ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΙΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΚΑΝΝΕΣ

Είναι σημαντικό, όταν μιλάμε για τις Κάννες, να κάνουμε σαφές τι είναι αυτό για το οποίο μιλάμε: Όχι απλά ένα φεστιβάλ με μεγάλες ταινίες, αλλά η μεγαλύτερη συγκεντρωμένη ένδειξη του πώς θα μοιάζει το σινεμά που έρχεται.

Οι ταινίες που θα κυριαρχήσουν στη συζήτηση την επόμενη σεζόν, οι ανερχόμενοι σκηνοθέτες, οι μεγάλοι σταρ, και πάνω από όλα οι τάσεις: Το σινεμά των επόμενων χρόνων θα μοιάζει, βασικά, κάπως έτσι.

Οπότε το να έχουν off χρόνο οι Κάννες δεν είναι απλά «ε, δεν πειράζει, του χρόνου καλύτερα» (που, by the way, του χρόνου θα είναι εντυπωσιακά καλύτερα βάσει των πρότζεκτ που ήδη ξέρουμε πως στοχεύουν την επόμενη χρονιά), αλλά κάτι αποκαλύπτει για την κινηματογραφική παραγωγή.

Είναι μια στιγμή στο χρόνο όπου όλο το buzz έρχεται από αλλού: Ένας 20χρονος κι ένας 26χρονος κυριαρχούν στο box office εκπροσωπώντας ένα νέο κύμα τρόμου, δημιουργών που εκπαιδεύτηκαν φτιάχνοντας βίντεο στο YouTube, την ώρα που ένα νοσταλγικό franchise slop σαν το νέο Star Wars βυθίζεται στα ταμεία. Νιώθεις την ταραχή να έρχεται για το στουντιακό σύστημα, και στις Κάννες (δηλαδή στο arthouse κύκλωμα) παρακολουθούν με ενδιαφέρον, παρά το γεγονός ότι φέτος το Χόλιγουντ ήταν παντελώς απών από την Κρουαζέτ.

Αυτή η σύγκρουση παράδοσης με νέες τάσεις δεν είναι κάτι ξένο για τις Κάννες, που εδώ και χρόνια πειραματίζονται με νέες φωνές και ιδέες – απλά το κάνουν με ασυνέπεια που τελικά αφήνει πάντα πολύ κόσμο με παράπονο. Δεν είναι μακρινές οι φοβερές Κάννες του 2018, όταν μια σωρεία παλιών γνώριμων απορρίφθηκαν, για να μπουν στο Διαγωνιστικό απρόσμενα ονόματα σαν τον Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι, τον Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, την Αλίτσε Ρορβάχερ, τον Κίριλ Σερεμπρένικοφ, δίπλα σε συναρπαστικές δουλειές καθιερωμένων auteurs σαν τον Τζαφάρ Παναχί, τον Λι Τσανγκ-ντονγκ, τον Πάβελ Παβλοκόφσκι και τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ(!).

Δεν είναι μακρινές ούτε οι Κάννες του 2024 όπου το Διαγωνιστικό συγκέντρωσε αδιανόητο buzz με το Substance, το Megalopolis, το Emilia Perez, τοποθετώντας δίπλα σε αυτά μια τριπλέτα λυρικών αριστουργημάτων (Όλα Όσα Φανταζόμαστε Ως Φως, Γκραν Τουρ, Άγριες Πληγές) και ταινίες σαν την Anora του Σον Μπέικερ.

Φέτος αντιθέτως, η αίσθηση συντήρησης ήταν αξιοσημείωτη. Οι Κάννες κοίταξαν την ευρύτερη αβεβαιότητα που μας περιτριγυρίζει: Τα χολιγουντιανά στούντιο που είναι σε κρίση και επέλεξαν να μείνουν μακριά από το φεστιβάλ, την λαίλαπα του ΑΙ, την κρίση γύρω από τη σχέση πολιτισμού και πολιτικής στη σκιά της γενοκτονίας, αλλά και τον μεγάλο πια έλεγχο που ασκεί η -επιχειρηματική- ακροδεξιά ολιγαρχία στο πολιτιστικό τμήμα της Γαλλίας.

