Τραγουδήσαμε με τον Πάνο Μουζουράκη για ένα “μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι”

Το πρόγραμμα έγραφε συναυλία. Αυτό που συνέβη στην Τεχνόπολη όμως, το βράδυ της Δευτέρας, έμοιαζε περισσότερο με μια φωτεινή γιορτή. Με οικοδεσπότη τον Πάνο Μουζουράκη, φίλους που ανέβαιναν διαρκώς στη σκηνή, ένα κοινό που τραγουδούσε ασταμάτητα και μια απρόσμενη… μάχη με φωτόσπαθα, η βραδιά λειτούργησε σαν ένα μικρό αντίδοτο στο σκοτάδι της εποχής.

Η καλοκαιρινή συναυλία του Πάνου Μουζουράκη στην Τεχνόπολη δεν ήταν απλώς μια ακόμη στάση της περιοδείας του. Ήταν μια γιορτή αισιοδοξίας, ένα μουσικό καταφύγιο. 

Λίγο πριν ανάψουν οι πολύχρωμοι προβολείς και η Τεχνόπολη “πλημμυρίσει” με γνώριμες μελωδίες, οι πρωταγωνιστές της βραδιάς μίλησαν στην κάμερα του NEWS 24/7:

 

Η συναυλία άνοιξε με τον Rikki, κατά κόσμον Κωνσταντίνο Κατικαρίδη, όσο το κοινό περίμενε -όπως αστειεύτηκε ο καλλιτέχνης- τον Πάνο να φορέσει την πιτζάμα του. Λίγο αργότερα ο Μουζουράκης εμφανίστηκε μέσα από το πλήθος τραγουδώντας το νέο του single «Τι Ωραίο», καταργώντας από τα πρώτα κιόλας λεπτά τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό.

Ο ίδιος βάφτισε τη συναυλία «The Panos Pijama Prison Pool Party» και εξήγησε το σκεπτικό πίσω από τον παράδοξο τίτλο: «Pijama» γιατί οι εποχές που ζούμε, με όσα συμβαίνουν γύρω μας, μοιάζουν να μας έχουν πιάσει στον ύπνο, «Prison» γιατί όλοι νιώθουμε κάπως φυλακισμένοι ανάμεσα στα γεγονότα που εκτυλίσσονται γύρω μας και την ανασφάλεια που δημιουργούν, και ι «Pool» γιατί, όπως είπε χαμογελώντας, η βραδιά περιλάμβανε μια… ιδιότυπη βάφτιση.

Ή μάλλον μια χειροτονία. «Δεν είναι ακριβώς βάφτιση αλλά χειροτονία», διευκρίνισε ο Μουζουράκης, παρουσιάζοντας τον Rikki ως «ένα δημιουργικό τέρας», «την αχαλίνωτη ανάγκη του καλλιτέχνη να εκφραστεί», το Kraken που ήρθε στην Τεχνόπολη για να χειροτονηθεί στους «πολεμιστές του φωτός» και τους «συνεχιστές της χαράς». Υπό τις ιαχές «Free the Rikki» και τους ήχους του «We Will Rock You», η σκηνή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης με φωτόσπαθα, ενώ οι δύο τους τραγουδούσαν αργότερα το «Φωτόσπαθο».

Στα παρασκήνια εκτυλισσόταν μια δεύτερη, πιο αθόρυβη συναυλία. Όσοι βρίσκονταν εκεί τραγουδούσαν σχεδόν όλα τα τραγούδια μαζί με τους μουσικούς, δημιουργώντας μια τρυφερή χορωδία.

Ανάμεσα στις πιο ζεστές στιγμές της βραδιάς ήταν η εμφάνιση του Κωστή Μαραβέγια, ο οποίος ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσει αγκαλιά με τον Μουζουράκη το αγαπημένο «Φίλα Με Ακόμα» και να σηματοδοτήσουν με τον πιο όμορφο τρόπο την έναρξη ενός ξέγνοιαστου καλοκαιριού.

Ξεχωριστή ήταν και η παρουσία του Απόστολου Βαλαρούτσου. Ο τραγουδοποιός ερμήνευσε, μεταξύ άλλων, το τραγούδι «Αθηνά», το οποίο αφιέρωσε στους κατοίκους του λεκανοπεδίου, δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στη βραδιά. Ίσως γιατί ο Βαλαρούτσος καταφέρνει να παντρεύει το προσωπικό με το συλλογικό, το ερωτικό με το κοινωνικό, θυμίζοντας ότι η καθημερινότητα και η αγάπη εξακολουθούν να αποτελούν πράξεις αντίστασης.

Στο «Μετά Ξύπνησα», εκατοντάδες χέρια υψώθηκαν στον αέρα ακολουθώντας τον ρυθμό του τραγουδιού, ενώ λίγο αργότερα ο μαγικός Παντελής Αμπαζής ανέβηκε στη σκηνή για να ενώσει τη φωνή του με τον Μουζουράκη και να “φέρουν” στην τεχνόπολη την λατρεμένη «Μαντάμ».

Θέλοντας να πλάσουν μια νύχτα «από ρετρό εποχές», όπως μόνο εκείνοι ξέρουν, οι Gadjo Dilo μετέτρεψαν την Τεχνόπολη σε ένα πάρτι γεμάτο παλιές μελωδίες και swing ρυθμούς.

Ο Μανώλης Φάμελλος “έφερε” μαζί του τέσσερα τραγούδια, ανάμεσά τους το «Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι», που τραγουδήθηκε από το κοινό σαν ύμνος στην ανεμελιά. Μουζουράκης και Φάμελλος τραγούδησαν μια νέα εκδοχή του αγαπημένου τραγουδιού την οποία το κοινό απόλαυσε για πρώτη φορά ζωντανά. 

Κι αν υπήρχε μια εικόνα που συμπύκνωνε το νόημα της συναυλίας, αυτή βρισκόταν μάλλον κάτω από τη σκηνή. Παιδιά σκαρφαλωμένα στους ώμους των γονιών τους, παρέες εφήβων, άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών, όλοι μαζί να τραγουδούν τους ίδιους στίχους.

Σε μια εποχή που περισσεύουν η ένταση, ο φόβος και η απογοήτευση, η συναυλία του Πάνου Μουζουράκη λειτούργησε σαν μια υπενθύμιση ότι η χαρά είναι ένας τρόπος να αντέχεις την καθημερινότητα. 

Για ένα βράδυ στην Τεχνόπολη, το καλοκαίρι φωτίστηκε λίγο περισσότερο. Και το μήνυμα ήταν απλό: η αγάπη υπάρχει μέσα στο κάθε τι.