Λάικ – ντισλάικ: Από την γκαρνταρόμπα της Τίλντα Σουίντον στην πειρατική επίθεση στο Flotilla

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

 

ΛΑΙΚ

Τίλντα Σουίντον, Χελιδόνι, ο μοναδικός Θανάσης Παπαγεωργίου και το Εθνικό για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι θεϊκό πλάσμα είναι η Τίλντα Σουίντον. Τη βλέπεις στη σκηνή και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως είναι πραγματική. Είδα την εξαιρετική performance της «Α Biographical Wardrobe» και πραγματικά αισθάνθηκα πως βλέπω κάποιον να ξεφυλλίζει ένα ημερολόγιο ζωής. Στη συνέχεια είδα την έκθεσή της On Going και φεύγοντας από το Onassis Ready όπου παρουσιάζεται είχα την αίσθηση ότι πέρασα λίγο χρόνο μέσα στη ζωή της. Μέσα στις φιλίες της. Στις απώλειές της. Στα φαντάσματά της. Οι άνθρωποι συνεχίζουν μέσα στις ιστορίες, στα αντικείμενα, στις φωνές, στις εικόνες, στα σπίτια, στις ταινίες και στους άλλους ανθρώπους που αγάπησαν. «Δεν είναι φινάλε», λέει η ίδια. «Είναι ένας σταθμός σε ένα ταξίδι που συνεχίζεται».

«Το Χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα που σκηνοθετεί ο Γιάννης Αναστασάκης στο θέατρο Ελέρ είναι μία παράσταση – κοινωνικό ξυπνητήρι. Το έργο— γραμμένο με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο «Pulse» nightclub στο Ορλάντο το 2016 — δε λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Μια ιστορία που πονάει, θυμίζει και ταυτόχρονα ελπίζει, διεκδικώντας την ενσυναίσθηση ως όπλο απέναντι στο μίσος και την άγνοια, και προσγειώνει την αλήθεια, την αγάπη και τη διαφορετικότητα στο κέντρο της σκηνής. Το επί σκηνής δίδυμο Μαρία Τσιμά – Κυριάκος Μαρκάτος είναι συγκινητικό.

Τι ωραίος ηθοποιός ο Θανάσης Παπαγεωργίου. Άκουγα την αφήγησή του στο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη “Νυχτερινό Δελτίο” και βρέθηκα να έχω διανύσει 5 χιλιόμετρα στη βόλτα που έκανα με τον σκύλο μου. 9 ολόκληρες ώρες που διήρκεσε το βιβλίο άκουγα μαγεμένη τον σπουδαίο αυτό ηθοποιό να κάνει τον Κώστα Χαρίτο, τον φανταστικό ήρωα των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Μάρκαρη.

Εξαιρετικό το νέο πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου. Προσεκτικά μελετημένο και πολύ ελκυστικό. Ανυπομονώ για τον “Δράκουλα” του Κωνσταντίνου Ντέλλα και για το “Δεσποινίς Διευθυντής” της Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Δύο εξαιρετικά φρέσκιες ματιές σε κλασικά έργα.

Human in the Loop, Patti Smith kai deepfake Rolling Stones για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Μπήκαμε στο Onassis Ready στον Ρέντη για το πρώτο ONX Showcase στην Αθήνα και για λίγη ώρα ένιωθες ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάποιο περίεργο art lab του κοντινού μέλλοντος. Screens που μιλούσαν, κόσμοι φτιαγμένοι από AI, installations που αντιδρούσαν στην παρουσία σου και παντού άνθρωποι να κοιτάζουν άλλοτε εντυπωσιασμένοι κι άλλοτε ελαφρώς χαμένοι, σαν να προσπαθούν να καταλάβουν αν αυτό που βλέπουν είναι τέχνη, παιχνίδι ή preview μιας νέας πραγματικότητας.

