική. Συμφωνώ. Ομως το θέμα είναι πιο σύνθετο από όσο φαίνεται.

Γιατί τα «καθαρά χέρια» δεν είναι απλώς μια κουβέντα οπαδών. Είναι ένας διαφορετικός κώδικας ηθικής. Μπορείς να έχεις καταδικαστεί για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, να υπήρξες κορυφαίο στέλεχος της Χρυσής Αυγής, αλλά αφού δεν πιάστηκες με το δάχτυλο στο μέλι, είσαι καθαρός, πλήρως αποστειρωμένος από πολιτικά αμαρτήματα. Αλλωστε οι οπαδοί σου δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν να κατανοήσουν τα περί φασισμού. Ακόμα και αν τα αντιλαμβάνονται, δεν τους ενοχλούν. Μη νομίζετε, δηλαδή, ότι η κοινωνία στο σύνολο της φρίττει με αυτά τα πράγματα ή τα αντιμετωπίζει με αποτροπιασμό. Για αρκετούς συμπατριώτες μας είναι «μια χούντα αυτή που θα μας σώσει».

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Η φυλακή, που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί το ισχυρότερο στίγμα, μετατρέπεται σε πεδίο αγώνων. «Τον φοβήθηκε το σύστημα». Ο εγκλεισμός χορηγεί πιστοποιητικό αντισυστημικότητας.

Και μετά έρχονται τα social media. Εκεί όπου η Ιστορία χωράει σε ένα κάθετο βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων. Ο Κασιδιάρης δεν χρειάζεται πλέον να μιλάει για τη Χρυσή Αυγή, ούτε να απολογείται για το εγκληματικό παρελθόν της. Εμφανίζεται γυμνασμένος, χαμογελαστός, αμετανόητος, ένας άνθρωπος που «δεν μάσησε» και πλήρωσε το τίμημα. Για έναν νεαρό άνδρα, που όταν η Χρυσή Αυγή μεσουρανούσε εκείνος πήγαινε στο Δημοτικό, το ιστορικό φορτίο δεν είναι αυτονόητο. Βλέπει τον Κασιδιάρη. Δεν κοιτάζει προς τα πίσω.

Αυτό είναι το σωστό rebranding, αγαπητοί μου. Οχι τα άλλα, τα ιμιτασιόν. Δεν χρειάζεται να αρνηθείς το παρελθόν σου. Αρκεί να μην το δείχνεις. Ο νεοναζί γίνεται «πατριώτης». Ο καταδικασμένος λανσάρεται ως «πολιτικός κρατούμενος». Και ο ακραίος είναι αυτό που ψάχνουν όλοι: «αντισυστημικός». Και η σβάστικα; Η σβάστικα είναι μια παλιά φωτογραφία που κάποιος ενοχλητικός θα ανεβάσει στα σχόλια. Περσινά ή και προπέρσινα ξινά σταφύλια. Αλλωστε μπορεί και να τη σβήσει με λέιζερ αν και θέλει δουλίτσα. Πιο εύκολα σβήνεις την πολιτική μνήμη παρά ένα τατουάζ.