Θράσος αντί σιωπής: Το προνόμιο των Λαζαρίδηδων…

Προκαλεί εντύπωση που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν προστατεύει τον παλιό συνοδοιπόρο του στην ΟΝΝΕΔ Μακάριο Λαζαρίδη και του επιτρέπει να συνεχίζει να εκθέτει εαυτόν και αλλήλους.

Πώς θα μπορούσε να τον προστατεύσει; Με έναν απλό τρόπο. Να του τηλεφωνήσει ή έστω να βάλει ένα συνεργάτη του(ας πούμε τον Άκη Σκέρτσο) να το κάνει και να του πει: «Μακάριε, ξεχείλωσε το πράγμα, σταμάτα το εδώ. Μην ξαναμιλάς».

Διότι το θέμα με την υπόθεση αυτή δεν είναι ότι, για να γίνεις βουλευτής ή υπουργός, δεν χρειάζεσαι πτυχίο, όπως είπε η εκπρόσωπος της ΝΔ Αλεξάνδρα Σδούκου. Αυτό είναι γνωστό και εν πολλοίς αυτονόητο. Και ουδείς έψεξε τον πρωθυπουργό επειδή υπουργοποίησε τον περί ου ο λόγος χωρίς να του ζητήσει να καταθέσει τίτλους σπουδών. Δεν χρειάζεται. Η μετάθεση της συζήτησης σε αυτό το πεδίο εντάσσεται στην προπαγανδιστική τακτική, στην οποία έχει ιδιαίτερες επιδόσεις η σημερινή κυβέρνηση.

Το πρόβλημα το δημιούργησε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, ο οποίος, υπερασπιζόμενος την κυβερνητική για πολιτική την ανώτατη εκπαίδευση, εμφάνισε εαυτόν απόφοιτό της. «Όσοι έχουμε αποφοιτήσει από δημόσιο πανεπιστήμιο…», έγραψε στο «Χ» στις 2 Ιανουαρίου.

Αλλά και πάλι ένα ψέμα δεν θα ήταν προς θάνατον. Τόσα λέγονται.

Είναι η επιμονή του να λέει, ακόμα και μετά τα αποκαλυπτήρια, ότι ο διορισμός του το 2007 «σε οργανική θέση Ειδικού Επιστήμονα» (έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ διορισμού) του υπουργείου Παιδείας ήταν νόμιμη, ενώ ήταν παράνομη. Ο νόμος 2190 του 1994 αναφέρει ρητά: «Το προσλαμβανόμενο στις θέσεις της προηγούμενης παραγράφου προσωπικό πρέπει να έχει πτυχίο ή δίπλωμα Α.Ε.Ι. της ημεδαπής ή ισότιμο της αλλοδαπής και α) διδακτορικό δίπλωμα ελληνικού Α.Ε.Ι. ή αναγνωρισμένο ισότιμο της αλλοδαπής ή β) μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών διάρκειας τουλάχιστον ενός ακαδημαϊκού έτους ελληνικού Α.Ε.Ι. ή αναγνωρισμένο ισότιμο της αλλοδαπής και αντίστοιχη εμπειρία δύο τουλάχιστον ετών μετά την απόκτηση του μεταπτυχιακού τίτλου».

Όποιος γνωρίζει στοιχειώδη γραφή και ανάγνωση καταλαβαίνει. Ακόμα κι αν ισχύει ο ισχυρισμός του ότι «κατέθεσε αυτά που του ζήτησαν» και την ευθύνη για την τότε παρανομία δεν την έχει ο ίδιος(ας το δεχτούμε καλόπιστα), έπρεπε να καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να συνεχίσει.

Αυτά τα προκλητικά ότι ο ίδιος είναι… πολύ εργατικός και όχι «τεμπέλης αριστερός»(!), τι τα ήθελε; Εκτός από προκλητικά είναι και γελοία. Και, επιπλέον, με ποια «τρολ του διαδικτύου» τα βάζει; Τα κόμματα ζητούν την αποπομπή του. Τρολ είναι τα κόμματα; Μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι (πρώην συνάδελφοί του, θεωρητικά…) τα λένε και τα γράφουν. Τρολ είναι κι αυτά;

Δύο τινά συμβαίνουν. Ή ο Λαζαρίδης, μέσα στη …μακαριότητά του, δεν μπορεί να καταλάβει ότι όσο μιλάει εκτίθεται κι άλλο(για να μην το πούμε αλλιώς…). Ή δεν υπάρχει έστω ένας στο Μαξίμου να του υπενθυμίσει τον κανόνα ότι σε τέτοιες περιπτώσεις «η σιωπή (μπορεί να μην) είναι χρυσός», αλλά είναι προτιμότερη από την πρόκληση και το θράσος. Όταν έχεις τη φωλιά σου λερωμένη, κοιτάς να την καθαρίσεις ή τουλάχιστον το βουλώνεις. Δεν παριστάνεις τον κατήγορο άλλων, είσαι απολογούμενος.

Φαίνεται, όμως, ότι η επένδυση στο θράσος είναι αποδοτική. Ο Γάλλος συγγραφέας Μαρσέλ Προυστ το έχει πει έτσι: «Το θράσος είναι χρήσιμο σ’ αυτούς που ξέρουν να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες»…