Λάικ – ντισλάικ: Από τον Σορίν Ματέι του Αυγουστίδη έως τα σακίδια επιβίωσης

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Τσέχωφ, Ντοστογιέφσκι, νέοι στο θέατρο, Sirat και Ορφεάς Αυγουστίδης για τη Γεωργία Οικονόμου

Πικρή κωμωδία χαρακτηρίζει ο Τσέχωφ τον Βυσσινόκηπο και ο Έκτορας Λυγίζος έκανε τη μεγάλη έκπληξη και ακολούθησε αυτές τις νοερές οδηγίες του Ρωσου συγγραφέα. Εξαιρετική η παράσταση με μία ενέργεια σχεδόν εξωφρενική – με την καλή έννοια- από τους ηθοποιούς. Και ακριβώς εκεί, μέσα σε αυτή την υπερβολή, μέσα σε αυτή την ελαφράδα, περνά όλη η τραγικότητα της ύπαρξής μας.

Τι ωραία παράσταση η “Ήμερη” του Ντοστογιέφσκι που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Νταλιάνης στο θέατρο Θησείον. Στιβαρή διασκευή με δύο ηθοποιούς που δεν χορταίνεις να βλέπεις επί σκηνής, τον Χάρη Χαραλάμπους Καζέπη και την Ιώβη Φραγκάτου. Την είδα στις καθυστερήσεις, καθώς τελείωσε την Τρίτη που μας πέρασε, αλλά ευτυχώς μάθαμε πως θα ξαναανέβει.

Δεν υπάρχει πιο όμορφη εικόνα από το να βλέπεις νέα παιδιά, παιδιά και εφήβους, να γεμίζουν μία θεατρική σκηνή που δεν αυτοκαθορίζεται ως παιδική ή νεανική. Το ¨Εγώ και Εσύ” της Σοφίας Βγενοπούλου κάνει τη διαφορά και ευτυχώς οι “ψαγμένοι” γονείς το οσμίστηκαν και έσπευσαν με τα παιδιά τους.

Άργησα λίγο αλλα επιτέλους είδα το Sirat του Όλιβερ Λάξε και ναι, αυτή η ταινία παίρνει την πρώτη θέση στην καρδιά μου. Τα τοπία, όλο το υπαρξιακό αδιέξοδο, οι μουσικές, όλα μα όλα με στοιχειωσαν.

Το μεγαλύτερο λάικ της βδομάδας πηγαίνει στον έναν και μοναδικό Ορφέα Αυγουστίδη που εντυπωσιάζει με την εξαιρετική του ερμηνεία στην ταινία “Τελευταία Κλήση” που θα κυκλοφορήσει προσεχώς στους κινηματογράφους. Η ερμηνεία του στον ρόλο του Σορίν Ματέι αποδίδει με απόλυτη αυθεντικότητα το κλίμα και την ένταση της πολύκροτης υπόθεσης ομηρίας του 1998, δημιουργώντας μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία.

“1984” και ένας βετεράνος φωτορεπόρτερ στην Τεχνόπολη για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

«Αν θέλεις να αποτυπώσεις το μέλλον, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο – για πάντα!» Η φράση είναι από τον George Orwell και το “1984” και το νόημά της είναι τραγικά διαχρονικό. Η «μπότα» είναι η εξουσία που δεν περιορίζεται ποτέ, και το «πρόσωπο» είναι ο άνθρωπος που παύει να έχει αξιοπρέπεια, βούληση ή δικαιώματα. Ο Orwell μιλά για αιώνια επιβολή, για ένα σύστημα που συντηρείται ακριβώς επειδή πατά συνεχώς τον άνθρωπο.Ο Orwell έγραφε το 1948, έχοντας μπροστά του τον σταλινισμό, τον ναζισμό και τις τεχνικές προπαγάνδας του 20ού αιώνα.

