Είδαμε τα μαγικά της Florence στο ΟΑΚΑ: Η στιγμή που “μας πήρε” τα κινητά

Τρίτη βράδυ στον εξωτερικό χώρο του Telekom στο ΟΑΚΑ. Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζουν λουλούδια στα μαλλιά, στεφάνια, διάφανα φορέματα και “νεραΐδες”. Οι φανατικοί της Florence Welch έχουν ήδη δημιουργήσει τον δικό τους μικρό κόσμο πριν δουν την ιέρεια στη σκηνή.

Την περιμέναμε την επιστροφή της Florence + the Machine στο Ejekt, μετά τη συναυλιακή παραζάλη του 2023. Στο διάστημα που μεσολάβησε, όμως, άλλαξαν πολλά. Η Florence βρέθηκε αντιμέτωπη με μια βαθιά προσωπική δοκιμασία, κοίταξε κατάματα την απώλεια και την ευθραυστότητα της ζωής και μετέτρεψε αυτή την εμπειρία σε υλικό για το νέο της άλμπουμ, “Everybody Scream”. Σε ποια φάση βρίσκουμε τη Florence;

Ο Brett Anderson μάς έστειλε στο Βράχων

Η πρώτη βραδιά του Ejekt ξεκίνησε με τη Holly Humberstone και τους αγαπημένους Suede. Οι Suede έχουν έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα και κάθε φορά δίνουν τα πάντα στη σκηνή. Αυτή τη φορά ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ήρθε μόνο για τη Florence. Και όταν έχεις απέναντί σου ένα κοινό που κυριολεκτικά φιλάει το χώμα που πατάει η Flo, όσο χαρισματικός performer κι αν είναι ο Brett Anderson, είναι δύσκολο να κερδίσεις την ανταπόκριση κάτω από τον απογευματινό ήλιο.

Ο ψιλόλιγνος, θεατρικός Brett είναι πάντα υπέροχος. Δε σταμάτησε να τρέχει και να προκαλεί το κοινό. Τύλιξε το καλώδιο του μικροφώνου γύρω από το σώμα του, προσπάθησε να μας κάνει μέρος της μυθολογίας του. Τα “Trash” και “Animal Nitrate” μάς έστειλαν βόλτα στα νιάτα μας, ενώ το λευκό του πουκάμισο ποτίστηκε τόσο πολύ από τον ιδρώτα, που έμοιαζε να είχε μόλις βγει από το ντους. Δυστυχώς το γκελ στο κοινό δεν ήταν ανάλογο της προσπάθειας, γιατί είπαμε, οι φανς της Florence είχαν άλλα πράγματα στο μυαλό τους! Οι παλαιότεροι πάντως γίναμε μελό… σκεφτόμασταν το Βράχων.

Florence: “Αν θέλετε να φωνάξετε, φωνάξτε”

Η Florence Welch δεν χρειάστηκε να το πει δεύτερη φορά. Βγήκε στη σκηνή σαν θεά από άλλη διάσταση και ο κόσμος την προσκύνησε. Κάθε συναυλία έχει διαφορετικό vibe ανάλογα με το σημείο όπου στέκεσαι. Κοντά στη σκηνή, πάντως, το πλήθος δεν πατούσε στη γη.

Εμφανίστηκε μέσα σε αποθέωση, ξυπόλυτη, φορώντας ένα κατακόκκινο διάφανο δαντελένιο φόρεμα. Η εικόνα της θύμιζε ιέρεια και μάγισσα μαζί. Πίσω της οι μουσικοί, μια άρπα, χορεύτριες και αστέρια να φωτίζουν τη σκηνή. Αρχικά η ατμόσφαιρα έμοιαζε να έχει βγει από κάποιο αρχαίο ξόρκι. Το “Everybody Scream” έκανε την αρχή.

Από την τελευταία φορά που την ακούσαμε ζωντανά, η Florence έμοιαζε διαφορετική. Η σκηνική της δύναμη είναι δεδομένη, όμως αυτή τη φορά υπήρχε μια νέα τρυφερότητα. Πιο εύθραυστη, πιο γειωμένη, πιο συμφιλιωμένη με την ευαλωτότητά της. Η περιπέτεια που πέρασε με την υγεία της και όσα ακολούθησαν μοιάζουν να έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στον τρόπο που επικοινωνεί με τον κόσμο. Κάθε χαμόγελο, κάθε άγγιγμα, κάθε βλέμμα προς τις πρώτες σειρές έμοιαζε να κουβαλά μεγαλύτερη επίγνωση για το πόσο εφήμερη είναι η ζωή και πόση αξία έχει μια στιγμή που μοιράζεσαι με χιλιάδες ανθρώπους.

