Η Γιώτα Νέγκα, ο Κώστας Τριανταφυλλίδης και το λαϊκό τραγούδι ως τρόπος να υπάρχεις

Τι θα ρωτούσε η Γιώτα Νέγκα τον Κώστα Τριανταφυλλίδη αν είχε απέναντί της όχι απλώς τον άνθρωπο με τον οποίο θα μοιραστεί τη σκηνή, αλλά έναν τραγουδιστή που καλείται να κοιτάξει τη διαδρομή του από απόσταση; Και τι θα ήθελε εκείνος να μάθει από μια ερμηνεύτρια που έχει ταυτίσει μεγάλο μέρος της πορείας της με το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι;

Η αφορμή είναι το «Την Παρασκευή το Βράδυ», το πρόγραμμα που παρουσιάζουν στις 30 Οκτωβρίου και στις 6, 13 και 20 Νοεμβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου.

Δύο διαφορετικές διαδρομές συναντιούνται με κοινό σημείο το λαϊκό τραγούδι και τραγούδια που δεν αντιμετωπίζονται ως «ρεπερτόριο εποχής», αλλά ως ζωντανό υλικό που εξακολουθεί να αφορά και να συγκινεί.

Πριν λοιπόν συναντηθούν στα τραγούδια, συναντήθηκαν στις ερωτήσεις.

Ο Κώστας Τριανταφυλλίδης ρωτά τη Γιώτα Νέγκα

Πώς νιώθεις που θα ανέβεις ξανά στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου, με ένα λαϊκό πρόγραμμα;

Η σχέση μου με τον Σταυρό του Νότου είναι μια σχέση πολλών χρόνων, οπότε επιστρέφω πάντα με μεγάλη χαρά σε αυτή τη σκηνή. Το λαϊκό τραγούδι είναι πυρήνας της μουσικής μου ταυτότητας και ανυπομονώ, για άλλη μια φορά, να δώσουμε το δικό μας στίγμα σε αυτό το πρόγραμμα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που θα το μοιραστούμε μαζί!

Πιστεύεις ότι σήμερα γράφονται τραγούδια που θα τραγουδάμε με την ίδια δύναμη έπειτα από πενήντα χρόνια;

Πιστεύω πως κάθε εποχή έχει τη δική της βαρύτητα και κάθε στιγμή αφήνει το αποτύπωμά της στην ιστορία. Μπορεί να αλλάζουν οι λέξεις, οι ήχοι και οι τρόποι με τους οποίους εκφραζόμαστε, όμως όλα είναι κομμάτια της ίδιας ανθρώπινης διαδρομής.

Όσο υπάρχουν δημιουργοί που μπορούν να μετατρέπουν το σήμερα σε τέχνη, να αφουγκράζονται την εποχή τους και να την αποτυπώνουν με αλήθεια, θα υπάρχουν τραγούδια που θα βρίσκουν τον δρόμο τους προς τις επόμενες γενιές. Το ποια θα αντέξουν στον χρόνο, θα το αποφασίσει τελικά ο ίδιος ο χρόνος.

Ποιο πιστεύεις πως είναι το πιο σημαντικό στοιχείο ενός καλού προγράμματος;

Η ειλικρίνεια. Όταν ένα πρόγραμμα εκφράζει πραγματικά τους ανθρώπους που το παρουσιάζουν, όταν δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, τότε δημιουργείται μια ουσιαστική σχέση με το κοινό. Και αυτή η σχέση είναι, για μένα, η βάση κάθε καλού προγράμματος.

Αν δεν ήσουν τραγουδίστρια, τι θα ήθελες να είχες ακολουθήσει επαγγελματικά;

Λατρεύω να μεταδίδω τις γνώσεις μου και να βλέπω έναν άνθρωπο να ανακαλύπτει κάτι καινούργιο, να εξελίσσεται και να προχωρά.

Θα μπορούσα να είμαι δασκάλα. Άλλωστε, η διδασκαλία υπάρχει ήδη στη ζωή μου εδώ και χρόνια, παράλληλα με το τραγούδι. Είναι κάτι που με γεμίζει εξίσου, γιατί πιστεύω πως η γνώση αποκτά πραγματική αξία όταν τη μοιράζεσαι.

Η Γιώτα Νέγκα ρωτά τον Κώστα Τριανταφυλλίδη

Αν στις απαντήσεις της Νέγκα επιστρέφει συχνά η λέξη «ειλικρίνεια», ο Κώστας Τριανταφυλλίδης καταλήγει από διαφορετικό δρόμο περίπου στο ίδιο σημείο. Μιλώντας για όσα έχει μάθει μετά από χρόνια πάνω στη σκηνή, βάζει πλέον την ανθρώπινη υπόσταση του ερμηνευτή πάνω από την τεχνική τελειότητα.

