ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΙΚΡΟΦΩΝΑ: Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ

Προσπάθησα να κάνω κάτι τραβηγμένο από τα μαλλιά: να χωρέσω την επαγγελματική πορεία του Νίκου Κατσαρού σε ένα κείμενο. Αποτυχία χωρίς δεύτερη κουβέντα αλλά τουλάχιστον έμεινε και κάτι για να διαβαστεί, μία γεύση από μία αυτοβιογραφία που επιβάλλεται να βγει κάποτε -αν και ο ίδιος δεν το σκέφτεται καν.

Η “Απογευματινή”, ο “Δικέφαλος”, η “Αθλητική Κυριακή” και η “Μεγάλη Κερκίδα”, οι εκατοντάδες αποστολές για αγώνες στο εξωτερικό, τα Μουντιάλ και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όλα πέρασαν σαν γρήγορες εικόνες από τη μεγάλη συζήτησή που κάναμε πάνω στα καθίσματα του δημοτικού σταδίου της Πεύκης, όπου τον έβλεπα στα 86 του να ανεβαίνει δύο δύο τα σκαλιά όσο εγώ κρατούσα τη μέση μου.

Ακολουθεί μια γεμάτη καριέρα -άρα και ζωή, καθώς όπως μας είπε, αυτά τα δύο δεν τα ξεχώριζε- σε πρώτο πρόσωπο.

Γεννήθηκα το 1940 στο Χαλάνδρι. Ο πατέρας μου ήταν ζωέμπορος. Λάτρευε τη γνώση και ήθελε τόσο εγώ όσο και ο αδελφός μου να μορφωθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Με έστειλε ως οικότροφο στο Κολλέγιο Αθηνών, το οποίο ήταν και τότε πανάκριβο.

Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο.Έκλαιγα συνεχώς τις πρώτες μέρες, μου έλειπε το σπίτι μου.

Την τέταρτη μέρα που ήμουν κλεισμένος, δεν άντεξα και πήδηξα τον φράχτη του Κολλεγίου. Περπάτησα από το Ψυχικό μέχρι το σπίτι μου. Ο πατέρας μου με έστειλε αμέσως πίσω.

Ο διευθυντής μού εξήγησε ότι με τον καιρό θα συνήθιζα και ότι ως τιμωρία για την απόδραση έπρεπε να στερηθώ ένα Σαββατοκύριακο εξόδου.

Αυτό που είδα τότε αποδείχτηκε για μένα ευλογία γιατί τα Σαββατοκύριακα ήταν άδεια τα γήπεδα κι έπαιζα απ’ το πρωί ως το βράδυ μπάλα με όσους είχαν μείνει μέσα, είτε από τιμωρίες είτε επειδή ήταν από επαρχία και δεν μπορούσαν να φύγουν.

Είχαν τεράστιες εγκαταστάσεις: κάμπους με τρία γήπεδα ποδοσφαίρου, τέσσερα μπάσκετ, στίβο, εξειδικευμένους γυμναστές. Και όλα αυτά σε μια εποχή που τα περισσότερα παιδιά για να κλωτσήσουν μια μπάλα έψαχναν ένα χωράφι.

Η αλήθεια είναι ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα πάθος με τον αθλητισμό. Έκανα στίβο, έπαιζα ποδόσφαιρο με κάθε ευκαιρία, διάβαζα όλη την “Αθλητική Ηχώ”.

Ακόμα και σήμερα πάω δυο τρεις φορές τη βδομάδα στο γυμναστήριο.

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΕΚ

Το Χαλάνδρι όπου μεγάλωσα ήταν παναθηναϊκοκρατούμενο και εγώ ως παιδί δεν είχα αποφασίσει ακόμη ποια ομάδα θα υποστηρίζω.

Η στιγμή που έγινα ΑΕΚ ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν είχε έρθει η Αούστρια Βιέννης για το Κύπελλο Χριστουγέννων. Τότε ήταν φοβερή ομάδα.

Παίζει πρώτο ματς με Παναθηναϊκό… 5-1. Δεύτερο ματς με Ολυμπιακό… 4-1. Και στο τρίτο ματς που θα έπαιζε με την ΑΕΚ, ε, λέω “πρέπει να πάω να τη δω αυτήν την ομάδα”.

Πήγα λοιπόν και στο πρώτο ημίχρονο η Αούστρια βάζει δύο γκολ. Ήταν ένα φοβερό θέαμα σε ξερό γήπεδο βέβαια. Και στο δεύτερο ημίχρονο εμφανίζεται η ΑΕΚ να είναι Αούστρια. Κάνει ένα καταπληκτικό παιχνίδι, ισοφαρίζει σε 2-2 και, αν θυμάμαι καλά, δεν έγινε καν σέντρα μετά το δεύτερο γκολ. Είχε μπει μέσα ο κόσμος από τον ενθουσιασμό.