Και αντέδρασαν, χωρίς αμφιβολία, φοβισμένα. Προτιμώντας την (χιλιο)πεπατημένη, με σωρεία χλιαρών νέων έργων από εγνωσμένους σκηνοθέτες που άφησαν τους πάντες εντελώς ασυγκίνητους. (Το Parallel Tales του Ασγκάρ Φαραντί δεν υπήρχε λόγος σε κανένα παράλληλο σύμπαν να είναι εντός Διαγωνιστικού.) Και αφήνοντας εκτός επίσημου Διαγωνιστικού μερικές από τις πιο συναρπαστικές ταινίες της φετινής διοργάνωσης, από το Teenage Sex and Death at Camp Miasma και το Club Kid που κυριάρχησαν στο buzz των πρώτων ημερών μέχρι τους τίτλους που εντυπωσίασαν στα παράλληλα τμήματα όπως το La Gradiva και το Everytime.

Το buzz που γέννησε η ισπανική ταινία La Bola Negra προς το τέλος της διοργάνωσης μοιάζει, για να είμαι ειλικρινής, περισσότερο ως αποτέλεσμα μιας κούρασης από το μπαράζ έτσι-κι-έτσι τίτλων εγνωσμένων auteurs που προσέφεραν μετριότερες εκδοχές του γνώριμου σινεμά τους. Αλλά πάντως είναι αλήθεια πως αυτό, μαζί με την κορεάτικη περιπέτεια Hope ήταν οι μόνες ταινίες του φετινού Διαγωνιστικού που φάνηκαν να δημιουργούν μια κάποια σπίθα ενδιαφέροντος και έξω από τον κλειστό κύκλο της βιομηχανίας.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της κρίσης είναι η βράβευση του Fjord με Χρυσό Φοίνικα, μιας ταινίας με μάλλον χλιαρή υποδοχή και με παράξενες αντιδραστικές τάσεις μέσα στην έτσι κι αλλιώς σχηματική κατασκευή της.

Η αλήθεια είναι πως ακόμα κι έτσι υπήρχε σπουδαίο σινεμά στις φετινές Κάννες, απλά θα πρέπει να κάνουμε λίγο παραπάνω κόπο για να το φέρουμε στο φως. Κι εξάλλου, ΟΚ, πόσο κακή να είναι στα αλήθεια μια διοργάνωση που έχει όχι μία, αλλά δύο ταινίες με τη Λέα Σεϊντού να δίνει ερμηνευτικό masterclass, που έχει κάποιες από τις καλύτερες ταινίες στην καριέρα μέγιστων auteurs όπως ο Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι κι ο Κιγιόσι Κουροσάβα, και που βρίσκει τρόπους να αφηγηθεί καθηλωτικά τοπικά νουάρ, από τη Νέα Υόρκη του Paper Tiger μέχρι τα βουλγάρικα σύνορα του The Dreamed Adventure;

(Επίσης, μιλήσαμε με τον Ερίκ Καντονά. Θα έχουμε και παράπονο από πάνω;)

Αυτές ήταν οι κορυφαίες ταινίες που είδαμε στη φετινή διοργάνωση – μια διοργάνωση σε κρίσιμο σταυροδρόμι και αναζήτησης ταυτότητας. Πιστεύω ειλικρινά, πως του χρόνου θα δούμε ένα εντυπωσιακό rebound.

