Αποστολή Ισραήλ: Μπορεί η χώρα να αλλάξει πρωθυπουργό;

Αποστολή στο Ισραήλ

«Έχασα τους πιο στενούς μου φίλους σε μια μέρα. Έχασα την αθωότητά μου σε ένα δευτερόλεπτο». Ο Ιταμάρ Ορ Λουζ, επιζών της επίθεσης στο φεστιβάλ Νόβα, περιγράφει στο NEWS 24/7 την 7η Οκτωβρίου μέσα από όσα συνέβησαν στη ζωή του, και όσα κατέρρευσαν εκείνη την ημέρα στο κράτος του Ισραήλ.

Για τον ίδιο, η κυβέρνηση δεν έκανε αρκετά για τους πολίτες.

Τρία χρόνια μετά, αυτή η απαίτηση να ακουστούν οι επιζώντες συναντά το πολιτικό ερώτημα της κάλπης.

Ποιος μπορεί να αναλάβει την ευθύνη και ποιος μπορεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη;

Τα στρατόπεδα: Νετανιάχου και Αντι-νετανιάχου

Ο Νετανιάχου έχει καταφέρει να μετατρέψει ολόκληρη την πολιτική αντιπαράθεση σε δημοψήφισμα για τον εαυτό του. Η διάκριση Νετανιάχου αντι-Νετανιάχου έχει υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό την παραδοσιακή αντιπαράθεση Αριστεράς–Δεξιάς.

Στο Ισραήλ, όμως, μπορεί να κερδίσεις τις εκλογές και να μη γίνεις πρωθυπουργός. Η πρωτιά προσφέρει πολιτικό προβάδισμα. Η διαφασλιση επαρκών εταίρων όμως είναι πιο σημαντική από την πρωτιά στις εκλογές.

Σε αυτήν τη δεύτερη αναμέτρηση, που ξεκινά όταν κλείνουν οι κάλπες, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εξακολουθεί να υπολογίζεται, ακόμη και όταν οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν να χάνει.

Γκάντι Άιζενκοτ: η υπόσχεση μιας άλλης ηγεσίας

«Όποιος πιστεύει ότι η χώρα μας μπορεί να επιζήσει μέσα από τέσσερα επόμενα τέτοια χρόνια ζει σε μια επικίνδυνη παραίσθηση», προειδοποίησε στην προεκλογική συγκέντρωση της Κυριακής στο Τελ Αβίβ.

Ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού, που έχασε το γιο του στη Γάζα, παρουσιάζεται ως η ηθική και πολιτική αντίθεση στον Νετανιάχου.

Λιγότερο χαρισματικός, περισσότερο συγκρατημένος, αλλά πιο αξιόπιστος στα μάτια των υποστηρικτών του.

Ο Άιζενκοτ διεκδικεί πολιτικά να απαντήσει στο κενό εμπιστοσύνης. Οι θέσεις του, ωστόσο, δείχνουν και τα όρια της αλλαγής που εκπροσωπεί.

Απορρίπτει την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση και ζητά την καταστροφή ή τη διάλυση του στρατιωτικού σκέλους της Χαμάς. Μια διαφορετική ηγεσία μπορεί να αλλάξει τη διαχείριση, τις κυβερνητικές συμμαχίες και τη διπλωματική θέση του Ισραήλ. Η ανατροπή του βασικού δόγματος ασφαλείας είναι πολύ διαφορετική υπόθεση.

Η νέα γενιά και η στροφή στην Ακροδεξιά

Η γενιά που μεγάλωσε μέσα στο τραύμα της 7ης Οκτωβρίου δεν δίνει μία κοινή πολιτική απάντηση. Η οργή απέναντι στην κυβέρνηση μπορεί να τροφοδοτεί την απαίτηση για λογοδοσία. Μπορεί επίσης να στρέφει ψηφοφόρους ακόμη δεξιότερα.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Agam Labs του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, την οποία επικαλείται το Reuters, έως ένας στους τρεις ψηφοφόρους του Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ψηφίζει για πρώτη φορά.

Για ένα τμήμα αυτών των νέων, η αποτυχία προστασίας των πολιτών μεταφράζεται σε απαίτηση για περισσότερη ισχύ και σκληρότερη πολιτική.

Αυτή η μετατόπιση περιπλέκει την εικόνα της εκλογικής αναμέτρησης. Η φθορά του Νετανιάχου δεν σημαίνει απαραίτητα αποδυνάμωση των πιο ακραίων δυνάμεων που τον στηρίζουν. Ούτε η δυσαρέσκεια απέναντί του συνεπάγεται αμφισβήτηση της πολιτικής του απέναντι στους Παλαιστινίους.

Οι εκπρόσωποι της Ακροδεξιάς δεν επιδιώκουν απαραίτητα την αντικατάστασή του. Επιδιώκουν τη μετατόπισή του ακόμη δεξιότερα.

Έτσι, η ίδια κάλπη μπορεί να καταγράψει ταυτόχρονα την αποδοκιμασία του πρωθυπουργού και την ενίσχυση δυνάμεων που ζητούν ακόμη σκληρότερη κατεύθυνση.

Λογοδοσία, η απαίτηση των επιζώντων

«Νομίζω ότι εκείνη την ημέρα η χώρα μας κατέρρευσε ολοκληρωτικά και ο στρατός μας κατέρρευσε», λέει ο Ιταμάρ Ορ Λουζ.

Στη δική του αποτίμηση, οι ευθύνες διατρέχουν την πολιτική και τη στρατιωτική ηγεσία. Και η δημόσια παραδοχή ενός λάθους δεν αρκεί για να θεωρήσει ότι κάποιος τις ανέλαβε πραγματικά.

«Ήξεραν πώς να πουν ότι ήταν δικό μου λάθος και να το δημοσιοποιήσουν στα μέσα ενημέρωσης και εκεί τελειώνει», αναφέρει. Αυτό που περιμένει είναι μια καθαρή αναγνώριση της αποτυχίας και μια συγγνώμη. «Αυτό θα ήθελα να ακούσω και αυτό περιμένω από τον επόμενο ηγέτη μου στο Κράτος του Ισραήλ».

Σε αυτό το αίτημα λογοδοσίας επιχειρεί να απαντήσει πολιτικά ο Γκάντι Άιζενκοτ.

Η πιθανή εκλογή του, όμως, ανοίγει δύο διαφορετικά ζητήματα: πόσο μπορεί να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται το Ισραήλ και πόσο μπορεί να αλλάξει η στρατηγική του.

Η απαίτηση των επιζώντων να ακουστούν και να μάθουν την αλήθεια θα κρίνει το πρώτο, ανεξάρτητα από το ποιος θα καταφέρει τελικά να σχηματίσει κυβέρνηση.