Ανάμεσα στα έργα και το Cutlery Rain Maker με τα εκατό μικρά μαγνητάκια πάνω από ένα γιορτινό τραπέζι. Στην αρχή έμοιαζε σχεδόν ήρεμο, σαν installation design περιοδικού. Και μετά ξεκινούσε ο θόρυβος. Τα μαχαιροπίρουνα που “ψάρευαν” οι μαγνήτες σηκώνονταν αργά στον αέρα και έπεφταν ξανά πάνω σε πιάτα και ποτήρια, μέχρι που το τραπέζι μετατρεπόταν μπροστά σου σε ένα μικρό πεδίο καταστροφής γεμάτο σπασμένα γυαλιά και πορσελάνες. Ένα οικογενειακό γεύμα που πήγε λάθος. Ακόμα και προχωρώντας στα επόμενα έργα σε άλλες αίθουσες μπορούσες να καταλάβεις πότε οι μαγνήτες έκαναν καλή δουλειά σηκώνοντας τα μαχαιροπίρουνα με τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν πραγματικό “σπασιματικό” ντελίριο πέφτοντας!

Είδαμε την Patti Smith στον Λυκαβηττό από λίγο πιο κοντά αυτή τη φορά, χάρη στη χωροταξία της σκηνής, και αυτό άλλαξε τελείως την αίσθηση της βραδιάς. Με ένα λευκό t-shirt και τον γιο της Jackson δίπλα της, μας μίλησε για τον Jim Morrison, για την Παλαιστίνη, για τους ανθρώπους της ζωής της που “έφυγαν” και μετά μπήκε κατευθείαν στο “Because the Night” σαν να συνεχίζει μια κουβέντα που κρατά πενήντα χρόνια. Η φωνή της, μαζί με τον πεντακάθαρο ήχο, έκαναν όλους μας να εστιάζουμε πραγματικά τις λέξεις. Στο “Gloria” ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σχεδόν αντανακλαστικά, ενώ πίσω της η Αθήνα φώτιζε σαν σκηνικό παλιάς ταινίας που κανείς δεν θέλει να τελειώσει.

Iron Maiden το Σάββατο και δύο είναι οι βασικές απορίες. Θα βρέξει; Θα πουν το Alexander the Great να αποθεωθούν από το ελληνικό κοινό; Μόνο καπνογόνα μην ανάψετε παιδιά και έχουμε επανάληψη εκείνης της φοράς που έγινε η γκέλα και στράβωσε άσκημα ο Dickinson.

Cringe και λίγο creepy; Ναι. Αλλά το νέο deepfake βίντεο των Rolling Stones με τις νεότερες εκδοχές τους έχει και κάτι παράξενα συγκινητικό. Ο Mick Jagger χορεύει σαν να γύρισε ξανά στα ’70s, ο Keith Richards μοιάζει βγαλμένος από παλιά VHS που βρέθηκε τυχαία σε συρτάρι και όλο το clip κινείται ανάμεσα σε TikTok παραζάλη και rock νοσταλγία… Επιστρατεύτηκε o γνωστός καλλιτέχνης Nathaniel Mary Quinn για το εξώφυλλο.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Η πειρατική επίθεση του Ισραήλ κατά της ανθρωπιστικής αποστολής Global Sumud Flotilla εκθέτει ωμά την υποκρισία διεθνών συμμάχων. Και η ελληνική κυβέρνηση σιωπά, αδιαφορώντας με την αδράνειά της για την προστασία των δικών της πολιτών και των διεθνών φωνών αλληλεγγύης.

Ε και τώρα που δε θα ακουστω γρουσούζα να πω πως καθόλου δε μου άρεσε που βγήκε ο Ακύλλας με πατίνι στη Γιουροβίζιον. Εδώ θρηνούμε πόσα παιδιά που σκοτώνονται και τραυματίζονται με αυτές τις βλακείες, τις κάνουμε και έξτρα τρεντ στη Γιουροβίζιον. Τα υπόλοιπα σχόλια που αφορούν το Ισραήλ και γενικότερα αυτό το πανηγυράκι περιττεύουν. Δεν ιδρώνει και το αυτί κανενός εξάλλου που τα λέμε και τα ξαναλέμε.

Εντάξει, εμείς του πολιτιστικού κάποιες φορές μπορούμε και εξυπηρετούμε φίλους και γνωστούς και τους βρίσκουμε εισιτήρια ή και προσκλήσεις σε θέατρα και συναυλίες. Αλλά αυτό που πλέον οι φίλοι μου με ρωτού και για εισιτήρια στο final four πραγματικά με ξεπερνά. Έχουν ίσως μείνει στο παλιό Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, δεν εξηγείται αλλιως γιατί δεν πιστεύουν πως δεν μπορώ να τους βρω!