Αν υπήρχε ένα στοιχείο που έκλεβε συνεχώς την προσοχή, αυτό ήταν τα χέρια της. Η κάμερα επέστρεφε ξανά και ξανά στα δάχτυλά της, λες και εκεί γεννιόταν η μουσική πριν ακόμη την ακούσουμε. Άλλοτε άνοιγαν σαν φτερά, άλλοτε σχεδίαζαν αόρατους κύκλους στον αέρα, άλλοτε καλούσαν το κοινό πιο κοντά. Έμοιαζαν να δημιουργούν, να ευλογούν, να χαϊδεύουν, να υφαίνουν ξόρκια. Το σώμα της Florence είναι όλη η συναυλία! 

Το “Shake It Out“, το σκοτεινό “Which Witch“, το εκρηκτικό “Spectrum“, το “Rabbit Heart (Raise It Up)” και το θριαμβευτικό “You’ve Got the Love” κράτησαν τον κόσμο σε εγρήγορση.

Στο “King” η Florence σοβάρεψε για να δώσει στο τραγούδι τη βαρύτητα που του αξίζει. Λίγο πριν από το “Heaven Is Here” περπάτησε αργά προς το κοινό (κυρίως έτρεχε!) με τα μαλλιά να καλύπτουν το πρόσωπό της, σαν μια μυθική μορφή που έβγαινε μέσα από το δάσος…

Το “One of the Greats” απέδειξε ότι το κοινό έχει ήδη αγκαλιάσει το νέο άλμπουμ, ενώ το “Never Let Me Go” και το “Sympathy Magic” ήταν από τις αισθαντικές στιγμές της βραδιάς. Οι χορεύτριες δεν πρόσθεσαν κάτι ουσιαστικό. Ό,τι κι αν συνέβαινε γύρω, το βλέμμα μας επέστρεφε πάντα στη Florence. Φυσικά κατέβηκε και στο κοινό και έσφιξε τα χέρια των λίγων τυχερών που δεν θα το ξεχάσουν ποτέ στη ζωή τους.

Αφήστε τα κινητά σας για το “Dog Days Are Over”

Η Florence δεν ξέχασε πού βρισκόταν. Ένας φίλος χαριτολογώντας λέει ότι: “η Florence είναι Ελληνίδα και δεν το ξέρει”. Χαιρέτησε το κοινό στα ελληνικά και έκανε μια τρυφερή αναφορά στη θεά Αθηνά, καλώντας θεατές να ανέβουν στους ώμους των αγαπημένων τους, σαν μια σύγχρονη σπονδή στη θεά που προστατεύει την πόλη.

Λίγο πριν από το φινάλε, μας παρακάλεσε να αφήσουμε για τα κινητά στην άκρη. Οι οθόνες χαμήλωσαν. Το “Dog Days Are Over” πλημμύρισε το ΟΑΚΑ. Σαν να μας υπενθύμιζε πως οι δύσκολες μέρες περνούν και τα καλύτερα έρχονται.

Το “Free” έκλεισε ιδανικά τη βραδιά. Η εξομολόγηση: «Δεν ξέρω να κάνω τίποτε άλλο, παρά μόνο να ανοίγω την αγκαλιά μου και να τα δίνω όλα σε εσάς» συνοψίζει τη σχέση της με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια.

Και μια σκέψη λίγο πριν ακούσουμε στο Ejekt τον Robert Smith με τους The Cure και τις δικές τους απώλειες. Όλο και πιο συχνά βλέπουμε στη σκηνή καταξιωμένους καλλιτέχνες που ξέρουν πια ότι δεν είναι άφθαρτοι. Η ζωή κάνει τη δουλειά της. Η απώλεια, οι περιπέτειες με την υγεία και η επίγνωση ότι ο χρόνος περνά πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο πιστεύαμε, σίγουρα αφήνουν κάποιο αποτύπωμα. Και αυτό αλλάζει τον τρόπο που ερμηνεύουν, που κοιτούν το κοινό και που ζουν κάθε συναυλία.

Στο τέλος η φλογερή Florence χάθηκε μέσα στα πυροτεχνήματα.