Το τρομακτικό είναι ότι η εικόνα λειτουργεί ακόμη ως πολιτική μεταφορά: κάθε εποχή που φοβάται την κατάχρηση εξουσίας επιστρέφει σε αυτή τη φράση. Έναν ερμηνευτικό άθλο έκανε ο Γιώργος Παπαγεωργίου στο Δίπυλον, όπου ερμηνεύει όλους τους ρόλους, σκηνοθετεί τον εαυτό του, τραγουδάει, κακοποιείται… Με ένα βάρος ασήκωτο βγήκα από το θέατρο και με τη φράση “θα βρεθούμε σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει σκοτάδι» – Νομίζεις ότι σημαίνει κάτι θετικό: ένα μέρος αλήθειας, διαύγειας, ίσως και ελευθερίας – έναν κόσμο όπου το ψέμα και η καταπίεση θα τελειώσουν. Αλλά τελικά η ανατροπή έρχεται αργότερα. Το «μέρος χωρίς σκοτάδι» αποδεικνύεται ότι είναι το δωμάτιο ανάκρισης του Κόμματος, ένας χώρος όπου τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ. Είναι το περιβάλλον της απόλυτης επιτήρησης και ψυχολογικής διάλυσης. Που οδηγεί στην προδοσία.

Σάββατο βράδυ στην Τεχνόπολη και η συζήτηση με τον 91χρονο φωτογράφο Sir Don McCullin ήταν κάτι σαν διαλογισμός επιβίωσης. Μέσα σε μια επικαιρότητα που ξαναγεμίζει εικόνες πολέμου, ο θρυλικός Βρετανός φωτορεπόρτερ βρέθηκε στην Τεχνόπολη στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας που μπορείς να δεις στου Φούρνους. Έξι δεκαετίες καταγράφοντας συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο, μίλησε με σπάνια ειλικρίνεια για το τίμημα της δουλειάς του, για τα «βουνά από πτώματα» που έχει αντικρίσει και για την ανάγκη η φωτογραφία να κρατά ζωντανή τη συμπόνια μέσα σε έναν κόσμο που δείχνει να μην μαθαίνει ποτέ.

O Leon Of Athens και η Μαρίνα Σάττι τραγουδούν το “Εδώ” πάρε χαρτομάντηλα…

 

Παρουσιάστηκαν από το Υπουργείο οι συγκλονιστικές φωτογραφίες-ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Η φωτογραφία με την ίδια τη στιγμή της εκτέλεσης είναι απίστευτη, αν και ο φωτογράφος (όπως είπε η Μ. Μερτζάνη, προϊσταμένη της Διεύθυνσης Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟ) ήταν άσχετος από φωτογραφία (και λίγο αναίσθητος, προσθέτουμε εμείς)  “Τραβούσε τις φωτογραφίες τελείως αποστασιοποιημένος από αυτό που βλέπει -στο άλμπουμ, βάζει δίπλα στις εκτελέσεις κάποιους που κάνουν μπάνιο στα Βοτσαλάκια στον Πειραιά!“.

Λίλι Άλεν και ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Η Λίλι Άλεν στο West End Girl τουρ της, παίζει όλο το υπέροχο πρόσφατο άλμπουμ της παρουσιάζοντας το όλο από την αρχή ως το το τέλος, και ερμηνεύοντας όλα τα τραγούδια σαν μικρά θεατρικά επί σκηνής. Το West End Girl χρονολογεί τον επεισοδιακό χωρισμό της από τον ηθοποιό Ντέιβιντ Χάρμπουρ του “Stranger Things”, ο οποίος την απατούσε και της έκανε gaslight επί σειρά ετών – σε ένα κομμάτι, το φόρεμα που φοράει η Λίλι είναι φτιαγμένο από τα patterns των κυριολεκτικών αποδείξεων της απιστίας του πρώην συζύγου της. Αυτό θα πει να παίρνεις εκδίκηση με στυλ και δεξιοτεχνία.

Μου αρέσει που τα Όσκαρ φέτος δεν είναι η προδιαγεγραμμένη εξέλιξη που φαινόταν πριν λίγες βδομάδες. Σε κάποια φάση έμοιαζε πως οι 8 μεγάλες κατηγορίες ήταν όλες κλειδωμένες – τώρα φαίνεται πως είναι μόνο 4 από αυτές (Σκηνοθεσία, Σενάρια, Α’ Γυναικείος) και οι υπόλοιπες είναι ορθάνοιχτες. Συναρπαστικό!