Ποια είναι η αλήθεια για τη δουλειά μας που καταλαβαίνεις τώρα, έχοντας διανύσει αυτά τα χρόνια πάνω στη σκηνή;

Ότι τελικά αυτή η δουλειά έχει μεγαλύτερη σχέση με το ποιος είσαι ως άνθρωπος παρά με το πόσο τέλεια μπορεί να τραγουδάς. Όταν είσαι νέος, σε απασχολεί περισσότερο να αποδείξεις τι μπορείς να κάνεις. Με τα χρόνια καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις διαρκώς κάτι. Χρειάζεται να έχεις κάτι να πεις. Και να μπορείς και να ακούς, όχι μόνο να ακούγεσαι.

Επίσης έχω καταλάβει ότι η σκηνή δεν σε προστατεύει από τίποτα. Ό,τι κουβαλάς μέσα σου ανεβαίνει μαζί σου και ίσως γι’ αυτό όσο μεγαλώνω αισθάνομαι πως τραγουδάω με λιγότερη αγωνία και περισσότερη συνείδηση.

Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα τραγούδι για να συστηθείς σε κάποιον που δεν σε έχει ακούσει ποτέ, ποιο θα ήταν;

Θα διάλεγα το «Όνειρο απατηλό». Όχι απαραίτητα επειδή είναι το τραγούδι με το οποίο με γνώρισε ο περισσότερος κόσμος, αλλά γιατί νομίζω ότι με αντιπροσωπεύει. Έχει μέσα του απλότητα, συγκίνηση που δεν εκβιάζεται και την ιστορία ενός ανθρώπου που μπορεί να γίνει ιστορία πολλών, στοιχεία που πάντα αναζητώ στο τραγούδι.

Και έχει και μια ωραία σύμπτωση με τη δική μου διαδρομή. Ένα τραγούδι που μιλά για ένα όνειρο απατηλό ήταν τελικά εκείνο που έκανε ένα δικό μου όνειρο πραγματικότητα. Οπότε, ναι, μάλλον με αυτό θα συστηνόμουν.

Ποιο είναι το τραγούδι για το οποίο θα ήθελες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να το ακούσεις ξανά για πρώτη φορά;

Είναι η «Ρόζα» του Θάνου Μικρούτσικου και του Άλκη Αλκαίου με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου. Ένα τραγούδι που με συγκινεί κάθε φορά που το ακούω. Έχει αυτή τη σπάνια δύναμη να σε παρασύρει από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία.

Και επειδή Ρόζα λένε και τη μητέρα μου, το έχω συνδέσει μέσα μου μαζί της, οπότε έχει αποκτήσει και μια ιδιαίτερη, προσωπική σημασία για μένα. Θα ήθελα να το ακούσω ξανά για πρώτη φορά, να ξαναζήσω εκείνη την έκπληξη που νιώθεις όταν ανακαλύπτεις ένα τραγούδι, χωρίς να ξέρεις ακόμη πόσο σημαντικό θα γίνει στη ζωή σου.

Αν για ένα βράδυ έκλειναν όλα τα μικρόφωνα και δεν υπήρχε κοινό, θα συνέχιζες να τραγουδάς; Και αν ναι, για ποιον;

Ναι, θα τραγουδούσα. Άλλωστε τραγουδούσα πολύ πριν πιάσω μικρόφωνο και ανέβω σε σκηνή. Νομίζω πως θα τραγουδούσα για τον εαυτό μου, γιατί μέσα από το τραγούδι εκφράζομαι, είναι ένας τρόπος να υπάρχω.

Όχι με την έννοια ότι δεν χρειάζομαι τους άλλους. Το αντίθετο. Το τραγούδι ήταν πάντα για μένα ένας τρόπος να πλησιάζω τους ανθρώπους, να επικοινωνώ μαζί τους. Ακόμα κι όταν τραγουδάς μόνος σου, κάπου μέσα σου υπάρχει κάποιος στον οποίο απευθύνεσαι.

Ένας άνθρωπος που σου λείπει, κάποιος που αγαπάς, ίσως και ο εαυτός σου σε μια άλλη ηλικία. Δεν ξέρω αν μπορώ να φανταστώ το τραγούδι χωρίς έναν αποδέκτη, ακόμα κι αν αυτός δεν βρίσκεται μπροστά μου.