Σταύρος Νικολαΐδης: Μετάνιωσα για την υποψηφιότητά μου με τη ΝΔ – Δεν με αντιπροσώπευε

Συνέντευξη στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου, στον Alpha, παραχώρησε ο Σταύρος Νικολαΐδης, το πρωί της Πέμπτης (29/10).

Ο ίδιος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην εμπλοκή του με την πολιτική, τη μακρόχρονη τηλεοπτική αποχή αλλά και τη φιλία με τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Πιο συγκεκριμένα, αναφορικά με την υποψηφιότητα που είχε θέσει με τη Νέα Δημοκρατία το 2023, είπε: «Έχω μετανιώσει την εμπλοκή μου με τα κοινά. Θεωρώ ότι, πρώτον, ο καλλιτέχνης δεν πρέπει τελικά να χαρακτηρίζονται πολιτικά, γιατί σίγουρα θα βρεις κάποιους απέναντι. Και δεύτερον, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση έτσι όπως είναι η πολιτική κατάσταση και τα κόμματα σήμερα να μη διαφωνήσεις με κάποια πράγματα, είτε πρόκειται για κυβερνητικό κόμμα είτε όχι.

Και μετά αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να βγω να μιλήσω ελεύθερα. Τελικά, δεν ήταν αυτό που με αντιπροσώπευε σε όλα τα πράγματα. Είναι πάρα πολλά αυτά στα οποία διαφωνώ με τον χειρισμό τους».

 

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο ηθοποιός ρωτήθηκε για τη μακρόχρονη απουσία του από την τηλεόραση: «Γενικά έχω κάνει περισσότερη κωμωδία. Στον “Έρωτα με διαφορά”, στο Star, παρότι ήταν κομεντί, ο ρόλος μου ήταν δραματικός, όπως και στο “Με θέα στο πέλαγο” της Ακρίτα. […] Δεν έχω τηλεοπτικές προτάσεις, ρώτα τις casting directors. Δεν θα πω ψέματα ότι έχω. Σχεδόν με πρόσβαλε μια φορά μια casting director, όταν τη ρώτησα πώς γίνεται τόσα χρόνια ηθοποιός να μη μου γίνονται προτάσεις.

Εγώ θα περάσω δοκιμαστικό, είμαι πρόθυμος και το ζητάω πολλές φορές. Εμείς οι “παλιοί”, που έχουμε ταυτιστεί με κάποιους ρόλους, μπορεί ο άλλος να θέλει να σε δει σε κάτι διαφορετικό, να του “συστηθείς” σε κάτι άλλο και να δει αν ταιριάζεις με τον συμπρωταγωνιστή σου. Στους ανθρώπους της δουλειάς έχω σταμπαριστεί μετά τον ρόλο στα “Εγκλήματα”».

Κλείνοντας, ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στη φιλία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη: «Ήμασταν φίλοι, πολλά χρόνια πίσω. Έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, γιατί μου άνοιξε μια πόρτα που θεωρώ ότι γνώρισα εγώ καλύτερα τον εαυτό μου σαν άνθρωπο. Ίσως ο ίδιος να μην το κατάλαβε ποτέ. Πήγαινα και τον έπαιρνα από το μαγαζί, πηγαίναμε βόλτες ή ερχόταν σπίτι μου. Είχαμε χαθεί τα τελευταία χρόνια, μιλούσαμε μόνο με κάποια μηνύματα.

Δεν γινόταν να μην τον αγαπήσεις τον Γιώργο, είτε στα πάνω είτε στα κάτω του. Ήταν πολύ καλό παιδί ο Γιώργος. Αν ήξερα τι περνούσε, θα προσπαθούσα να τον ξαναπλησιάσω για να τον βοηθήσω να το ξεπεράσει. Ο τρόπος που “έφυγε” ήταν εξοργιστικός».