Ο Βυσσινόκηπος

Η χειμερινή καλλιτεχνική περίοδος στο Badminton άνοιξε χθες με τον Βυσσινόκηπο. Ειλικρινά είναι μοναδική εμπειρία να παρακολουθείς Τσέχωφ, στην πρωτότυπη γλώσσα του, στην γλώσσα που έχει γραφτεί το έργο, που μετά από 107 χρόνια από την γραφή του αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα στην παγκόσμια θεατρική Σκηνή. Ήταν κάτι συναρπαστικό, μοναδικό.

 Η υποκριτική των ηθοποιών του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, ήταν ανεπανάληπτη, σπουδαία, υπέροχη.

Ρόλοι που συνδυάζουν το τραγικό και το κωμικό, τυλιγμένο από τον κατάλληλο φωτισμό του Gleb Filshtinsky και την μαγεία της μουσικής του Igor Vdovin.

Είδαμε τέχνη σκηνοθετημένη δυναμικά από τον Αdof Shapito στα λιτά και ευφυή σκηνικά δημιουργήματα του David Borovsky. Πράγματι ήταν μια ιδιαίτερη παράσταση, δώρο τέχνη στους θεατρόφιλους που γέμισαν το Badminton όμως – ίσως έφταιγε σ’ αυτό η θέση μου στις πίσω σειρές του πάνω διαζώματος – ήταν μια παράσταση που κούρασε πολύ, γ’ αυτό πολλοί θεατές  στο εικοσάλεπτο διάλειμμα έφυγαν…

Δυστυχώς, ήταν άθλος να προλαβαίνεις να διαβάσεις τούς υπέρτιτλους που φορές – φορές έτρεχαν…βιαστικοί… Ορισμένοι εγκατέλειψαν αυτή την προσπάθεια, μένοντας μόνο στην κίνηση των ηθοποιών στην σκηνή, έχοντας την αίσθηση της “απώλειας” και του ανικανοποίητου, όπως οι χαρακτήρες του έργου.

Ένα σπίτι λοιπόν στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο και τους αδιάφορους μικροαστούς ιδιοκτήτες του να τον παραδίνουν στα τσεκούρια του νέου ιδιοκτήτη – η φθορά της καθημερινής ζωής στην Ρωσσία του 20ου αιώνα… Παρ’ όλα τα μικροπροβλήματα, η παράσταση ήτανε μοναδική σ’ αυτό προφανώς θα συμφωνεί ο Κύριος Κούνδουρος, η Πέμη Ζούνη, ο Τζώρτζογλου καθώς και πολλοί άλλοι άνθρωποι από τον χώρο της Τέχνης που εθεάθησαν από τον κόσμο, να απολαμβάνουν την παράσταση.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να την παρακολουθήσετε!

Κείμενο: Χαρά Κιούση