The Unknown

Δύο άτομα κάνουν σεξ στη διάρκεια ενός πάρτυ, και το επόμενο πρωί ξυπνάνε και βρίσκονται το ένα στο σώμα του άλλου. Η Λέα Σεϊντού παίζει εκπληκτικά τον φωτογράφο Ντέιβιντ Ζίμερμαν κι ο Νιλς Σνάιντερ παίζει μια νεαρή κοπέλα σε ένα στοιχειωτικό φιλμ-αίνιγμα για Ανθρώπους Που Δεν Υπάρχουν και την αίσθηση πως κάτι στον κόσμο (σου) είναι έξω από τη θέση του.

Απομεινάρια, αντηχήσεις, σκιές. Όντα που έχουν διαφορετικές μνήμες από το σώμα τους, κινούνται σαν χωρίς σκοπό μέσα σε ένα αστικό τοπίο που κι εκείνο κουβαλά διαφορετικές μνήμες από την τωρινή του κατάσταση. Ο Άρθουρ Χαράρι (βραβευμένος με Όσκαρ συν-σεναριογράφος της Ανατομίας Μιας Πτώσης) σκηνοθετεί με κόκκο, με απότομα ζουμ και με κάδρο που μοιάζει συνεχώς να ψάχνει τους μη-υπαρκτούς ήρωές του σε συνθέσεις γεμάτες λεπτομέρεια.

Εστιάζει διαρκώς στα βλέμματα και τα σώματα και την αίσθηση, με μια ιστορία που μπορεί και να μιλά για ιδέες από την τρανς εμπειρία μέχρι την αστική αφομοίωση. Αλλά εν τέλει είναι αρκετά έξυπνος και σίγουρος (ή ίσως με άγνοια κινδύνου) ώστε να επιτρέψει στην ταινία του να μην είναι ποτέ αυστηρή, κλειστή, σαφής. Παρουσιάζεται περισσότερο σαν μια αίσθηση που σε διαπερνά και σε διατηρεί μέρος μιας μυστηριώδους, αλλόκοτης αφήγησης ακόμα κι αν δεν κατανοείς τι ακριβώς είναι ή γιατί σε κρατά τόσο κλειδωμένο απέναντί της.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma

Νεαρή σκηνοθέτρια με ρίζες στο ανεξάρτητο σινεμά αναλαμβάνει την αναβίωση ενός παλιού slasher franchise κι αυτό για το οποίο είναι σίγουρη, είναι πως θέλει η πρωταγωνίστρια της πρώτης ταινίας να επιστρέψει για το σίκουελ. Το πρόβλημα είναι πως εκείνη ζει πια απομονωμένη, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας – σε μια έπαυλη, στην περιοχή όπου γυρίστηκε εκείνη η παλιά ταινία τρόμου.

Μια από τις ταινίες που συζητήθηκαν περισσότερο στο φετινό φεστιβάλ, και που όλοι απορούσαμε για ποιο λόγο δεν είχε απλώς συμπεριληφθεί στο επίσημο Διαγωνιστικό. Μιλά πολύ ανοιχτά για την επιθυμία – γυναικεία, κουήρ, αλλά πάνω απ’όλα ανθρώπινη, και το πώς πηγάζει από τα βαθιά μας βιώματα. Τα πάντα εδώ περιστρέφονται γύρω από το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα πράγματα που ο εαυτός μας βλέπει, κάτι που περνά μέσα από την σινεφιλικότατη αναδόμηση του είδους.

Στα κινηματογραφικά σύμπαντα τ@ Τζέιν Σένμπρουν (που μας έδωσε πριν 2 χρόνια το σπουδαίο I Saw the TV Glow), οι ταινίες κι οι σειρές είναι εξίσου (αν όχι περισσότερο) αληθινές από την ίδια την πραγματικότητα, και η πλήρωση επιτυγχάνεται μόνο όταν τα πάντα φτάσουν σε μια συνθήκη αρμονίας – ανάμεσα στο βλέμμα και στο παρατηρούμενο άτομο, ανάμεσα στο φιξιόν και στην πραγματικότητα.