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Έφυγα από το Κολλέγιο Αθηνών και συνέχισα στη Σχολή Μωραΐτη. Εκεί έβγαινε το μαθητικό περιοδικό “Ο Έφηβος”. Επειδή η σχολή είχε έντονη αθλητική δραστηριότητα, άρχισα να γράφω για τους αγώνες του σχολείου.

Θυμάμαι ιδιαίτερα τους αγώνες με τη Σχολή Αναβρύτων, όπου φοιτούσε ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος. Πολλές φορές βρισκόμασταν αντίπαλοι στα γήπεδα.

Χρόνια αργότερα, όταν συναντηθήκαμε, του το θύμισα. Μου είπε “ναι, αλλά δεν θυμάμαι ποιος κέρδιζε”. Του λέω “στο μπάσκετ κερδίζαμε εμείς, στο βόλεϊ εσείς”.

Έτσι μπήκε η δημοσιογραφία στη ζωή μου.

ΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ

Όταν τελείωσα το σχολείο, ο καθηγητής που είχε την ευθύνη του περιοδικού με ρώτησε αν θα ήθελα να το δοκιμάσω και επαγγελματικά. Παρότι είχα περάσει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο, δεν είχα αποφασίσει ακόμη τι θα κάνω στη ζωή μου, οπότε δέχτηκα.

Έτσι, με έστειλε στον αδελφό του, που θα ήταν ο διευθυντής μίας νέας αθλητικής εφημερίδας, της “Ομάδας”. Άφησε εποχή αυτή.

Δυστυχώς όμως η εφημερίδα είχε ήδη στελεχωθεί και έτσι με έστειλε σε έναν δικό του άνθρωπο στην “Αθλητική Ηχώ”. Εκεί με ρώτησαν πού μένω. Όταν άκουσαν ότι είμαι από το Χαλάνδρι, μου ανέθεσαν να γράφω τα ματς της ΑΕ Χαλανδρίου.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Όταν τελείωσα το στρατιωτικό βρέθηκα σε μια συνάντηση αποφοίτων της Σχολής Μωραΐτη. Εκεί ένας παλιός συμμαθητής μου, γιος του Σάββα Κωνσταντόπουλου, του διευθυντή της “Απογευματινής”, προσφέρθηκε να με συστήσει στον πατέρα του.

Πήγα στα γραφεία της “Απογευματινής” μία Δευτέρα του Ιουνίου του 1964. Ήταν η επομένη του περιβόητου αγώνα Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στη Λεωφόρο, όπου για πρώτη και τελευταία φορά, Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί ενώθηκαν και κατέστρεψαν το γήπεδο γιατί θεώρησαν ότι ήταν σικέ το ματς να λήξει ισόπαλο για να ξαναπάρουν τις εισπράξεις.

Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος φώναξε τον διευθυντή του αθλητικού τμήματος, τον Χάρη Λυμπερόπουλο, έναν σπουδαίο δημοσιογράφο, και του είπε “πάρε τον νεαρό και να τον προσέξεις. Θέλει να γίνει αθλητικός συντάκτης”.

Πηγαίνουμε στην αίθουσα σύνταξης και ο διάλογος ήταν ο εξής:
-Τι ομάδα είσαι;
-ΑΕΚ.
-Αγγλικά ξέρεις.
-Ξέρω.
-Ωραία. Θέλω να πας να πάρεις συνέντευξη από τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού για αυτά που έγιναν χθες.

Πρόεδρος του Παναθηναϊκού ήταν ο δικηγόρος Λουκάς Πανουργιάς, ένας άνθρωπος μεγάλος σε ηλικία. Πήγα στο γραφείο του και άρχισε να μου εξηγεί τι έγινε και καθώς θυμόταν τα γεγονότα, άρχισε να κλαίει. Ήταν ακόμα συγκλονισμένος.

Έγραψα το κομμάτι και το παρέδωσα. Τότε τα αθλητικά καταλάμβαναν έναν πολύ μικρό χώρο στην προτελευταία σελίδα.

Την επόμενη ημέρα πήγα στο γραφείο γεμάτος αγωνία για να δω τι είχε γίνει -το έβαλαν το κομμάτι, δεν το έβαλαν; Πέτυχα τον Λυμπερόπουλο ήδη να το διαβάζει. Όταν τελείωσε γύρισε και με ρώτησε: “Γιατί δεν έβαλες το όνομά σου;”. Ε, αυτό το θεώρησα καλό σημάδι.

Του λέω “δεν ήξερα καν ότι έπρεπε”. Μου λέει “από εδώ και πέρα ό,τι γράφεις, θα το υπογράφεις”. Για έναν νέο δημοσιογράφο εκείνης της εποχής αυτό ήταν τεράστια υπόθεση. Τότε, ένας νέος συντάκτης θα έβλεπε το όνομά του ύστερα από 3-4 χρόνια -και συνήθως μόνο τα αρχικά του.

Ξεκίνησα με ρεπορτάζ ΑΕΚ. Το πρώτο ματς της ομάδας που έγραψα ήταν ένα με την Προοδευτική τον Σεπτέμβριο του 1964.

Στην αρχή δεν πληρωνόμουν καθόλου από την εφημερίδα. Αργότερα, κάθε Παρασκευή πήγαινα στο λογιστήριο και κατέθετα τα εισιτήρια του τρόλεϊ και του τραμ για να μου επιστρέψουν τα οδοιπορικά. Αυτό κράτησε μέχρι το 1968.

Και πώς ζούσα; Μα, είχα και άλλη δουλειά. Το 1965 είχα περάσει σε διαγωνισμό του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως. Ζητούσαν πτυχιούχους με δύο ξένες γλώσσες και επειδή γνώριζα αγγλικά και γερμανικά προσλήφθηκα στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών.

Το πρωί εργαζόμουν εκεί και το απόγευμα έτρεχα στην “Απογευματινή”.

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ

Στο μεταξύ ο Χάρης Λυμπερόπουλος με εμπιστεύτηκε όσο λίγοι. Όταν το ‘64 έφυγε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, μου είπε ότι οι ανταποκρίσεις που θα έστελνε μέσα σε φακέλους θα έκαναν μέρες να φτάσουν. Οπότε την πραγματική δουλειά της κάλυψης θα την έκανα εγώ απ’ την Αθήνα.

Τότε στέλναμε ανταπόκριση σε φάκελο μέσω Ολυμπιακής και πήγαινε ο κλητήρας στο αεροδρόμιο για να μας τον φέρει. Ούτε συζήτηση για να το κάναμε τηλεφωνικά. Ήταν πανάκριβο.

Παρακολουθούσα τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων, συγκέντρωνα αποτελέσματα, έγραφα κι έναν μικρό πρόλογο και τα κείμενα δημοσιεύονταν ως “Του απεσταλμένου μας Χάρη Λυμπερόπουλου”.

Και το ‘68 ήρθε η στιγμή να ζητήσω κάτι περισσότερο. Όταν ο Λυμπερόπουλος ετοιμαζόταν να φύγει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού, μου λέει ότι τη δουλειά θα την κάνουμε όπως και πριν.

Ο Κωνσταντόπουλος τότε όμως είχε βγάλει μια άλλη εφημερίδα τα “Σημερινά” και μου είχε πει αν θέλω να πάω εκεί. Οπότε λέω στον Λυμπερόπουλο ότι πρέπει να μπω στο μισθολόγιο, αλλιώς θα φύγω. “Εντάξει, όταν γυρίσω θα το τακτοποιήσω”. “Όχι, του λέω, πριν φύγεις”. Και έτσι μπήκα στο μισθολόγιο.

Ο Χάρης με πάντρεψε το 1969. Με τη γυναίκα μου έχουμε μια κόρη και έναν γιο, ο οποίος ακολούθησε το επάγγελμά μου. Έχουμε και δυο εγγόνια, μεγάλα, σπουδάζουν.

Ο βασικός μισθός δημοσιογράφου τότε ήταν 800 δραχμές.

Το ‘67 ήρθε η δικτατορία. Οι υπάλληλοι του Γραφείου Τύπου της Προεδρίας προοριζόμασταν να στελεχώσουμε τα γραφεία Τύπου των ελληνικών πρεσβειών στο εξωτερικό. Επρόκειτο ουσιαστικά να εκπροσωπούμε το καθεστώς σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Παραιτήθηκα για ιδεολογικούς λόγους και έμεινα αποκλειστικά στη δημοσιογραφία.

1966: ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Το 1966 κατάφερα να πάω στο πρώτο μου Παγκόσμιο Κύπελλο στην Αγγλία. Αυτή ήταν μία διοργάνωση που σημάδεψε τη ζωή μου.

Αποστολή για το Μουντιάλ ήταν αδιανόητη τότε, όχι μόνο για τις πολιτικές, αλλά και για τις αθλητικές εφημερίδες.

Ένας φίλος που σπούδαζε στο Λονδίνο μου προσέφερε φιλοξενία και έτσι το κόστος μειώθηκε σημαντικά.

Πάω στον Λυμπερόπουλο και του λέω “εξασφαλίζω φαΐ και ύπνο. Θα μου δώσει κάτι η εφημερίδα να με έχει απεσταλμένο;”. “Δεν έχει γίνει ποτέ αυτό, αλλά θα το πω και θα δούμε”. Ιδιοκτήτες της εφημερίδας ήταν οι αδελφοί Μπότση.

Έρχεται και μου λέει “εντάξει. Σου έβγαλαν και 3.000 δραχμές”.

