“Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ”: 45 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗ DISCO CAPAKI

Μετά το τελευταίο χειροκρότημα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, η νύχτα συνεχίζεται στους πορτοκαλεώνες του Γιαλασιού. Τα αυτοκίνητα συνωστίζονται έξω από τη “Disco Capaki” και σχεδόν όλοι σταματούν για μια φωτογραφία μπροστά στη ρετρό φωτεινή επιγραφή που βρίσκεται εκεί από τη δεκαετία του ’80.

Μπαίνοντας μέσα, η λάμψη της ντισκόμπαλας, τα φωτορυθμικά και η δυνατή μουσική μεταφέρουν τον επισκέπτη σε μια πίστα, όπου οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας δεν έχουν καμία θέση. “Είναι σαν να βιώνεις μια ανάμνηση των γονιών σου”, λέει ο Γιώργος, συνοψίζοντας την αίσθηση που του άφησε η επίσκεψη του.

Όταν η ντίσκο άνοιξε το 1981, έγινε γρήγορα σημείο συνάντησης για τους ανθρώπους της Επιδαύρου. Από αυτή τη συνήθεια προέκυψε, άλλωστε, και το όνομα της, αφού ηθοποιοί, θεατές και ντόπιοι πήγαιναν εκεί “καπάκι” κάθε βράδυ.

Τρία χρόνια αργότερα, μια επαγγελματική υπόθεση έφερε στο Καπάκι την Αγγελική Τζαβέλλα, η οποία εργαζόταν τότε σε τεχνικό γραφείο. Εκεί γνώρισε τον ιδιοκτήτη της ντίσκο, Ηλία. Παντρεύτηκαν το 1985 και έκτοτε η πορεία του μαγαζιού συνδέθηκε με τη ζωή της.

Σήμερα, αναπολεί την περίοδο που οι ηθοποιοί πήγαιναν ακόμη και τις καθημερινές μετά τις πρόβες, αναζητώντας ένα ποτό και λίγες ώρες διασκέδασης. “Τότε ήταν άλλες εποχές, δεν τους ενοχλούσε κανείς, ούτε οι ντόπιοι ούτε και οι φωτογράφοι. Δεν υπήρχαν κινητά, αν και οι παπαράτσι προσπαθούσαν πάντα να μπουν μέσα. Ήταν πολύ πιο απλά και αυθόρμητα τα πράγματα”, λέει η Αγγελική. Στην πίστα έχουν χορέψει, μεταξύ άλλων, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, η Τζένη Καρέζη, ο Νίκος Κούρκουλος και η Ζωή Λάσκαρη.

Η οικειότητα ανάμεσα στους ηθοποιούς και το κοινό δεν χάθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν. Ο Δημήτρης Ε., που επισκέπτεται το Καπάκι τα τελευταία πέντε χρόνια, θυμάται μια συνάντηση του με την Κατερίνα Παπουτσάκη στην μπάρα: “Κάποια στιγμή ήταν δίπλα μου και της είπα: “Πολύ ωραία έπαιζες σε εκείνη τη σειρά”. Μου χαμογέλασε και με ρώτησε ποια ήταν η αγαπημένη μου σκηνή. Εγώ νόμιζα ότι έπαιζε στο “Είσαι το ταίρι μου”, αλλά τελικά την είχα μπερδέψει με την Κατερίνα Λέχου. “Αγόρι μου, καλά όλα αυτά που μου λες, αλλά δεν ήμουν εγώ σε αυτή τη σειρά”, μου απάντησε. Με άφησε να εκτεθώ κανονικά”, αφηγείται γελώντας.

Τη διαχείριση έχουν πλέον αναλάβει τα παιδιά της Αγγελικής, προσπαθώντας να διατηρήσουν τη διακριτικότητα που χαρακτήριζε ανέκαθεν το Καπάκι. Το μαγαζί δεν οργανώνει φωτογραφίσεις ούτε κρατά συστηματικό αρχείο από τις βραδιές του. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναδημοσιεύει κυρίως στιγμιότυπα που έχουν κοινοποιήσει οι ίδιοι οι θαμώνες.

Ο ερωτισμός κάτω από τη ντισκόμπαλα

Στην πίστα, όλοι μοιάζουν να χορεύουν πάνω στην κούραση τους. Αρκετοί έχουν ήδη παρακολουθήσει μια παράσταση δύο ή τριών ωρών, έχουν φάει και έχουν φτάσει εκεί αργά τη νύχτα. Κι όμως, μόλις αρχίσει η μουσική, η εξάντληση υποχωρεί. “Με το που μπαίνεις, ξυπνάς και δίνεις πόνο”, τονίζει ο Δημήτρης Ε.

Όσο ο χρόνος περνάει, τα σώματα πλησιάζουν. “Υπάρχει μια αυτονόητη κατανόηση. Αν σε σπρώξει κάποιος, αν πέσει πάνω σου, δεν έγινε και κάτι. Αποτελεί κομμάτι της τελετουργίας”. Μέσα σε αυτόν τον αυθορμητισμό δημιουργούνται και ευκαιρίες για “στενό μαρκάρισμα”, όπως το αποκαλεί. “Όλοι, όλες, όλα κοιτιούνται και η μία παρέα μιλάει στην άλλη, καταλήγοντας να χορεύουν μαζί”. 

Πρόκειται, όπως λέει, για το διά ζώσης φλερτ που επιμένει σε μια εποχή που οι περισσότερες γνωριμίες περνούν μέσα από εφαρμογές και αλγόριθμους. “Κανείς δεν κάθεται να σκρολάρει με τις ώρες στο κινητό. Στο Καπάκι ζεις στο εδώ και τώρα. Σκέφτεσαι συνέχεια: θα κάνεις την κίνηση ή δεν θα την κάνεις;” 

Για λίγες ώρες, σημασία έχουν μόνο η μουσική και τα βλέμματα. “Αποσυνδέεσαι από την καθημερινή φθορά και συνδέεσαι με τους άλλους ανθρώπους που είναι εκεί παρόντες”, καταλήγει.

“Στο Καπάκι όλοι είναι ίσοι”

Από τραγούδι σε τραγούδι, το σκηνικό αλλάζει. Δίπλα σε ένα τετράχρονο κοριτσάκι που χορεύει μόνο του, μπορεί να βρεθεί ένας άνδρας με παντελόνι καμπάνα, να ακολουθεί με τη σύντροφό του τις κινήσεις του “YMCA”. Κάποιοι έχουν έρθει αποφασισμένοι να “τα σπάσουν”, άλλοι αφήνονται στη μουσική σαν να προσπαθούν να ξεχάσουν κάτι που τους βασανίζει, ενώ ορισμένοι περιμένουν υπομονετικά το επόμενο τραγούδι.

Η μεγαλύτερη πρόκληση για μια ντίσκο με τέτοια ιστορία είναι να καταφέρει να ενώσει στην ίδια πίστα διαφορετικές γενιές ανθρώπων. Για τον DJ του μαγαζιού, Δημήτρη Δεδέ, το μυστικό κρύβεται στις σωστές εναλλαγές: “Οι ισορροπίες διατηρούνται με το κατάλληλο μουσικό mix. Οι παλαιότεροι βρίσκουν τον εαυτό τους στα 70s και τα 80s, ενώ οι νεότεροι ξεσηκώνονται με επιτυχίες των 90s και των 00s. Στο Καπάκι, όμως, όλοι είναι ίσοι και έχουν δικαίωμα στη διασκέδαση”.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρεί ότι οι νεότεροι αγκαλιάζουν όλο και περισσότερο την παλιά μουσική, ακόμη κι αν δεν έζησαν την εποχή κατά την οποία πρωτοκυκλοφόρησε. Έτσι, τα ίδια τραγούδια ξυπνούν αναμνήσεις στους μεγαλύτερους και δημιουργούν καινούργιες στους νεότερους. Κομμάτια όπως το “Mamma Mia” των ABBA ή το “Live Is Life των Opus” καταργούν κάθε ηλικιακή διάκριση. Εκείνη τη στιγμή, όλοι παρασύρονται από τον ίδιο ρυθμό και, αν παρατηρήσει κανείς τα πρόσωπά τους κάτω από τα φωτορυθμικά, μοιάζουν σαν να γνωρίζονται μεταξύ τους, μεταφέρει ο DJ.

“Είναι όλη μου η ζωή”

Η Αγγελική Τζαβέλλα έχει δει έρωτες να γεννιούνται, φιλίες να μένουν ανεξίτηλες στο πέρασμα των χρόνων και παλιούς θαμώνες να δίνουν τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά. “Θα μιλήσεις με ανθρώπους που τα παιδιά τους μας στέλνουν χαιρετίσματα. Το σεβόμαστε πολύ αυτό και πιστεύω ότι γι’ αυτό καταφέραμε να μείνουμε ανοιχτοί εδώ και 45 χρόνια”.

“Είμαι 64 χρονών πια. Αν είναι ανοιχτό το Καπάκι, δεν γίνεται να μην περάσω. Θα ξαπλώσω από νωρίς το απόγευμα και κατά τις 2:30 ή 3 το πρωί θα πάω. Και ακόμη μου αρέσει. Είναι όλη μου η ζωή”, συνεχίζει η Αγγελική.

Η εικόνα που της επιβεβαιώνει ότι ακόμη μία βραδιά πέτυχε έρχεται λίγο πριν ξημερώσει: “Βλέπεις τον κόσμο να φεύγει χορεύοντας”.