Minotaur

Στην πρώτη του ταινία μετά το Loveless αλλά και μετά την τρομακτική περιπέτειά του με τον Covid, ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ φεύγει πια εκτός Ρωσίας αλλά ο νους του παραμένει εκεί. Διασκευάζει το πολύ δυνατό φιλμ Η Άπιστη Γυναίκα του Κλοντ Σαμπρόλ (το έχουμε δει και ως Άπιστη με Νταϊάν Λέιν και Ρίτσαρντ Γκιρ), για έναν άντρα που μαθαίνει πως η σύζυγός του τον απατά και πηγαίνει να δει από κοντά τον εραστή της – αλλά επανατοποθετεί την ιστορία στο πλαίσιο της σύγχρονης Ρωσίας, με την εισβολή στην Ουκρανία να συμβαίνει στο φόντο.

Είναι ένας έξυπνος τρόπος για τον σκηνοθέτη να περάσει μια αντι-ρωσική ματιά στη Δύση, χωρίς να φέρει τον ίδιο τον πόλεμο σε πρώτο πλάνο. Όμως όπως συχνά συμβαίνει, μέσα στα όρια του σινεμά είδους (όπως είναι εδώ το ερωτικό θρίλερ – αν και δεν υπάρχει ίχνος έρωτα) ένας τόσο ικανός τεχνικός του σινεμά όπως Ζβιάγκιντσεφ, και τόσο επίμονος στην παρατήρησή του μιας συνενοχικής, ηθικά νεκρής κοινωνίας, μπορεί να φτιάξει κάτι που σαν σιωπηλή βόμβα.

Paper Tiger

Στη Νέα Υόρκη του ‘86, δύο αδέρφια κυνηγούν το αμερικάνικο όνειρο, καθένας με τον τρόπο που ξέρει. Ο Έργουιν Περλ είναι πιο απονήρευτος, κάνει αυτά που πρέπει να κάνεις, έχει την τέλεια οικογένεια, το τέλειο σπίτι, την τέλεια γειτονιά. Ο Γκάρι θα συστήσει τον Έργουιν σε μια νέα μαφιόζικη φατρία ρώσων που ελέγχουν την πόλη, με στόχο να κερδίσουν χρήματα συμβουλεύοντάς τους για την συμμόρφωσε με νομικές διαδικασίες. Αλλά γρήγορα θα φανεί πως το χρήμα δεν θα έρθει τόσο εύκολα για τα δύο αδέρφια – και σίγουρα χωρίς προσωπικές απώλειες.

Ο Τζέιμς Γκρέι, μόνιμος στο Διαγωνιστικό των Καννών, σκηνοθετεί Άνταμ Ντράιβερ, Μάιλς Τέλερ και Σκάρλετ Γιόχανσον μέσα σε ένα ντόμινο καταστροφικών εξελίξεων και σύγκρουσης που θα φέρει τους αδερφούς αντιμέτωπους με τα όρια της ηθικής και των επιλογών τους. Γνώριμο στόρι και σκηνικό, αλλά ποτέ αδιάφορο φιλμ. Ο Γκρέι αποτυπώνει το αδιέξοδο των αδερφών σαν μια σαρωτική δύναμη που κανείς δε μπορείς να αντικρούσει, και η επιβίωση σημαίνει βασικά: ποιος θα καταφέρει πρώτος να μπει μες στο κύμα.

Κάθε υποψία κανόνων, δομών, λειτουργικών κοινωνικών και ηθικών συστημάτων, συνθλίβεται μπροστά στη δύναμη μια τέτοιας ισχύος. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται λίγο-πολύ ως φαντάσματα, μέσα σε ένα Αμερικάνικο Όνειρο-εφιάλτη. Σε ένα από αυτά τα φιλμ που στο βαθύ μέλλον θα παίζουν σε τηλεοπτικό rotation στον αιώνα τον άπαντα.

All of a Sudden

Η Βιρζινί Εφιρά (Benedetta), μια από τις πιο σταθερά εντυπωσιακές ερμηνευτικές παρουσίες του ευρωπαϊκού σινεμά τα τελευταία χρόνια, πρωταγωνιστεί ως Μαρί-Λου Φονταίν, διευθύντρια ενός οίκου φροντίδας στα προάστια του Παρισιού, η οποία σπάει το κατεστημένο υιοθετώντας μια νέα ‘ανθρωπιστική’ μέθοδο φροντίδας παρά τις αντιδράσεις των συνεργατών αλλά και των αφεντικών της. Εκεί γνωρίζεται με μια άρρωστη συγγραφέα από την Ιαπωνία (Τάο Οκαμότο, δικαίως μοιράστηκε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας των Καννών με την Εφιρά), κι η γνωριμία τους την μεταμορφώνει.

Βάσει αυτής της ανταλλαγής ιδεών και οπτικών του κόσμου, ο Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι (μετά ταινίες-θαύματα σαν το Drive My Car και το Ο Διάβολος Δεν Υπάρχει) προσπαθεί για άλλη μια φορά να φτάσει στην ουσία του τι σημαίνει σήμερα η Ανθρώπινη Κατάσταση. Σε μια εποχή εύκολης αποστασιοποίησης, ψηφιακής σύνδεσης, και παράδοσης των θεσμών, της ηθικής, της ίδιας μας της ύπαρξης ως ανθρώπινα όντα, στην ελεύθερη αγορά. Τι σημαίνει σε μια τέτοια εποχή το να αφοσιώνεσαι ψυχή και σώμα στην Φροντίδα;

Βλέμματα και σώματα στον πυρήνα ενός στοχαστικού ποιήματος που χάρη στο άγγιγμα του μεγάλου ιάπωνα σκηνοθέτη, θυμίζει περισσότερο τη ζωή σαν απλώς να κυλά, κι όχι ταινία που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Η δική μας επιλογή για τον Χρυσό Φοίνικα.

The Samurai and the Prisoner

Ο μάστερ Κιγιόσι Κουροσάβα (του Pulse, μιας εκ των κορυφαίων ταινιών τρόμου του 21ου αιώνα, αλλά και του πρόσφατου εξαιρετικού Cloud), ίσως ο πιο σεβαστός σκηνοθέτης στην Ιαπωνία αυτή τη στιγμή, επιστρέφει με το πρώτο σαμουράι φιλμ της μεγάλης καριέρας του.

Στην ουσία η ταινία παρουσιάζει μια αλυσίδα 4 φόνων που αναζητούν λύση, σε ένα πολιορκημένο κάστρο της Ιαπωνίας του 16ου αιώνα. Εκεί, ο αποστάσης Λόρδος Αράκι θα πρέπει να διαλευκάνει τα μυστηριώδη αυτά φονικά αινίγματα με τη βοήθεια ενός ευφυούς φυλακισμένου του, καθώς το ένα μυστήριο διαχέεται μες στο επόμενο.

Αληθινά απολαυστική ταινία, εξαιρετικά γυρισμένη μέσα σε ένα μικρό σύνολο κλειστών χώρων από τον Κουροσάβα, με διαδοχικά whodunnits αινίγματα στην Ιαπωνία των σαμουράι, σαν μικρά παζλ που σταδιακά αρχίζεις να διαπιστώνεις με ποιο τρόπο το καθένα εμπλουτίζει τα υπόλοιπα σχηματίζοντας μια μεγάλη εικόνα αντίστασης και επιμονής. Θεωρώ πως είχε εύκολα θέση στο Διαγωνιστικό, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν η πιο διασκεδαστική στιγμή του φεστιβάλ.

The Dreamed Adventure

Η Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ, σκηνοθέτρια του εξαιρετικού όσο και βαλκανικότατου Western προ λίγων ετών, μας ταξιδεύει στα βουλγάρικα σύνορα για μια ιστορία τοπικού νουάρ. Προσπαθώντας να βοηθήσει έναν παλιό γνωστό της να ξεμπλέξει, μια γυναίκα αρχίζει η ίδια κι έρχεται άβολα κοντά στην σφαίρα επιρροής ενός μικρο-μαφιόζου της περιοχής με τον οποίον έχουν ανοιχτές παρτίδες από παλιά.

Οι κώδικες των ιστοριών τοπικού εγκλήματος μεταφέρονται σε ένα ασυνήθιστο σκηνικό, όμως οι ζησμένες λεπτομέρειες του βαλκανικού φόντου κάνουν το φιλμ να ζωντανεύει με έναν τρόπο εξαιρετικά μεστό και καθόλου εύκολου εντυπωσιασμού, ακολουθώντας τον δικό του ρυθμό και τη δική του αισθητική παρατήρησης.

Θαυμάσιο, χαμηλών τόνων φιλμ κοινωνικής ακτινογραφίας, συνηθειών, συμπεριφορών, για μια κοινότητα που –κάτω από το φως της μέρας και χωρίς πνιγηρό αστικό ιστό– κλείνει και πάλι ασφυκτικά σαν συμπληγάδες γύρω από τα άτομα με ακεραιότητα. Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ (σα να λέμε το χάλκινο μετάλλιο), εγώ μπορεί να του και ακόμα παραπάνω.

A Man of His Time

Από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του φεστιβάλ, το φιλμ του Εμανουέλ Μαρέ (που μας είχε δώσει την πιο έξαλλη από ποτέ Αντέλ Εξαρχόπουλος στο πρόσφατο, ενδιαφέρον No Fucks Given) ακολουθεί έναν επαρχιώτη τεχνοκράτη και επίδοξο συγγραφέα, όταν εγκαθιδρύεται το συνεργατικό καθεστώς της Γαλλίας το 1940. Ο Ανρί Μαρ (στο ρόλο ο viral “χοτ δικηγόρος” από την Ανατομία Μιας Πτώσης, Σουάν Αρλό) πιστεύει ότι μπορεί να σώσει τη χώρα όμως χώνεται όλο και πιο βαθιά στα γρανάζια του καθεστώτος και της συνεργασίας με τους Ναζί.

Ένα φιλμ θεματικά συγγενικό στην Ζώνη Ενδιαφέροντος, και στιλιστικά συγγενικό σε μοντέρνο α λα The Office σίτκομ, με φυσικό φωτισμό, διαρκή zooms και μια άμεση, συχνά ασφυκτική, ψηφιακή λήψη που σε συνδυασμό με τη μπανάλ βοή της γραφειοκρατίας κάνει το παρελθόν να μοιάζει πιο ζωντανό, μακριά από σκονισμένη Ιστορία.

Ο Μαρέ εξετάζει μέσα από μια παρατήρηση της αμηχανίας, την βαθιά επικινδυνότητα του τεχνοκρατισμού ως αντίβαρο της ιδεολογίας. Η φρασεολογία και η ίδια η στάση των γραφειοκρατών μιας τέτοιας κρίσιμης στιγμής στον χρόνο συνδέονται πολύ συνειδητά με τον μακρονικό λόγο και φιλοσοφία, δίνοντας στην ταινία μια εμφανή χροιά σχολιασμού του σήμερα.

Σαν αδερφάκι του σπουδαίου τηλεοπτικού Mussolini: Son of the Century, επίσης πετυχαίνει μια ρωγμή στον χρόνο έχοντας καθαρό πολιτικό λόγο και αισθητική στάμπα. Βραβείο Σεναρίου από την επιτροπή, και ίσως το σημαντικότερο ακόμα-καλά-κρυμμένο διαμάντι του φετινού φεστιβάλ.

Hope

Σε μια κορεάτικη κωμόπολη, οι κάτοικοι της τοπικής κοινότητας έρχονται αντιμέτωποι με ένα τρομακτικό πλάσμα άγνωστης προέλευσης. Η περιπέτεια απλώνεται στην οθόνη σαν μια δίχως ανάσα αλυσίδα σκηνών δράσης, που λειτουργεί ακριβώς χάρη στην απουσία περιττών εξηγήσεων. Το καθηλωτικό του πράγματος έγκειται στο πώς μια κοινότητα έρχεται (ή αποτυγχάνει να έρθει) μαζί για να αντιμετωπίσει μια απειλή τόσο ανεξήγητη και τόσο σαρωτικής, που θα μπορούσε να αποτελεί ερχομό της Αποκάλυψης.

Και στη σκηνοθεσία βέβαια, του Να Χονγκ-τζιν (του οποίου το θρίλερ The Wailing είχε δημιουργήσει αίσθηση στις Κάννες, αλλά του οποίου η περιπέτεια Chaser είναι πιο συναφής με το παρόν φιλμ) ο οποίος φροντίζει την γεωγραφία της οθόνης, βάζοντας ισχνά σχηματισμένους χαρακτήρες να τρέχουν μανιωδώς να ξεφύγουν ανάμεσα σε μικρά και μεγάλα δρομάκια του χωριού. Κινηματογραφεί τη δράση σαν κάτι ανεξάντλητα κινητικό ακόμα κι όταν περιορίζεται σε ένα στενό σοκάκι, ανάμεσα σε τοίχους και σε γκαραζόπορτες. Ανά πάσα στιγμή στην οθόνη κάποιος θα τρέχει ή κάτι θα κινείται, ή κάποιο σώμα θα τρακάρει πάνω σε κάποιο εμπόδιο.

Το αποτέλεσμα είναι μια διαβολεμένα διασκεδαστική περιπέτεια καταδίωξης που δεν σταματά παραπάνω από την απολύτως ελάχιστη ανάγκη, για να συστήσει στοιχεία χαρακτήρα, πλοκής ή μυθολογία. Εδώ, υπάρχει μόνο το Τέρας, κι υπάρχουμε μόνο εμείς – κοινό και χαρακτήρες μαζί, έρμαιά του. Πολύς κόσμος στις Κάννες απόρησε που μια τέτοια ταινία βρισκόταν στο Διαγωνιστικό, αλλά ειλικρινά; Αν κάτι χρειάζονταν οι φετινές Κάννες, ήταν περισσότερες τέτοιες επιλογές.

Ξεχώρισαν ακόμη

Συναισθηματική βόμβα ήταν το animation In Waves, που αφηγείται την ιστορία αγάπης δύο εφήβων που γνωρίζονται στο σχολείο, όμως σύντομα τα πράγματα θα πάρουν μια άσχημη τροπή, όταν εκείνη αρρωστήσει σοβαρά. Συγκινητικό ως love story και ιστορία ενηλικίωσης, με στοχαστικές διαθέσεις πάνω στα ίχνη που αφήνουν στις ζωές των ανθρώπων μας, με πολύ όμορφο σχεδιαστικό στυλ που ρέει.

Δυνατή νεανική ιστορία είναι και το I See Buildings Fall Like Lightning της εξαιρετικής σκηνοθέτριας Κλίο Μπάρναρντ (The Selfish Giant), για 5 φίλους από μικρά παιδιά που αντιμετωπίζουν πλέον ενήλικα εμπόδια. Μυστικά, ψέματα, δύσκολες αποφάσεις, παλιές συνήθειες, χτίζουν με αμείωτη ένταση και τέμπο σε ένα δυναμικό κρεσέντο. Σαν ιστορία τα έχουμε ξαναδεί, αλλά η Μπάρναρντ βγάζει κάτι πολύ αυθεντικό από το υλικό, και το φρέσκο καστ είναι άψογο. Πολύ λογικά η ταινία κέρδισε το βραβείο κοινού στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών.

Πίσω στο Διαγωνιστικό, ξεχωρίσαμε ακόμα το χαμηλών τόνων αλλά πάντα γεμάτο με βίωμα και ζησμένη λεπτομέρεια σε κάθε σπιθαμή του κάδρου, The Man I Love του αγαπημένου μας Άιρα Σακς (Περάσματα, Love Is Strange). Ο Ράμι Μάλεκ (περιέργως καλός στο ρόλο) παίζει έναν κουήρ περφόρμερ καλλιτέχνη στη Νέα Υόρκη των ‘80s που, απέναντι στο φάσμα του θανάτου, θέλει να ολοκληρώσει μια ερμηνεία-κατάθεση ζωής. Γνώριμη δραματουργία και ίσως υπερβολικά μετρημένο, αλλά έχει τεράστια ψυχή (και τα μουσικά σημεία είναι φανταστικά).

Ξεχώρισε φυσικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλον το Fjord, που ειδικά με δεδομένη την (υπερβολική) βράβευσή του Χρυσό Φοίνικα νομίζω πως θα διχάσει αρκετά όταν αρχίσει να γίνεται διαθέσιμο στο κοινό. Άλλη μια ταινία που θα συζητηθεί πολύ τη νέα σεζόν θα είναι και το La Bola Negra, φιλόδοξο αλλά αρκετά τηλεοπτικών προδιαγραφών, με επιμέρους εντυπωσιακές στιγμές αλλά ένα σύνολο δίχως μέτρο. Το Netflix το αγόρασε για την Αμερική, φυσικά – αναμένεται ισχυρή οσκαρική παρουσία. (Στην Ελλάδα η ταινία θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες καθώς έχει ευτυχώς αγοραστεί από κανονικό διανομέα.)

Στα παράλληλα τμήματα, οι μάλλον πιο πολυσυζτημένες ταινίες ήταν τελικά κι αυτές που με τον ένα τρόπο ή τον άλλον, βγήκαν κερδισμένες. To La Gradiva κέρδισε τον θαυμασμό από σύσσωμο τον κόσμο του industry, ακολουθώντας μια τάξη γαλλικού σχολείοι σε εκδρομή στην Πομπηία. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο μιας έμπειρης διευθύντριας φωτογραφίας (Μαρίν Ατλάν) κέρδισε το μεγάλο βραβείο του τμήματος της Εβδομάδας Κριτικής και μας συστήνει ένα ταλέντο που πρέπει να προσέξουμε στο μέλλον.

To Everytime κέρδισε το τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, ακολουθώντας το ταξίδι μιας μητέρας, της κόρης της κι ενός νεαρού αγοριού σε ταξίδι στην Τενερίφη. Ψυχολογικό δράμα από τη Σάρα Βόλνερ, μια πολλά υποσχόμενη δημιουργό που με το Trouble of Being Born της είχε δείξει πως μπορεί να διαχειριστεί στην υπόγεια, υπαρξιακή ένταση των εικόνων της.

Το μεγαλύτερο όμως crowd-pleaser ήταν το Club Kid του Τζόρνταν Φέρστμαν. Επίσης μια επιλογή στο Ένα Κάποιο Βλέμμα, το φιλμ ακολουθεί έναν κάπως ξεπερασμένο γκέι διοργανωτή υπόγειων πάρτυ, ο οποίος μια μέρα αναγκάζεται έξαφνα να βάλει τη ζωή του σε τάξη για να φροντίσει τον 10χρονο γιο που δεν ήξερε ότι είχε. Από τα κλασικά πάρε-βάλε θέματα που αν γυριστούν σωστά ξέρεις ότι θα κάνουν το κοινό να χειροκροτάει και να αποθεώνει. Έτσι πίστεψε κι η Α24, ειδικά μετά τις ενθουσιώδεις κριτικές, και αγόρασε την παγκόσμια διανομή της ταινίας για 17 εκατομμύρια δολάρια. Μάλλον στις φετινές, αμήχανες, Κάννες ο Τζόρνταν Φέρστμαν ήταν ο πιο μεγάλος νικητής.