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΤΕ

Το ’68 ήρθε στην “Απογευματινή” ο Αλέκος Φιλιππόπουλος και έκανε επανάσταση. Για πρώτη φορά μια πολιτική εφημερίδα έδωσε τόσο μεγάλο βάρος στα αθλητικά: ολόκληρη σελίδα κάθε μέρα, τέσσερις σελίδες τη Δευτέρα, αποστολές σε όλα τα μεγάλα ματς των μεγάλων ομάδων εντός και εκτός Ελλάδας.

Το αθλητικό τμήμα έγινε πολύ δυνατό, γιατί έφερνε φύλλα.

Και μέσα στα χρόνια είχαμε κάνει κι ένα τρομερό team με τον Φίλιππο Συρίγο, τον Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη και άλλους.

Από εκεί έφυγα το ‘86 για να πάω στην “Πρώτη”.

Εμένα και πολλών της γενιάς μου η δουλειά δεν ήταν επάγγελμα, ήταν τρόπος ζωής. Δεν ξεχώριζε το ένα από το άλλο. Και όταν είχαμε δουλειά ερχόταν πρώτη απ’ όλα.

Το ’60 και το ’70 σχεδόν όλοι έτσι μπαίνανε στη δουλειά, χωρίς να έχουν σπουδάσει. Και τη δημοσιογραφία τη μαθαίνανε επιτόπου.

Οι περισσότεροι ήταν αρκετά μονομερείς. Ήξεραν το αντικείμενό τους, αλλά μέχρι εκεί. Βέβαια πολλοί εξελίχθηκαν, γιατί είχαν ενδιαφέροντα και το είχαν. Άλλος είχε περισσότερες γνώσεις,  άλλος είχε ευχέρεια λόγου για μεταδόσεις κτλ.

Αν οι δημοσιογράφοι τότε ήταν καλύτεροι από τους σημερινούς; Δεν ξέρω. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Καταρχάς τότε ήμασταν πολύ λιγότεροι στο επάγγελμα. Σήμερα είναι πάρα πολλοί και η ποσότητα, δυστυχώς, δεν παράγει πάντα και ποιότητα.

Η ΑΡΧΗ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΡΤ

Με την πτώση της χούντας μπήκε στη ζωή μου η ΕΡΤ. Στην εφημερίδα καθόμουν δίπλα δίπλα με τον Χριστόφορο Κονταξή, που είχε μια μικρή συνεργασία με το ραδιόφωνο και έπαιρνε κάτι ψιλά τηλεφωνώντας ειδήσεις.

Μου λέει μια μέρα “τώρα που θα φύγουν πολλοί χουντικοί, δεν έρχεσαι εσύ; Δεν είναι σπουδαία δουλειά, ένα τηλεφώνημα θα κάνεις. Γιατί να μη βγάλεις κι εσύ κάτι;”.

Δεν ήξερα κανέναν όμως εκεί, δεν είχα ιδέα πού να πάω.

Μου λέει “κουμάντο κάνει ένας Παύλος Μπακογιάννης, που γύρισε από τη Γερμανία. Πήγαινε να τον βρεις”. Πάω λοιπόν, του λέω τι κάνω και ποιος είμαι, και μου λέει “θα σε ειδοποιήσω”. Και πράγματι, λίγο μετά με φώναξαν και ξεκίνησα με τρίμηνες συμβάσεις, για 200-300 δραχμές να τηλεφωνώ ειδήσεις στο ραδιόφωνο.

Τις Κυριακές είχαν ένα αθλητικό μαγκαζίνο “Τα χρονικά της ημέρας”. Εκεί άρχισα να βγαίνω και να λέω τα αποτελέσματα της ημέρας. Σιγά σιγά άρχισα και μεταδόσεις κυρίως της ΑΕΚ-, πήγαινα στα γήπεδα, έκανα περιγραφές και μετά έκοβαν τα στιγμιότυπα για την κυριακάτικη εκπομπή.

Ο ΚΡΟΙΦ ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΑΕΚ

Το ρεπορτάζ τότε δεν είχε καμία σχέση με το πως γίνεται σήμερα. Πηγαίναμε κάθε μέρα στις προπονήσεις, δεν γινόταν αλλιώς. Κι από εκεί χτίζονταν σχέσεις με παίκτες και προπονητές. Έτσι γνώρισα και πολύ σημαντικούς ανθρώπους.

Η κορυφαία γνωριμία ήταν ο Φάντροκ.

Αυτός ήταν ο δημιουργός της Εθνικής Ολλανδίας, παρότι πολύς κόσμος νομίζει ότι ήταν ο Μίχελς.

Ήταν ένας χαμηλών τόνων, σοβαρός άνθρωπος, και όπως μου έλεγε ο ίδιος, ήταν αυτός που είχε αναδείξει τον Κρόιφ. Τον είχε στις μικρές ομάδες της Ολλανδίας και τον είχε “χτίσει”, όχι μόνο ποδοσφαιρικά αλλά και ως χαρακτήρα. Τον έβαζε αρχηγό για να μάθει να λειτουργεί ομαδικά, όχι να κάνει του κεφαλιού του.

Όταν λοιπόν ήρθε στην ΑΕΚ, τότε δούλευα και στον “Δικέφαλο” και αποφασίσαμε να πάει κάποιος στη Βαρκελώνη να μιλήσει με τον Κρόιφ, τον Νέσκενς και τον Μίχελς για τον Φάντροκ. Πήγα εγώ με τρία μπιλιετάκια από τον Φάντροκ, που έλεγαν “είναι δικός μου άνθρωπος, φροντίστε τον”.

Φτάνω ημέρα Τρίτη στο Καμπ Νου για να τους συναντήσω στην προπόνηση. Προηγουμένως, ένας Έλληνας φοιτητής μου είχε πει “ο Κρόιφ έχει ταρίφα για συνέντευξη” -άλλα ποσά για φωτογραφίες, άλλα για επίσκεψη στο σπίτι του. Εγώ έμενα σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στην Πλάθα Καταλούνια και πέρα από μια μικρή κόντακ και τα χαρτάκια του Φάντροκ, δεν είχα τίποτα άλλο.

Τελικά όμως τα χαρτάκια έκαναν τη δουλειά τους. Ο Νέσκενς και ο Μίχελς, μόλις τα είδαν, με αγκάλιασαν λες και μου έδωσαν συνέντευξη χωρίς δεύτερη σκέψη.

Την επόμενη μέρα ήρθε και ο Κρόιφ. Τον θυμάμαι σαν και τώρα, με μια κοντή καμπαρντίνα της μόδας, και με ένα τσιγάρο στο στόμα μέσα στα αποδυτήρια.

Μόλις του έδωσα το χαρτάκι του Φάντροκ, με αγκάλιασε και το πρώτο που μου είπε ήταν: “πού είναι ο πατέρας μου; Τι κάνει;”. Μετά μου μίλησε λες και με ήξερε χρόνια, και μάλιστα φώναξε άνθρωπο του γηπέδου να μου ανάψουν τα φώτα, να με ξεναγήσουν στο γήπεδο “γιατί είναι δικός μου άνθρωπος”.

Και μέσα σε όλα αυτά, τον έβγαλα και μία φωτογραφία να φοράει τη φανέλα της ΑΕΚ για να τη δημοσιεύσουμε στον “Δικέφαλο”.

ΑΕΚ ‘76-’77

Με την “Απογευματινή” είχα πάει σε όλα τα ματς και εδώ και στο εξωτερικό. Για κάθε ένα υπάρχει και μια ιστορία. Θα πω αυτή με τη Ντιναμό Μόσχας.

Καταρχάς, ο Φάντροκ πήγαινε και έβλεπε ο ίδιος τα ματς των αντιπάλων της ΑΕΚ, δεν έστελνε κανέναν.

Είχαμε λοιπόν συνεννοηθεί κάθε φορά να πηγαίνω εγώ να τον παίρνω από το αεροδρόμιο και να τον ανεβάζω στο Κεφαλάρι που έμενε. Και στον δρόμο, δεν τον ρωτούσα για να γράψω. Αν ήθελε, μου έλεγε μόνος του.

Πάμε στη Μόσχα, 29 Σεπτεμβρίου έπαιζε τον επαναληπτικό η ΑΕΚ με τη Ντιναμό. Εδώ την είχε κερδίσει 2–0. Στη Μόσχα κάνει ψόφο. Μπαίνω μέσα στον θάλαμο που έκανε τη μετάδοση το ραδιόφωνο της ΕΡΤ για να μη ξυλιάσω.

Τελειώνει το 90λεπτο 2–0, πάει στην παράταση, και στο τελευταίο λεπτό η ΑΕΚ κερδίζει πέναλτι. Μια φάση σκοτωμένη, σέντρα από δεξιά ο Βάγκνερ, δεν την παρακολουθούσε σχεδόν κανείς -όλοι περίμεναν το σφύριγμα- και ξαφνικά χτυπάει σε χέρι. Σηκώνομαι μέσα στο booth και φωνάζω “το έδωσεεεε!”. Και πέρασε, ακούστηκε κανονικά στο ραδιόφωνο.

Αργότερα βρεθήκαμε στην καθιερωμένη δεξίωση της Ντιναμό. Αυτή ήταν η ομάδα των σωμάτων ασφαλείας και εκεί ήμασταν δυο τρεις δημοσιογράφοι, ο διαιτητής και ο αρχηγός της Ντιναμό που ήταν ανώτερος αξιωματικός.

