Γιατί σιωπούν τα θύματα των υποκλοπών;

Στο «Βήμα της Κυριακής» δημοσιεύθηκε η λίστα ατόμων και φορέων που τέθηκαν υπό τηλεφωνική παρακολούθηση μέσω του συστήματος Predator. Η λίστα είχε συνταχθεί από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και ο τότε πρόεδρος της, Κ. Μενουδάκος, είχε ενημερώσει τους παρακολουθούμενους με προσωπική επιστολή.

Στον κατάλογο περιλαμβάνονται πολιτικά πρόσωπα, σύζυγοι υπουργών, αλλά και μέσα ενημέρωσης, δηλαδή στελέχη τους. Θυμίζω ότι, σύμφωνα με την επίσημη κυβερνητική εκδοχή, οι παρακολουθήσεις έγιναν από ιδιώτες που ουδεμία σχέση είχαν με τις υπηρεσίες ασφαλείας. Οι «ιδιώτες» καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης. Για πλημμέλημα…

Διαβάζοντας τη λίστα προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: γιατί σχεδόν όλοι παρέμειναν αδρανείς όταν πληροφορήθηκαν την παρακολούθησή τους; Γιατί δεν άσκησαν τα νόμιμα δικαιώματα τους, ακόμη και όταν οι ιδιώτες απέκτησαν όνομα και διεύθυνση;

Μπορεί να ακούγεται αφελές. Δεν είναι. Σε ένα κράτος δικαίου, η παρακολούθηση υπουργών και στρατιωτικής ηγεσίας δεν μπορεί να περνά χωρίς θεσμική αντίδραση. Αν οι υπουργοί που βρίσκονται στη λίστα αποδέχονται την εκδοχή περί ιδιωτών, τότε όφειλαν να έχουν κινηθεί άμεσα εναντίον όσων έστησαν το σύστημα παρακολουθήσεων. Το ίδιο και η κυβέρνηση. Είναι δυνατόν να γίνονται ανεκτοί ιδιώτες που παρακολουθούν ακόμη και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων; Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Αν επρόκειτο για ιδιώτες θα ήταν ήδη μαντρωμένοι και δεμένοι χειροπόδαρα. Επρόκειτο για μηχανισμό στενά συνδεδεμένο με τις αρχές ασφαλείας και κατ΄επέκταση με κυβερνητικά κλιμάκια. Ποιος υπουργός θα τα βάλει με την κυβέρνηση του;

Στη λίστα περιλαμβάνονται και μέσα ενημέρωσης. Κανένα, απ’ όσο θυμάμαι, δεν αντέδρασε δυναμικά όταν αποκαλύφθηκε ότι βρισκόταν υπό παρακολούθηση. Θα πείτε ότι αφού δεν το ανέδειξαν η Βουλή και η Προεδρία της Κυβέρνησης, δεν θα το έκανε ένα μέσο. Ομως η Βουλή και η Προεδρία είναι θεσμοί που ελέγχονται πολιτικά. Τα μέσα ενημέρωσης τι δικαιολογία έχουν; Πώς μπορείς να πουλάς ανεξαρτησία και αυστηρό έλεγχο της εξουσίας, αλλά να σιωπάς όταν γίνεσαι θύμα μιας τόσο σκοτεινής υπόθεσης;

Κάπως έτσι ο πολίτης λαμβάνει ένα απλό μήνυμα: υπάρχουν υποθέσεις που διεκπεραιώνονται στο σκοτάδι και τα θύματα σιωπούν, ακόμη κι όταν διαθέτουν θεσμική ισχύ και δημόσιο λόγο. Λες και συμμετέχουν σε ένα σύστημα συναλλαγής. Γιατί, λοιπόν, να εμπιστευτεί υπουργούς που δεν μιλούν; Και πώς να πιστέψει μέσα ενημέρωσης που βρίσκονται στο επίκεντρο μιας υπόθεσης αλλά δεν την καλύπτουν; Και ύστερα συζητάμε για το έλλειμμα εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς την πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης.