Εσύ με ποιο τραγούδι θα έντυνες την πιο λυπημένη μέρα της ζωής σου;

Ο Χρήστος Πασσαλής μεταμορφώνει το Θέατρο 104 σε ζωντανό στούντιο, όπου το κοινό γίνεται μέρος μιας συλλογικής εμπειρίας. Η παράσταση «RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου», που εμπνέεται από τις ιστορίες ακροατών με τον ίδιο τίτλο, συνδυάζει live ραδιοφωνική μετάδοση, ψηφιακή αφήγηση και θεατρική σκηνή: δύο φωνές, μια πόλη σε αναμονή και ένας κομήτης που πλησιάζει συνθέτουν το πλαίσιο μιας νύχτας όπου η προσωπική και η δημόσια ζωή συγχέονται.

Μέσα από μηνύματα, συνεντεύξεις ειδικών, δηλώσεις πολιτικών και στιγμές αστείου και φόβου, η παράσταση δημιουργεί έναν χώρο όπου το πραγματικό και το μυθοπλαστικό, η καθημερινή ζωή και η συλλογική φαντασία αλληλοδιεισδύουν. Οι ιστορίες των ακροατών διακόπτουν τη ροή σαν παρεμβολές, θυμίζοντας πως πίσω από τα μεγάλα γεγονότα κρύβεται η προσωπική εμπειρία — στιγμές λύπης, απώλειας, νοσταλγίας και απρόσμενης τρυφερότητας.

Με το «RADIO 1», το θέατρο δεν παραμένει απλώς θεατρικός χώρος: γίνεται κοινή συχνότητα, ένας παλμός που συνδέει τους ανθρώπους μέσα από την προσωπική και συλλογική μνήμη, δημιουργώντας μια εμπειρία που μένει χαραγμένη στον χρόνο.

Εμείς ζητήσαμε από την Έλσα Λεκάκου και τον Χρήστο Πασσαλή να ντύσουν μουσικά τις πιο λυπημένη μέρα της ζωής τους και να επιλέξουν από πέντε τραγφούδια.

Τα τραγούδια της Ελσας Λεκάκου

1. Ryuichi Sakamoto – Merry Christmass Mr. Lawrence

Ξυπνάει μέσα μου κάθε νοσταλγική ανάμνηση απο την παιδικη μου ηλικία. Τα καλοκαίρια με τους παππούδες μου. Τους φίλους μου στο δημοτικό. Τα απογεύματα που έπαιζα με την αδερφη μου GTA: San Andreas στο Playstation 2. Είναι το πρώτο κομμάτι που έβαλα να ακούσω όταν έμαθα πως πέθανε ο Sakamoto, σαν φόρο τιμής και έκλαψα γοερά.

2. Sinnead O’Connor – Nothing Compares 2 U

Με συγκινεί αφάνταστα η Sinead O’Connor σαν άνθρωπος, και η πορεία της ζωής της. Προφανώς και είναι τραγούδι χωρισμού, αλλα νομίζω πως αυτο που με συγκινεί πιο βαθια ειναι η ίδια η Sinead περισσότερο από οτιδήποτε.

3. Britney Spears – Everytime

Με τον ίδιο τρόπο με συγκινεί και η Britney και ειδικά αυτό το κομμάτι. Είναι μία κραυγή για τον απίστευτο κανιβαλισμό και εξευτελισμό που δεχόταν δημόσια που τελικά κατάφερε να την μεταλλάξει. Κάθε φορά που το ακούω νιώθω ένα πένθος και για την ίδια.

4. Portishead – The Rip.

Για τις περιόδους κατάθλιψης. Συνήθως όταν αρχίζω να το ακούω ξέρω πως αυτή η περίοδος έχει ξεκινήσει, και το peak της παρότι δεν είναι ακόμα εδώ με πλησιάζει με σταθερά βήματα.
Είναι λίγο σαν τελετουργικό καλέσματος του σκότους. Νομίζω πλέον αποτελεί πιο πολυ ψυχαναγκασμό.

5. Cher – Believe

Κομμάτι χωρισμού. Το οτι είναι σχετικά εύθυμο με κάνει να νιώθω ακόμα χειρότερα. Ειδικά στο “I really don’t think you’re strong enough”. Πολύ κλασικό στο ρεπερτόριο μου γι αυτές τις περιστάσεις. Ειδικά περπατώντας στο δρόμο.

Για τον Χρήστο Πασσαλή

1. Blue Sunday | The Doors

Για τις λυπημένες μέρες της εφηβείας και κυρίως για τις Κυριακές στη Θεσσαλονίκη. Aπό το σαλόνι ακούγεται το σήμα της Αθλητικής Κυριακής που για τους ανθρώπους της γενιάς μου (συν-πλην) ισοδυναμεί με μια μελαγχολία, για να μην πω απελπισία, που σχεδόν δεν μπαίνει σε λόγια.

(Εδώ το θέμα της Αθλητικής Κυριακής, ακούστε το με δική σας ευθύνη: www.youtube.com/watch?v=VqGfAX-NzR0)

2. Τhe World We Knew | Frank Sinatra

 

Για τις λυπημένες μέρες του χωρισμού. Για τη στιγμή που η πρώτη λύπη περνάει και μένει η δεύτερη λύπη, η πιο βαθιά και ύπουλη, όταν σκέφτεσαι τα καλοκαίρια και τα ανοιχτά αυτοκίνητα και τη δυνατή μουσική και το μέλλον που θα ερχόταν τόσο σίγουρο και ορμητικό.

3. Summer In Siam | The Pogues

Για τις λυπημένες μέρες του χωρισμού, μέρος δεύτερο. Υπάρχει και ένα τρίτο είδος λύπης. Η λύπη που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι ξέχασες. Ξέχασες για ποιο λόγο λυπόσουν τόσο πολύ, ξέχασες λεπτομέρεις και ημερομηνίες, ξέχασες τα καλοκαίρια και τα ανοιχτά αυτοκίνητα, ξέχασες ένα μέρος της ζωής σου που κάποτε ήταν όλη σου η ζωή.

4. A Little Mercy | Durutti Column

Για τις λυπημένες μέρες του πένθους. Για αυτές τις μέρες που νομίζεις ότι κάτι θεόρατο και δαιμονικό σε κοιτάζει και κοροϊδεύει την αδυναμία σου και το φόβο σου. Και κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις έναν πλανήτη έτοιμο για ανάφλεξη. Και μετά θυμάσαι αυτό το τραγούδι και το ακους σε επανάληψη και παίρνεις δύναμη και παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου κι αυτοί σου λένε να πας για μπάνιο στη θάλασσα ή να αρχίσεις να περπατάς πολύ ή να βγαίνεις έξω πιο συχνά.

5. Limerence | Yves Tumor

Για τις λυπημένες μέρες της μοναξιάς. Ή όπως το έγραψε ο Ezra Pound, ‘Και οι μέρες δε γεμίζουν αρκετά/Και οι νύχτες δεν γεμίζουν αρκετά/Και η ζωή γλιστράει σαν αρουραίος/Χωρίς καν να κουνάει το γρασίδι’. Αν και στο τέλος αυτό το τραγούδι σε διαβεβαιώνει κατά κάποιον τρόπο ότι όλα περνούν. Αν και όχι αμέσως. Και μάλλον όχι τελείως. Κάτι σαν το αμετάφραστο It fades but it does not fade away.

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθεσία: Χρήστος Πασσαλής
Κείμενα: Έλσα Λεκάκου, Χρήστος Πασσαλής, Διάφοροι
Με τους Ελσα Λεκάκου και Χρήστο Πασσαλή και συνεντεύξεις με τους Γιώργο Μητρόπουλο (ρεπόρτερ), Μελίνα Βρεττού (ψυχολόγος), Άγγελο Σκασίλα (μεταφραστής) και Andrew Bale (αστροφυσικός).