Ο δημιουργός της σειράς-φαινομένου “Heated Rivalry”, Τζέικομπ Τίρνεϊ, θα σκηνοθετήσει σειρά για το Netflix εστιασμένη στον Μέγα Αλέξανδρο και τον Αριστοτέλη. Ανυπομονώ ήδη για τις πολύ νορμάλ αντιδράσεις!

Ξεκίνησε το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με την προβολή του ντοκιμαντέρ “Ρώτα την Ι Τζιν”. Η άφιξή μας ήταν μετά την πρεμιέρα αλλά ακούσαμε τα καλύτερα για την ταινία, που ακολουθεί την ιστορία της δημοσιογράφου Ε. Τζιν Κάρολ, η οποία έγινε η μοναδική γυναίκα που κέρδισε τον Ντόναλντ Τραμπ δύο φορές σε δικαστική αίθουσα για σεξουαλική κακοποίηση και συκοφαντική δυσφήμιση.

Το φεστιβάλ τρέχει φέτος ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα στα κινηματογραφικά αρχεία και το πώς η Ιστορία γράφεται ή επανεγγράφεται μέσα από αυτά. Θα το παρακολουθήσω επιμελώς τις επόμενες μέρες.

Μιλώντας για το φεστιβάλ (και για αρχεία), ανακοινώθηκε πριν λίγες το λανσάρισμα του Filmography, ενός ονλάιν αρχείου στο οποίο συγκεντρώνονται στοιχεία και σπάνιο υλικό για πάνω από 2.000 ταινίες του ελληνικού σινεμά. Ακούγεται αληθινός θησαυρός, και κάτι αληθινά αναγκαίο.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Κύπρος και έργα και πορείες για τη Γεωργία Οικονόμου

Ποιος θα φανταζόταν ότι στην Κύπρο θα τρέχουν στα καταφύγια και εμείς θα κοιτάζαμε τον ουρανό, αγχωμένοι μήπως δούμε κάποιον πύραυλο να πετάει πάνω από τα κεφάλια μας; Και όλα αυτά επειδή μερικοί “τρελοί” ηγέτες, όπως ο Τραμπ και οι όμοιοί του, συνεχίζουν να παίζουν με την ανθρωπότητα σαν να είναι κομμάτι σκακιού, προκαλώντας απλώς τρόμο και καταστροφή.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εδώ στα Ιλίσια, οι εργασίες στα πεζοδρόμια συνεχίζονται για τρεις μήνες χωρίς να βλέπουμε αποτέλεσμα. Κι ενώ “γίνονται για το καλό μας”, το να δουλεύουν μια μέρα και να μένουν τρεις μέρες άπραγοι, είναι πραγματικά εκνευριστικό. Και το ότι τα μπάζα μένουν εκεί για μέρες χωρίς να μαζεύονται; Αυτό το χάλι σε έναν τόσο βαρυφορτωμένο δήμο, δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε «βελτίωση».

Να σχολιάσω και την πορεία των Τεμπών που, δυστυχώς, δεν πήγε όπως αναμενόταν. Πολύ λιγότερος κόσμος και μια απογοήτευση σε κάθε γωνιά. Αν μη τι άλλο, ήθελε πραγματικά ταλέντο για να γίνει κάτι τέτοιο και να σημειωθεί τόσο μεγάλη διάσπαση. Αυτή η εικόνα είναι ό,τι χειρότερο για κάτι που θα έπρεπε να ενώνει.

Σακίδιο 72 ωρών, “ακούστηκε ένας κρότος” και η Μελάνια στον ΟΗΕ για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Ανάμεσα σε όσα συζητάμε τελευταία για πολεμικές συγκρούσεις και σενάρια κρίσης, μπήκε ξαφνικά στην κουβέντα ξανά και το περίφημο «σακίδιο έκτακτης ανάγκης». Μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ σε κανέναν! Αναλύουμε τι πρέπει να περιέχει, κάποιοι το ψάχνουν στο διαδίκτυο και σκέφτονται να το αγοράσουν… έτοιμο, όμως οι σκέψεις μένουν κάπως μετέωρες: θα προλάβεις άραγε να το πάρεις μαζί σου αν συμβεί κάτι; Στις παρέες η συζήτηση καταλήγει συνήθως αλλού: στα καταφύγια που δεν υπάρχουν ή που κανείς δεν ξέρει πού βρίσκονται. Ακούγεται μακρινό σενάριο, όμως μένει ένα εύλογο ερώτημα: συζητάμε για σακίδια επιβίωσης 72 ωρών σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει σαφές δημόσιο σχέδιο για το πού θα κατευθυνθεί κανείς αν χρειαστεί.

