Η τραγωδία στην Ηλιούπολη και η κραυγή των εφήβων

Η είδηση της απόπειρας αυτοκτονίας δύο ανήλικων κοριτσιών, ηλικίας 17 ετών, και του θανάτου ενός εξ αυτών θα σόκαρε έτσι και αλλιώς. Χωρίς να μαθαίναμε “λεπτομέρειες” που (κακώς) είδαν το φως της δημοσιότητας.

Οι παρακάτω γραμμές, το ξεκαθαρίζουμε από την αρχή, ΔΕΝ επιχειρούν να εξηγήσουν το περιστατικό της Ηλιούπολης, αυτό το εκ φύσεως θλιβερότατο περιστατικό. Την εξήγηση θα την δώσουν, πιστεύουμε πιο διακριτικά και με σεβασμό στην ιδιωτικότητα των οικογενειών, οι αρχές όταν και αν καταφέρουν ξετυλίξουν το κουβάρι των γεγονότων.

Μάς απασχολεί τους πάντες, έχουμε την εντύπωση, η θέση στην οποία βρίσκονται στη συνθήκη των τωρινών καιρών oι έφηβοι, το αύριο της κοινωνίας και της χώρας, αυτοί στους οποίους όλοι προσμένουμε.

Φαίνεται ότι η προσμονή αυτή λαμβάνει χαρακτηριστικά υπερβολής και έντονης πίεσης. Τούτη η πίεση προστίθεται ως βάρος περιττό, συχνά αβάσταχτο, σε μία ιδιαίτερη ψυχολογία. Αυτή που διαμορφώνεται για τα νέα παιδιά σ’ έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό, βαθιά υποκριτικό και απίστευτα κυνικό.

Μιλώντας με μία ειδική επιστημόνισσα για το ρεπορτάζ που διαβάζετε τώρα, μάς επισημάνθηκε, όχι μία φορά, ότι οι σημερινοί έφηβοι βρίσκονται σε μία σχεδόν καθημερινή σύγκριση μεταξύ αληθινού και ψηφιακού εαυτού. Ο ψηφιακός θα πρέπει να προσομοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με τον αληθινό. Και η προσπάθεια είναι τόσο μεγάλη που σχεδόν τα δύο είδωλα ταυτίζονται στο μυαλό των 15άρηδων και των 16άρηδων. “Είμαι αυτός που δείχνω στο Instagram, φοβερά κουλ, χαμογελαστός, γαμάτος, χαμογελαστή, γαμάτη, χαμογελαστό, γαμάτο”.

Πάντα για τους νέους ανθρώπους το ζήτημα της αποδοχής ήταν κομβικό. Και να αρέσεις θέλεις και να είσαι δημοφιλής θέλεις, τι πιο ανθρώπινο. Η διαφορά είναι ότι σήμερα, στην εποχή μίας άκρατης ψηφιακής, τεχνολογικής προόδου, αυτό το νοιάξιμο εξελίσσεται σε ζήτημα ζωής ή θανάτου. Και για να επιτευχθεί αυτή η αποδοχή οι νέοι άνθρωποι αντί να βγαίνουν από καλούπια, μπαίνουν ολοένα και περισσότερο μέσα σ’ αυτά.

“Δείτε το ντύσιμο των κοριτσιών σ’ αυτές τις ηλικίες. Είναι πιο ομοιόρφο από ποτέ. Και έχει πολλά χαρακτηριστικά που “φωνάζουν”. Τα μακριά νύχια, τις ψεύτικες βλεφαρίδες κτλ” αναφέρει η πηγή μας. Δεν μπορείς, δεν έχεις το δικαίωμα να βγεις έξω από το μαντρί που ορίζει πια η ψηφιακή κανονικότητα. Αν βγεις, θα σε φάει ο λύκος της μοναξιάς.

Τα παιδιά την ίδια ώρα αγωνιούν. Τα λούζει κρύος ιδρώτας μήπως μείνουν πίσω στον τεχνολογικό ανταγωνισμό, δηλαδή σε τελική ανάλυση στον ανταγωνισμό της αποδοχής. Τα παιδιά της νεωτερικότητας είχαν πάντα αυτό το άγχος θα μπορούσε να πει κανείς, η τεχνολογία τα τελευταία 100-120 χρόνια εξελίσσεται ραγδαία.

Στις μέρες μας όμως αυτή η εξέλιξη είναι τόσο γρήγορη, τόσο κατακλυσμαία απόλυτη που πολλές/πολλούς/πολλά τα αφήνει πίσω. Και πίσω έχει μόνο δάκρυα και πόνο. Αναπνέεις τη σκόνη που βγάζουν αυτοί που καλπάζουν ήδη προς τα μπρος. Και καλπάζουν με μία αγριότητα μοναδική, χωρίς να ξέρουν που ακριβώς πηγαίνουν, σε ποιο δυστοπικό μέλλον θα κατοικήσουν.

Τα φίλτρα στις φωτογραφίες, που βγαίνουν και ανεβαίνουν σωρηδόν πια στα ΜΚΔ, αποτελούν διαβατήρια για την αποδοχή και τον καινούργιο κόσμο της λαμπρότητας. Και εμείς αν ήμασταν σήμερα 15 και 16 ετών αυτό το λεωφορείο θα θέλαμε να το προλάβουμε. Δύο, τρία φίλτρα παραπάνω δεν χάθηκε και ο κόσμος.

