Γιορτάσαμε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου τα γενέθλιά του και τις “σταθερές” της ζωής μας

Ανηφορίζοντας προς το Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» στον Βύρωνα, το περασμένο Σάββατο (20/06), σκεφτόμουν τις «σταθερές» που έχει ο καθένας στη ζωή του. Τα πράγματα, τους ανθρώπους, τις μουσικές που τον συνοδεύουν στο πέρασμα των χρόνων και που του υπενθυμίζουν κάθε τόσο πως, όσο κι αν έχουν αλλάξει οι καταστάσεις και οι συνθήκες στο διάβα της ζωής, ένα κομμάτι μας παραμένει ίδιο, αγνό και αυθεντικό. Ανακαλούν το πραγματικό «εγώ» μας και επαναφέρουν όλα τα χαρακτηριστικά εκείνα που μας διαμόρφωσαν κάποτε, αλλά χάθηκαν κάπου στο διάβα της ζωής. Μια τέτοια «σταθερά» στη ζωή εμού και χιλιάδων άλλων ανθρώπων που συναντηθήκαμε εκεί, είναι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Ο χώρος ήταν εντελώς γεμάτος, τόσο στις κερκίδες όσο και στην αρένα, με μικρούς και μεγάλους, παρέες νεαρών και μεγαλύτερων, ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά, να κατακλύζουν κάθε γωνιά του Θεάτρου Βράχων και να εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους και την αγάπη τους ήδη από τις πρώτες αναγνωριστικές νότες από τα “Έφηβα γεράκια”, τον ύμνο της νεότητας και της δίψας για ζωή. Εν μέσω θερμών χειροκροτημάτων, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έκανε αισθητή τη δυναμική παρουσία του. «Πενήντα χρόνια παρέα είμαστε!» ήταν τα λόγια με τα οποία μας καλωσόρισε, βάζοντάς μας για τα καλά και κατευθείαν στο κλίμα με την αυτοβιογραφική “Σφεντόνα”.

Πολύ γρήγορα ήρθαν τα ιστορικά κομμάτια του, εκείνα που άφησαν εποχή και παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο, που αποτελούν σύμβολα επανάστασης, συνοδεύοντας τους κοινωνικούς αγώνες μας και εμπνεόντάς μας να συνεχίσουμε να πολεμάμε για το δίκιο και για τον άνθρωπο. Από το “Πόρτο Ρίκο” και τον “Τσε Γκεβάρα” στον “Στρατιώτη” και το “Φοβάμαι”, όλοι ένωσαν τις φωνές τους τραγουδώντας με τη δύναμη της ψυχής τους, ενώ ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου υπογράμμισε ότι «δεν θα πρέπει να φοβόμαστε τον φόβο», όπως έχουν καταφέρει κάποιοι εκεί έξω. Καπνογόνα στην αρένα, αλλά και στην κορυφή των βράχων που στέκονταν πελώριοι γύρω μας. Δυναμικός ο παλμός και υψωμένα τα χέρια στο “Οι ψυχές και οι αγάπες”, ισχυρές οι κραυγές στο “Δεν υπάρχω”, υπόγεια η ένταση στη “Βικτώρια”.

Πού και πού, ανάμεσα στα τραγούδια, ο κόσμος φώναζε το κλασικό κι αγαπημένο σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ’ ακούμε», με τον ίδιο να αυτοσαρκάζεται. Η τρυφερή πλευρά των τραγουδιών του, που μας εξακολουθεί να μας συγκινεί και να μας βουρκώνει, λες κι είναι η πρώτη ακρόαση, ήρθε με τον πιο γλυκό συνδυασμό των “Κι αν τα μάτια σου” και “Σ’ ακολουθώ”, καθώς και με το ρομαντικό νανούρισμα, ύμνο στην αγάπη, “Να κοιμηθούμε αγκαλιά”. Οι δυναμικές μπαλάντες “Πριν το τέλος” και “Βράδυ Σαββάτου” μας απέδειξαν, για άλλη μια φορά, πως όταν μιλάμε για κομμάτια-σταθμούς, δεν αναφερόμαστε μονάχα στα κοινωνικοπολιτικά τραγούδια, αλλά και στα ερωτικά διαμάντια που έχει στη δισκογραφία του ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου – τα οποία δεν είναι καθόλου λίγα.

Αξίζει να σημειωθεί πως στη σκηνή μαζί του ήταν οι χρόνιοι συνοδοιπόροι και συνεργάτες του, ο τραγουδοποιός Απόστολος Μόσιος, που μοιράστηκε μαζί μας και τα δικά του τραγούδια “Σ’ αγαπώ κάνε κάτι” και “Ό,τι γίνει τώρα”, αλλά μια ερμηνεία του “Σ’ αγαπάω ακόμα”, ενώ τον συνόδευσε στην ακουστική κιθάρα, καθώς και η Μαίρη Μπρόζη, που ήταν στα φωνητικά και στο βιολί, ενώ μας τραγούδησε το νέο της κομμάτι “Πολύχρωμη ταυτότητα” και μας χάρισε και μια εκτέλεση του “Dream on”. Επίσης, στη μπάντα του ήταν οι Ανδρέας Αποστόλου (πιάνο – keyboards), Γιάννης Αυγέρης (ηλεκτρική κιθάρα), Γιώργος Κατσίκας (τύμπανα) και Πέτρος Βαρθακούρης (ηλεκτρικό μπάσο).

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ακούσαμε και τα “Αγαπάω κι αδιαφορώ” και “Μπαγάσας” του Νικόλα Άσιμου, ενώ προς το τέλος η συναυλία κατέληξε σε γιορτή με τα ξεσηκωτικά “Ένα καράβι”, “Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί”, “Χαιρετίσματα” και “Το παιχνίδι παίζεται”, που αποτελεί και τον επίλογο των live του τα τελευταία χρόνια. Αγέρωχος, ακούραστος και με τρομερή δίψα για ζωή και για επικοινωνία με τον κόσμο, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μας χάρισε μια γεμάτη βραδιά, βάζοντας τα δυνατά του, ενώ αξίζει να αναφέρουμε πως δεν έλειψαν και οι εκπλήξεις, όπως η εμφάνιση της συζύγου του, Ελένης Ράντου, με μια μεγάλη τούρτα για τα 76α γενέθλιά του! Έσβησε τα κεράκια του και αντάλλαξαν ένα τρυφερό φιλί. «Χρόνια πολλά σε εσένα» του τραγουδήσαμε, με εκείνον να απαντά με χιούμορ «Μπράβο μου!».

Η συναυλία στο Θέατρο Βράχων, που ήταν και η πρώτη της φετινής καλοκαιρινής περιοδείας του, έκλεισε με συναισθήματα πληρότητας και ευλογίας και με την εξής ανακουφιστική σκέψη: «Μιλάμε για θρύλους, για εμβληματικές μορφές που ενδεχομένως δεν προλάβαμε ή που έφυγαν νωρίς. Πόσο τυχερή είμαι που έζησα και ζω έναν τέτοιον καλλιτέχνη, που μεγαλώνω μαζί του, που μπορώ να επιστρέφω εκεί, στα τραγούδια, στις μουσικές, στις ιδέες. Τι ευλογία που τον έχουμε!». Σαράντα χρόνια έφηβος, πενήντα χρόνια έφηβος, εξήντα χρόνια έφηβος, εβδομήντα… έξι χρόνια έφηβος! Και εμείς ακόμα εδώ, εμείς για πάντα εδώ… γιατί είσαι «σταθερά» στη ζωή μας.