Ξαφνικά τα social γέμισαν εικόνες από ανθρώπους που μεταδίδουν την εμπόλεμη κατάσταση, κλεισμένοι σε ξενοδοχεία πολυτελείας. Προφανώς το ζητούμενο είναι να είναι/είμαστε όλοι ασφαλείς, όμως όταν η μόνη «είδηση» που μεταφέρεται είναι ότι «ακούστηκε ένας κρότος κάπου μακριά», η πληροφορία χάνει το νόημά της. Για τον τηλεθεατή μοιάζει περισσότερο με θόρυβο παρά με πραγματική ενημέρωση.

Η αυτού μεγαλειότης Μελάνια Τραμπ προήδρευσε της συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με θέμα «Τα παιδιά η τεχνολογία και η εκπαίδευση σε καταστάσεις σύγκρουσης». Υπάρχει κάτι σουρεαλιστικά αποκρουστικό όταν η σύζυγος του Τραμπ κάθεται στην καρέκλα του Συμβουλίου Ασφαλείας μιλώντας για ειρήνη, γνώση και κατανόηση. Την ώρα που η πολιτική του Λευκού Οίκου τροφοδοτεί νέες εντάσεις, η εικόνα θυμίζει περισσότερο αποτυχημένη θεατρική παράσταση παρά σοβαρή διεθνή στιγμή.

Η κατάσταση στο φεστιβάλ Βερολίνου, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Η Μπερλινάλε θα κρατήσει τελικά την καλλιτεχνική της διευθύντρια Τρίσια Τατλ μετά την πολύκροτη φετινή διοργάνωση. Η Τατλ κινδύνευε με απόλυση από τον Υπουργό Πολιτισμού επειδή στην τελετή λήξης κάποιοι σκηνοθέτες μίλησαν υπέρ της Παλαιστίνης και εναντίον της συνδρομής της Γερμανίας στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ.

Το ντισλάικ δεν πάει στο ότι θα παραμείνει στη θέση της η Τατλ – αυτό είναι φυσικά θετικό, άσχετα από τις διαφωνίες που έχω με χειρισμούς της. Και ευτυχώς όλη η κινηματογραφική βιομηχανία είχε ξεσηκωθεί απέναντι στο ενδεχόμενο να απολυθεί επειδή “επέτρεψε” να μιλήσουν καλλιτέχνες ελεύθερα στην τελετή λήξης.

Το ντισλάικ πάει στο ότι προκειμένου να της επιτραπεί να κρατήσει τη θέση της, αποδέχτηκε ένα νέο ελεγκτικό συμβούλιο καθώς κι έναν “κώδικα συμπεριφοράς” που όλοι οι συμμετέχοντες στο φεστιβάλ θα πρέπει να υπογράφουν, κι ο οποίος θα περιλαμβάνει “ένα ταμπού εναντίον του αντισημιτισμού που θα αφορά όλους τους συμμετέχοντες”. Επειδή όλα αυτά προέρχονται από το γερμανικό κράτος, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι σημαίνει στα αλήθεια όλο αυτό: Για να συμμετάσχει κανείς στη Μπερλινάλε, θα πρέπει βασικά να συμφωνεί πως δεν θα καταφερθεί εναντίον του Ισραήλ (και, στην ουσία, υπέρ της Παλαιστίνης).

Θα περιμένουμε να δούμε και επισήμως τι ακριβώς θα περιλαμβάνει αυτός ο κώδικας, αλλά πάντως ο τούρκος σκηνοθέτης Ιλκέρ Τσατάκ που μόλις κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο με την ταινία “Yellow Letters” υπήρξε ήδη σαφέστατος: «Πρέπει να το αποκαλέσουμε αυτό που είναι: λογοκρισία», δήλωσε στο Variety.