Πίσω από τη φαινομενικά αυτή αθώα ασχολία, οι νέοι κραυγάζουν και “πνίγονται” σε μία συνθήκη ακραία. Τα παιδιά σήμερα αυτοτραυματίζονται, όπως και στο παρελθόν, αλλά το φαινόμενο δείχνει να παίρνει διαστάσεις. “Φωνάζουν” για να ακουστούν” μας λέει η πηγή μας. Ουρλιάζουν “είμαστε εδώ, δείτε μας, όχι μόνο όταν επιστρέφεται από τη δουλειά, αλλά συνέχεια. Κανείς δεν μας κοιτάει πια στα μάτια”.

Ο αυτοτραυματισμός λειτουργεί συχνά, όπως η σχετική βιβλιογραφία λέει, ως βαλβίδα αποσυμπίεσης του ψυχικού πόνου, ως μέτρο εκτόνωσης. Αυτοτραυματίζομαι για να πονέσω και να απαλλαχθώ από τα βαρίδια που ταλαιπωρούν την ψυχή μου. Τα μεγάλα πρέπει που με κατακλύζουν από τη μικρή ηλικία. Τα πρέπει του σχολείου, του φροντιστηρίου, των Αγγλικών, των Γαλλικών, των σπορ, των δραστηριοτήτων, του χορού και πάει λέγοντας.

Χρειάζεται μία προσοχή. Οπως μάς έλεγε ψυχαναλυτική πηγή, “η έρευνα έχει αποσυνδέσει σχεδόν τελείως τον αυτοτραυματισμό από την τάση αυτοκτονίας”. Δεν είναι όμως μία λυτρωτική σκέψη αυτή, κάθε άλλο. Ο αυτοτραυματισμός προκαλεί ανησυχία και πρέπει να ενεργοποιεί κάθε φορά τους γονείς ή τους κηδεμόνες του εφήβου. Είναι το πρώτο σήμα κινδύνου για ένα πλοίο που έχει χάσει την πυξίδα του.

Και πάμε στο θεραπευτικό πλαίσιο που χρειάζονται, το δίχως άλλο, αυτά τα παιδιά. Πώς το βρίσκεις και κυρίως πώς το πληρώνεις; Είναι κοινό μυστικό ότι οι παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες στο ΕΣΥ δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες, οι δομές είναι υποστελεχωμένες. Μάς συγχωρείτε που χρησιμοποιούμε πάλι αυτόν τον όρο αλλά δεν υπάρχει άλλος για να περιγράψει κανείς την πραγματικότητα.

Θυμηθείτε τι γράφαμε στο ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου του 2025:

“Στο χρονικό διάστημα από 1/1/2020 μέχρι 31/01/2024 νοσηλεύτηκαν στο “Δρομοκαϊτείο” συνολικά 135 ανήλικοι 14-18 ετών αν και δεν προβλέπεται νοσηλεία ανηλίκων σε Νοσοκομεία ενηλίκων.

Από την αυτοψία προέκυψε συνεχής έκθεση των ανηλίκων σε κινδύνους λόγω της συνύπαρξης με ενήλικες ασθενείς. Καταγράφηκαν, όπως τονίζεται, περιστατικά έκθεσης ανηλίκων σε βίαιες συμπεριφορές ή ακόμα σε γενετήσιες πράξεις από άλλους νοσηλευόμενους, γεγονός που καταδεικνύει την ιδιαίτερη επικινδυνότητα της κατάστασης.

Επίσης προέκυψε ότι σε πολλές περιπτώσεις εφαρμόζεται το μέτρο της καθήλωσης σε ανήλικους χωρίς τήρηση του προβλεπόμενου πρωτοκόλλου ή συστάσεων για την εφαρμογή περιοριστικών μέτρων κατά την ψυχιατρική νοσηλεία, δεδομένης της υπερφόρτωσης με σοβαρά περιστατικά και της υποστελέχωσης των ψυχιατρικών κλινικών. Τα παιδιά, δηλαδή “δένονται” ελλείψει άλλης εναλλακτικής”.

Για τέτοιου είδους διάλυση μιλάμε. Νοσούν τα παιδιά αλλά οι γονείς δεν ξέρουν που να απευθυνθούν. Το προσωπικό δεν επαρκεί. Μία κατάσταση σκληρότατη που δεν τιμά την πολιτεία.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η εφηβική ευαλωτότητα έχει ορμητικά στο προσκήνιο. Μετρατέπεται σε ευαλωτότητα του εαυτού που παίρνει πολλές μορφές,άλλοτε μη απειλητικές και άλλοτε απειλητικές για τη ζωή.

Και για να τελειώσουμε, όπως αρχίσαμε. Τα ΜΜΕ έχουμε ευθύνη. Κάποια διακίνησαν το σημείωμα του κοριτσιού στους γονείς του και το μετέτρεψαν σε φέιγ βολάν παραβιάζοντας κάθε ίχνος ιδιωτικότητας.

Οι οικογένειες, που στηρίζονται από την πρώτη ώρα από τις υπηρεσίες του Ασκληπιείου στη Βούλα, ήρθαν σε μία τρομερή δύσκολη θέση μέσα στην ανείπωτη φρίκη που βιώνουν. Και όχι, αυτό δεν υπεύθυνη ενημέρωση, είναι ανθρωποφαγία.