Ναι τώρα μας πείραξε ο αναισθησιολόγος που ζήτησε 100 ευρώ φακελάκι και τον πανε για ΕΔΕ. Να ήταν μόνο αυτός και να ήταν μόνο 100 τα ευρώ που ζητούν οι γιατροί καλά θα ήταν. Όπως και καλά θα ήταν να μην πληρώνουμε και τόσο ακριβά τα φάρμακα και τη συμμετοχή στις εξετάσεις που κάνουμε.. Όπως και καλό θα ήταν να έχουμε δημόσια Υγεία.

“Κλείστε τα παράθυρα” και εικόνα πανδαιμόνιου ένα ρολόι(;) για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου 

Από την ιστορία με την οσμή αερίου που σκέπασε το λεκανοπέδιο, ένα πράγμα μένει και το συζητάμε όλοι: ότι για ακόμη μία φορά συνέβη κάτι δυνητικά επικίνδυνο και έμοιαζε να μην υπάρχει πρωτόκολλο αντιμετώπισης – ένας έτοιμος μηχανισμός που να ενεργοποιείται αυτόματα. Κάποιος να βγει αμέσως να κάνει μετρήσεις, κάποιος να ενημερώσει υπεύθυνα τον κόσμο, κάποια υπηρεσία να κινηθεί συντονισμένα πριν αρχίσουν οι φήμες, τα τηλέφωνα και το “κλείστε τα παράθυρα”. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι μύριζαν για ώρες κάτι άγνωστο μέσα στην πόλη και η εικόνα που έδινε το κράτος ήταν περισσότερο αμηχανία παρά ετοιμότητα. Θα μάθουμε τι συμβαίνει;

Η ιστορία με την Λετίσια Κάστα στις Κάννες έδειξε ξανά πόσο βίαια αντιμετωπίζει το internet μια γυναίκα μόλις πάψει να θυμίζει τη νεαρά φαντασίωση που έχει κρατήσει ο κόσμος στο κεφάλι του από τα ’90s. Στον γαλλικό Τύπο μιλούσαν για την παρουσία της και το στιλ της κι από κάτω τα social είχαν μετατραπεί σε λαϊκό δικαστήριο αισθητικής, με κόσμο να μετρά ρυτίδες και να αναρωτιέται “τι συνέβη στο πρόσωπό της” λες και μια γυναίκα οφείλει να παραμένει ίδια για πάντα ώστε να μην ενοχλεί τη νοσταλγία κανενός. Εντωμεταξύ η Λετίσια μια κούκλα! Η κοινωνία συνεχίζει να ζητά από τις γυναίκες να μεγαλώνουν “όμορφα”, αρκεί να μη φαίνεται ποτέ η ηλικία τους. Για έναν άντρα σπάνια το έχουμε δει να συμβαίνει αυτό, μάλλον το αντίθετο!

Η εικόνα ανθρώπων να σπρώχνωνται τρώνε δακρυγόνα στο Παρίσι και να κοιμούνται σε πεζοδρόμια για ένα ρολόι Swatch/Audemars Piguet των 400 δολαρίων είναι κάτι πραγματικά τρελό.

Μια γενιά που δυσκολεύεται να αγοράσει σπίτι, να πληρώσει ενοίκιο ή να φανταστεί σταθερό μέλλον, κυνηγά μανιασμένα limited αντικείμενα στάτους. Μήπως και προλάβει να αγοράσει για λίγο την αίσθηση κύρους, συμμετοχής ή εύκολου κέρδους. Όλο αυτό δεν συνέβη για φαγητό, για στέγη ή για κάτι πραγματικά δυσεύρετο. Άνθρωποι που δεν θα αποκτήσουν ποτέ ένα κανονικό Audemars Piguet έτρεξαν να αγοράσουν την ψευδαίσθηση συμμετοχής σε έναν κόσμο πολυτέλειας, ελπίζοντας είτε να νιώσουν μέρος του είτε να βγάλουν γρήγορο κέρδος από αυτόν. Και έπεσε ξύλο για ένα ρολόι…