Κάποια στιγμή μου λέει ένας συνάδελφος, ο Αργύρης Κοκκινάκης, επειδή δεν ήξερε αγγλικά, “ρώτα τον διαιτητή για το πέναλτι στο 120’”. Πάω και του λέω “μα στο 120’ δώσατε πέναλτι;”. Με κοιτάει και λέει “δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Τι θα πει 120’;”. “Μα, του λέω στο τελευταίο λεπτό πέναλτι”;

Και πάλι τίποτα. Δεν καταλάβαινε καν τι του λέμε. Άντε τώρα να του εξηγήσω ότι αν το έκανε αυτό στην Ελλάδα θα τον κυνηγούσαν ακόμα.

“ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ”

Στην “Απογευματινή” είχαμε πραγματική ψύχωση με τους τίτλους. Τους βασάνιζαμε για να είναι ξεχωριστοί.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά το ματς της ΑΕΚ με την QPR. Ήμουν με τον Λυμπερόπουλο στην Αγγλία. Εκείνος έγραφε την κριτική, εγώ έκανα το ρεπορτάζ. Πάμε στο ξενοδοχείο και μιλάμε με τον Ανδρέα τον Μπόμη που έκανε την ύλη. Μας λέει: “Δώστε μου έναν τίτλο να προχωρήσω και τα άλλα τα στέλνετε μετά”.

Και με ρωτάει ο Λυμπερόπουλος: “Τι να βάλουμε, Νίκο;”.

Η ΑΕΚ είχε χάσει 3–0, είχε φάει δύο πέναλτι νωρίς, στο 15’ και στο 20’, αλλά μετά είχε παίξει πολύ καλά. Και του λέω “κύριε Χάρη, να το ρισκάρουμε;”. Μου λέει “τι”; Του λέω “να βάλουμε τίτλο ‘κι όμως περνάει’”; “Μέσα”, μου λέει.

Και μετά, όταν έγινε η ρεβάνς και η ΑΕΚ το γύρισε και πέρασε στα πέναλτι, τον ξαναβάλαμε τον τίτλο “νάτο, το είχαμε πει”.

ΜΟΥΝΤΙΑΛ 1978

Το 1978, όταν πήγα στην Αργεντινή για το Μουντιάλ, η χώρα βρισκόταν ακόμη κάτω από τη χούντα του Βιντέλα. Πριν φύγω, είχα μιλήσει με τον Νέστορ Ερέα, τον Αργεντινό τερματοφύλακα της ΑΕΚ και πολύ πολιτικοποιημένο. Κανονίσαμε να συναντηθούμε στο Μπουένος Άιρες.

Μέσω του Νέστορα άνοιξαν πολλές πόρτες. Με πήγε στα γραφεία της “La Nación”, της μεγαλύτερης εφημερίδας της χώρας, ενώ συνάντησα και τον πρώην διευθυντή της, τον οποίο η χούντα είχε διώξει και περιορίσει στο σπίτι του.

Παράλληλα, γνώρισα ανθρώπους που είχαν άμεση σχέση με την αντίσταση και έτσι βρέθηκα να κάνω όχι μόνο αθλητικό αλλά και πολιτικό ρεπορτάζ.

Όταν γύρισα στην Αθήνα, πήγα στα γραφεία της “Απογευματινής”. Ο Μπότσης, που για 14 χρόνια μετά βίας ήξερε το όνομά μου, με αγκάλιασε και με ρώτησε “κουράστηκες παιδί μου; Πώς ήταν τα πράγματα εκεί;”. Πήγα να του τα εξηγήσω, αλλά με διέκοψε: “Μην μου τα λες, γράφτα”.

Και έτσι έγραψα πέντε-έξι μεγάλα πολιτικά κομμάτια. Την ημέρα που επιτέλους έγραψα ένα αθλητικό, με κάλεσε ξανά ο Μπότσης στο γραφείο του και μου λέει “σήμερα γιατί δεν έχεις γράψει;”. Του λέω “δεν έχω άλλα”. “Αυτά μου λέει είναι ωραία κομμάτια, αυτά θέλει ο κόσμος”.

Η ΠΡΩΤΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ (ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ)

Η πρώτη τηλεοπτική μετάδοση που έκανα ήταν το 1979, σε αγώνα της ΑΕΚ με την Άργκες Πιτέστι στη Ρουμανία για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Είχα πάει ως απεσταλμένος της “Απογευματινής” αλλά με πήραν τελευταία στιγμή από την ΕΡΤ και μου λένε “Νίκο, πήραμε τελευταία στιγμή τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεν υπάρχει άνθρωπος. Είσαι εσύ εκεί. Αν μπορείς κάντο”.

Στην αποστολή ήταν ο Πούσκας και είχε επιστρέψει και ο Φάντροκ ως βοηθός του. Εγώ θα πήγαινα με το πούλμαν της ομάδας στο γήπεδο. Λέω στον Φάντροκ ότι κάνω πρώτη φορά τηλεόραση και μου λέει “μην ανησυχείς, θα σου δώσω το φάρμακο”.

Φτάνουμε στο γήπεδο, βγάζει ένα μικρό μπουκαλάκι με ρούμι και μου λέει “πιες δυο γουλιές και δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα”.

