Ο Τσίπρας ως… μπαμπούλας: Το 2026 δεν είναι 2019

Γίνεται ολοένα και πιο φανερό. Θα έλεγε κανείς, απροκάλυπτα φανερό. Η πρώτη γραμμή άμυνας (αλλά ταυτόχρονα και επίθεσης) της Νέας Δημοκρατίας στο επερχόμενο νέο πολιτικό φορέα του Αλέξη Τσίπρα είναι η θύμηση των κυβερνητικών πεπραγμένων του πρώην Πρωθυπουργού την περίοδο 2015-2019.

Ιδού μία χαρακτηριστική τοποθέτηση που έκανε τη Δευτέρα ο Παύλος Μαρινάκης στο μπρίφιν των πολιτικών συντακτών: “Είναι αργά για τον κ.Τσίπρα να απαντήσει γιατί έβαλε 30 φόρους, γιατί φόρτωσε 100 δισ ευρώ στους φορολογούμενους, για να απολογηθεί πολιτικά για χιλιάδες βαρυποινίτες που αποφυλάκισε, για τα παραϋπουργεία Δικαιοσύνης, για μία πολιτική που έφτασε την Ελλάδα το 2019 όταν παρέδωσε την να είναι 27η στους 27 της ΕΕ σε ρυθμούς ανάπτυξης. Πιο κάτω δεν υπήρχε”.

Αυτός ο συνδυασμός στερεοτύπων και fake news θα συνεχιστεί, να είστε απολύτως σίγουροι, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές. Το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι αυτό το διάστημα θα το αποφασίσει, φυσικά, ο Πρωθυπουργός. Αλλά το περιεχόμενο της αντιπαράθεσης το ξέρουμε ήδη. Ίσως και την ποιότητά της.

Όμως, επειδή βρισκόμαστε στο 2026 και από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας παρέδωσε την Πρωθυπουργία έχουν περάσει σχεδόν επτά χρόνια, το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Οι συνεχείς “παραπομπές” στο διάστημα 2015-2019 μπορούν να έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα που είχαν τα προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα στις εκλογές του 2019;

Η απάντηση, προφανώς, δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Ωστόσο, το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής μπορεί να χαρακτηριστεί αμφίβολο για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει καθαρά με το χρόνο, τον επισημάναμε και παραπάνω. Ο δεύτερος αφορά την πρόθεση του Τσίπρα να υπερασπιστεί, με όρους πραγματισμού και επικοινωνιακής ευχέρειας, το κυβερνητικό έργο του 2015-2019 κάτι που δεν έκανε, στο βαθμό που θα έπρεπε, το 2019.

Ως προς το δεύτερο, φαίνεται ότι αυτή τη φορά ότι οι προκλήσεις της άλλης πλευράς δεν θα μένουν αναπάντητες. Και θα έλεγε κανείς ότι προφανή τερατουργήματα όπως το ότι “ο Τσίπρας αποφυλάκισε βαρυποινίτες με το νόμο Παρασκευόπουλου” ίσως να μην μπορούν να σταθούν σήμερα ως επιχειρήματα.

Σε κάθε περίπτωση, ο πρώην Πρωθυπουργός, όπως έχει ήδη φανεί, αναμένεται να σηκώσει το γάντι και σε άλλα, πιο “καυτά” θέματα που άπτονται της καθημερινότητας και της… τσέπης των πολιτών. Η φορολογία, άμεση και έμμεση, θα είναι από αυτά. Πως προκύπτουν τα θηριώδη πλεονάσματα αν όχι από τη εξίσου θηριώδη αύξηση των έμμεσων φόρων λόγω του πληθωρισμού; Γιατί παραμένει η φορολογία των μερισμάτων στο ισχνό 5% που είναι και το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη; Ποιος τελικά φορολογεί περισσότερο και ποιους;

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η κυβερνητική θητεία Τσίπρα ήταν αμόλυντη. Κάθε άλλο θα έλεγε κανείς. Θα μπορούσε να τον εγκαλέσει κανείς για ατολμία, λαθεμένες αποφάσεις, υπεροβολική εξάρτηση από τον (δεξιότατο) κυβερνητικό εταίρο, απουσία ριζοσπαστικότητας ακόμα και σε θέματα που άνοιξαν όπως αυτό του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας.

Μπορεί όμως να εγκαλέσει κανείς τον πρώην Πρωθυπουργό για εγκαθίδρυση καθεστώτος γενικευμένης διαφθοράς επί της θητείας του; Για σειρά σοβαρών σκανδάλων ανάλογης σοβαρότητας όπως αυτά του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών; Μάλλον, όχι εκτός αν πρόκειται για κάποιον εξαιρετικά εμπαθή ή κομματικά φανατισμένο.

Γι’ αυτό και η Νέα Δημοκρατία θα πρέπει να προσθέσει και άλλα βέλη στη φαρέτρα της αν πραγματικά επιθυμεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά (όπως το συνηθίζει άλλωστε) τον παλιό-νέο πολιτικό αντίπαλο. Η συνεχής επίκληση στο παρελθόν, την ώρα που το κυβερνητικό παρόν βαρύνεται με χιλιάδες αμαρτήματα και πληγές που εξακολουθούν να αιμορραγούν, μπορεί στο τέλος να αποκτήσει χαρακτηριστικά μπούμερανγκ και να επιστρέψει στους εμπνευστές της.

Υπάρχει, άλλωστε, και η λαϊκή ρήση: Στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί…

Ούτε βεβαίως η ΝΔ μπορεί να πείσει με το επιχείρημα, “οκ δεν είμαστε άγγελοι αλλά οι άλλοι είναι χειρότεροι και περισσότερο διεφθαρμένοι από μας”. Αυτή η τακτική είναι αδιέξοδη και σίγουρα δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά.

Τουτέστιν, η κυβερνητική πλευρά οφείλει να εμφανίσει συγκεκριμένο σχέδιο για τη χώρα, για τη θέση της σ’ ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που αλλάζει, για την επίτευξη της κοινωνικής συνοχής (που αγνοείται) και για τη μείωση των ανισοτήτων (που εξακολουθούν να γιγαντώνονται λόγω της πολιτικής της).

Μόνο που σ’ αυτά, εκτός από γενικόλογες διακηρύξεις, λίγα πράγματα έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής.