The Cure: Έτοιμοι για το ΟΑΚΑ – Ο Robert Smith μιλά για τις απώλειες που άλλαξαν τα πάντα

Στις 15 Ιουλίου οι The Cure επιστρέφουν στην Ελλάδα για το Ejekt Festival. Και όσο πλησιάζει η ώρα να ξαναδούμε τον Ρόμπερτ Σμιθ στη σκηνή, το μυαλό γυρίζει σχεδόν αυτόματα στο Ejekt του 2019 και στο απίστευτο “Lovesong” που έχει χαραχτεί στη μνήμη μαζί με την αψεγάδιαστη φωνή του.

Από τότε πέρασαν έξι χρόνια. Ο κόσμος άλλαξε, οι ζωές όλων άλλαξαν και μαζί τους άλλαξαν και οι σκέψεις του Σμιθ. Το συγκρότημα επέστρεψε τελικά με το “Songs Of A Lost World”, τον πρώτο του δίσκο έπειτα από δεκαέξι χρόνια σιωπής. Έναν δίσκο που οι «κιουράδες» περίμεναν για χρόνια, διαβάζοντας συνεχώς υποσχέσεις για νέο υλικό και βλέποντας τις ημερομηνίες να μετατίθενται ξανά και ξανά.

Λίγους μήνες πριν από τη φετινή περιοδεία, ο Ρόμπερτ Σμιθ παραχώρησε στο βρετανικό Uncut μία από τις πιο εκτενείς συνεντεύξεις των τελευταίων ετών. Δεν δίνει άλλωστε πολλές συνεντεύξεις οπότε τις ψάχνουμε για να καταλάβουμε την ιστορία του νέου άλμπουμ, που μιλά για την απώλεια, τη δημιουργία, τη φθορά του χρόνου, ενώ παραδέχεται ότι κάποια στιγμή πίστεψε πως το τέλος των The Cure είχε ήδη φτάσει.

Παρότι είχαν περάσει δεκαέξι χρόνια χωρίς νέο άλμπουμ, ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί. Επιμελήθηκε τις επανεκδόσεις της δισκογραφίας των The Cure, συνεργάστηκε με τους Gorillaz, τους Chvrches, τους Deftones και τον Noel Gallagher, ανέλαβε την καλλιτεχνική επιμέλεια του Meltdown Festival, έγινε υποστηρικτής του Heart Research UK και συνέχισε να περιοδεύει σχεδόν αδιάκοπα. Περισσότερες από 250 συναυλίες κράτησαν το συγκρότημα σε διαρκή επαφή με το κοινό. Εκεί, πάνω στη σκηνή, άρχισαν να ακούγονται και τα πρώτα τραγούδια που θα κατέληγαν στο Songs Of A Lost World.

Η ιδέα του δίσκου, όμως, γεννήθηκε πολύ νωρίτερα. Το 2017 ο Σμιθ σχεδίαζε ένα άλμπουμ που θα συνόδευε τα σαράντα χρόνια των The Cure. Στην πορεία συνειδητοποίησε ότι το έκανε για λάθος λόγους. Ήθελε να συνοψίσει την ιστορία του συγκροτήματος, να γιορτάσει μια επέτειο, να παρουσιάσει έναν επετειακό δίσκο. «Ήταν υπερβολικά θριαμβευτικός», λέει σήμερα. «Ο τόνος ήταν λάθος». Έτσι εγκατέλειψε σχεδόν τα πάντα και ξεκίνησε από την αρχή. Το 2019 γεννήθηκε ένας εντελώς διαφορετικός κύκλος τραγουδιών, πολύ πιο προσωπικός, πολύ πιο εσωτερικός.

Ο ίδιος περιγράφει τη δημιουργία του δίσκου σαν μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια. Για εκείνον υπάρχει ένα σημείο που σημαίνει ότι ένας δίσκος έχει βρει τον δρόμο του: όταν ανακαλύψει το πρώτο και το τελευταίο τραγούδι. Όταν έγραψε το “Alone” και αργότερα το “Endsong”, κατάλαβε ότι ο νέος δίσκος υπήρχε πραγματικά. Τότε άρχισε να μιλά δημόσια γι’ αυτόν, πιστεύοντας ότι μια δημόσια υπόσχεση θα τον ανάγκαζε να τον ολοκληρώσει. Τελικά χρειάστηκαν άλλα πέντε χρόνια.