Το ματς ξεκινάει και όντως νομίζω ότι πήγαινε καλά για μένα, αλλά σε μια φάση ο Δαμιανίδης πλακώθηκε με έναν Ρουμάνο παίκτη για ένα πλάγιο και ο διαιτητής του έβγαλε κόκκινη. Και γυρίζει το ματς τούμπα.

Εκείνη την ώρα ταράχτηκα και είχα την αίσθηση ότι κόμπλαρα στη μετάδοση. Αλλά από ό, τι έμαθα μετά δεν φάνηκε κάτι τέτοιο προς τα έξω.

Όχι, δεν κάπνισα ποτέ. Μια φορά το έπιασα στα χέρια μου και μου φάνηκε ότι λερώθηκα. Το πέταξα και δεν το ξαναέπιασα.

Δεν είχα πάθη. Το μόνο πάθος που έχω είναι ο αθλητισμός.

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΡΧΗ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΤ

Αυτό κράτησε μέχρι το ’79, παράλληλα πάντα με την “Απογευματινή”. Εκείνη τη χρονιά στην τηλεόραση της ΕΡΤ είχε ουσιαστικά τον έλεγχο ο Τέρενς Κουίκ. Ήξερε ότι εγώ γνώριζα από όλα τα αθλήματα και μου πρότεινε να πάω στη Μόσχα για τους Ολυμπιακούς του ’80, να κάνω το σπικάρισμα σε ένα καθημερινό μαγκαζίνο με σύνοψη όλων των αγωνισμάτων που θα ετοίμαζε για όλους η σοβιετική τηλεόραση. Κι έτσι πήγα στους πρώτους μου Ολυμπιακούς Αγώνες.

Όταν γύρισα, πήγα πίσω στο ραδιόφωνο. Δυο τρεις μήνες μετά, με φωνάζει ο συγχωρεμένος ο Δημήτρης Κωνσταντάρας που είχε αναλάβει και μου λέει “ρε συ Νίκο, είχαν τάξει μια άδεια για ένα βενζινάδικο στον Στέλιο Μυγιάκη που πήρε το χρυσό μετάλλιο και δεν την έχουν δώσει ακόμα. Παραπονιέται. Δεν πας να του κάνεις μια συνέντευξη να το προβάλουμε το θέμα;”. Λέω “ευχαρίστως”.

Μετά με έβαλαν να κάνω και άλλα τηλεοπτικά θέματα.

Και το ’81, με την αλλαγή κυβέρνησης, έγιναν ανακατατάξεις στην ΕΡΤ και έψαχναν υπεύθυνο για το αθλητικό τμήμα. Πρότειναν στον Φίλιππο Συρίγο και είπε όχι γιατί ήταν υπεύθυνος στην “Ελευθεροτυπία”. Πρότεινε εμένα κι έτσι με φώναξαν κι ανέλαβα το αθλητικό της ΕΡΤ.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

Το 1982 είμαστε στην Ισπανία από την ΕΡΤ για την κάλυψη του Μουντιάλ και ένα βράδυ είμαστε στο μπαρ του ξενοδοχείου στη Μαδρίτη εγώ, ο Τσώχος, ο Μαυρομάτης και ο Διακογιάννης.

Μου λέει ο Διακογιάννης ότι “Νίκο, από τον Σεπτέμβρη δεν συνεχίζω την Αθλητική Κυριακή. Κουράστηκα”. Είχε και τη Μεσημβρινή, πίεση, έπρεπε τις Κυριακές να είναι εκεί κτλ.

Του λέω “ούτε να το το συζητάς, δεν πρόκειται να γίνει αυτό ποτέ”.

Τελικά την συνέχισε και την επόμενη χρονιά, αλλά όταν τελείωσε, μου λέει “τώρα τέρμα. Αρκετά”.

Το θέμα ήταν τεράστιο, διότι ήταν και τα πολιτικά έτσι τότε, θα άρχιζαν να λένε ότι τον έφαγε το ΠΑΣΟΚ κτλ.

Με φωνάζει ο Γιώργος Ρωμαίος, καταπληκτικός άνθρωπος και δημοσιογράφος. “Τι κάνουμε;”. Του λέω “κύριε γενικέ, διάδοχος του Διακογιάννη δεν υπάρχει. Τώρα πρέπει να αλλάξει τελείως το κόνσεπτ της εκπομπής”.

Κι έτσι, από 40-45 λεπτά, του λέω να το πάμε μιάμιση ώρα όπου η μια ενότητα θα ‘ναι ποδόσφαιρο, η δεύτερη ενότητα όλα τα άλλα αθλήματα και η τρίτη τα διεθνή. Και να έχουμε και τρεις παρουσιαστές.