«Η ζωή ήρθε και με χτύπησε με όλη της τη δύναμη», λέει σε ένα από τα πιο συγκινητικά σημεία της συνέντευξης. Τα χρόνια που μεσολάβησαν έφεραν αλλεπάλληλες προσωπικές απώλειες. Ο αιφνίδιος θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του, Richard, έγινε η αφορμή για το “I Can Never Say Goodbye“. Το “And Nothing Is Forever” γεννήθηκε από μια υπόσχεση που δεν πρόλαβε να κρατήσει σε έναν στενό φίλο λίγο πριν πεθάνει. Παράλληλα, έχασε σχεδόν όλους τους θείους και τις θείες του. Ο ίδιος παραδέχεται ότι όσο μεγαλώνει ο θάνατος παύει να είναι μια αφηρημένη έννοια και γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας. «Όταν είσαι νέος τον ρομαντικοποιείς. Όταν αρχίζουν να φεύγουν οι δικοί σου άνθρωποι, όλα αλλάζουν», λέει.

Η απώλεια διατρέχει ολόκληρο το Songs Of A Lost World, χωρίς όμως να το μετατρέπει σε έναν δίσκο απόγνωσης. Ο Σμιθ επιμένει ότι όλα τα τραγούδια έχουν πραγματικό λόγο ύπαρξης. Σε αντίθεση με άλλες περιόδους της πορείας των The Cure, όπου κάποια κομμάτια λειτουργούσαν απλώς μέσα στο σύνολο ενός άλμπουμ, εδώ κάθε τραγούδι κουβαλά μια συγκεκριμένη εμπειρία, μια ανάμνηση ή μια προσωπική πληγή.

Εξίσου αποκαλυπτικός είναι όταν μιλά για το ενδεχόμενο να βάλει τέλος στους The Cure. Πίστευε ότι η μεγάλη συναυλία στο Hyde Park το 2018 θα ήταν το ιδανικό φινάλε. Είχε σχεδόν οργανώσει τη ζωή του μετά το συγκρότημα. Η ανταπόκριση εκείνης της βραδιάς, όμως, άλλαξε τα πάντα. Οι προτάσεις για νέα φεστιβάλ άρχισαν να καταφθάνουν, ο Perry Bamonte επέστρεψε στη σύνθεση της μπάντας και ο ίδιος ένιωσε ότι υπήρχε ακόμη ένας δημιουργικός κύκλος μπροστά τους. O Bamonte έπαιξε με τους The Cure μέχρι το 2024 και το 2025 πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια.

Ο Σμιθ στη συνέντευξη αποκαλύπτει ακόμη ότι το 2019 οι The Cure ηχογράφησαν υλικό για… τρία διαφορετικά άλμπουμ. Το Songs Of A Lost World είναι μόνο το πρώτο. Ένα δεύτερο βρίσκεται σχεδόν έτοιμο, ενώ υπάρχει και τρίτο υλικό που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ολοκληρωθεί. Όπως λέει χαμογελώντας, η αρχική του σκέψη ήταν να κυκλοφορούν νέοι δίσκοι των The Cure κάθε λίγους μήνες, ως αντιστάθμισμα της δεκαεξαετούς αναμονής.

Όσο για τις συναυλίες, και ενώ τον περιμένουμε στο Ejekt με ανοικτές αγκάλες, ο Σμιθ δείχνει να τις απολαμβάνει περισσότερο από ποτέ. Θεωρεί ότι η τελευταία δεκαετία ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος που έχει ζήσει πάνω στη σκηνή. «Υπήρχε μια τεράστια ελευθερία και μεγάλη χαρά στο να βγαίνουμε απλώς και να παίζουμε μουσική», λέει. Ίσως γι’ αυτό και το φετινό setlist μοιάζει περισσότερο με μια γιορτή ολόκληρης της ιστορίας των The Cure παρά με περιοδεία προώθησης ενός νέου άλμπουμ. Τα τραγούδια του Songs Of A Lost World εμφανίζονται με φειδώ, ενώ τον βασικό κορμό συνθέτουν διαχρονικά κομμάτια από τα Disintegration, Pornography, Wish, The Head On The Door και Seventeen Seconds. Σαν να θέλει να αφηγηθεί ξανά, από την αρχή μέχρι σήμερα, την ιστορία μιας μπάντας που εξακολουθεί να μας συγκινεί όσο λίγες.

Εισιτήρια: more.com