“Και ποιοι θα παρουσιάζουν;”, μου λέει. “Εκ των πραγμάτων, του απαντάω, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας πρέπει να είναι ο ένας, ο άλλος ο Γιάννης Μαμουζέλος που ήξερε από όλα τα αθλήματα και ο τρίτος, ο Θοδωρής Κοτσώνης”. “Καλά, μου λέει, ό, τι πεις”.

Ο Διακογιάννης όμως του είπε ότι θα έπρεπε εγώ να μπω στη θέση του Κωνσταντάρα γιατί “ο Κατσαρός έχει περάσει στον κόσμο ως ποδοσφαιρικός συντάκτης, ενώ ο Κωνσταντάρας κάνει στίβο, κάνει άλλα πράγματα”. Κι έτσι ζήτησε εμένα.

Του λέω του Ρωμαίου “εγώ δεν μπορώ, έχω Απογευματινή τις Κυριακές, δεν γίνεται να λείπω”. Μου λέει “δεν ξέρω τι θα κάνεις. Και εδώ έμμισθος υπάλληλος είσαι”. Κι έτσι ξεκίνησα.

Τότε δημιουργήθηκε ένα θέμα με τον Κοτσώνη και έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω έναν πιτσιρικά τότε στη δουλειά, τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο, χωρίς καν δοκιμαστικό. Την πρώτη μέρα που βγήκε, έλεγα μέσα μου “αν κομπλάρει ο μικρός, την κάτσαμε”. Αλλά τα είπε όλα νεράκι.

Όχι, δεν με ενδιέφερε η δημοσιότητα ή αν με αναγνώριζαν στον δρόμο. Και τώρα κάθε Σάββατο που είμαι στο γήπεδο της ΑΕΚ, μου ζητάνε να βγούμε φωτογραφίες. Ήμουν πάντα χαμηλών τόνων.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα “τηλεοπτικός”. Γραφιάς ήμουν πάντα και παραμένω.

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ‘80 ΚΑΙ Η “ΑΛΛΑΓΗ”

Τηλέφωνα από φιλάθλους τότε δεν υπήρχαν όπως τα φαντάζεστε σήμερα. Δεν έπαιρνε ο κόσμος να διαμαρτυρηθεί “γιατί δεν είπατε για τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό κτλ”.

Παράγοντες όμως… Ε, βέβαια υπήρχαν παρεμβάσεις αλλά εμένα η αρχή μου ήταν ότι πρέπει να λέω “όχι”. Και αυτά τα όχι με βοήθησαν πολύ.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα περιστατικό στην ΕΡΤ επί Πεπονή. Με καλούν σε σύσκεψη όλοι οι διευθυντές. Μπαίνει μέσα ο Κίμωνας ο Κουλούρης, Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, και λέει ότι το αθλητικό τμήμα σαμποτάρει συνειδητά το έργο της κυβέρνησης. Με το που το ακούω λέω “εάν θεωρείτε ότι έτσι είναι, ας έρθει άλλος στη θέση μου”. Πάω να φύγω και με σταματάει.

Μου φέρνει “ντοκουμέντα” ότι π.χ. εγκαινίασε ένα στάδιο στην Αλεξανδρούπολη, και ενώ η ΕΡΤ2 το είπε πρώτο θέμα, εμείς στην ΕΡΤ1 το παίξαμε τρίτο.

Του λέω “εγώ είμαι δημοσιογράφος, εσείς είστε πολιτικός. Δεν έχουμε την ίδια αξιολόγηση ειδήσεων. Αν κάνω σωστά τη δουλειά μου, καλώς. Αν όχι, ας έρθει άλλος”.

Τελικά μπήκε ο διευθυντής ειδήσεων μπροστά και το έληξε λέγοντας ότι το αθλητικό δουλεύει σωστά και έχει και θεαματικότητα και έσοδα. Και τελείωσε εκεί.

Μιλάμε τώρα για εποχή που σήκωνε το τηλέφωνο οποιοσδήποτε κυβερνητικός και όλοι στέκονταν σούζα.

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Στην ΕΡΤ είχαμε αμέτρητα τεχνικά προβλήματα, αλλά αυτά ήταν σε επίπεδα ανεκδότου.

Στιγμή που πραγματικά με συγκλόνισε στη δουλειά ήταν το Χέιζελ.

Και βέβαια στο Mega, όταν μας έριξε ρουκέτα η 17 Νοέμβρη. Εκείνη την ώρα δεν ήμουν στο γραφείο μου, έβγαζα αθλητικές ειδήσεις στο στούντιο. Η γραμματέας μου όμως ήταν μέσα. Η ρουκέτα πέρασε κυριολεκτικά δίπλα της και σφηνώθηκε στον απέναντι τοίχο.

ΜΟΥΝΤΙΑΛ ‘86

Ναι, στο ματς της Αργεντινής με την Αγγλία ήμουν μέσα. Όμως, ζωντανά δεν κατάλαβα ότι ήταν χέρι.

Στον τελικό με τη Γερμανία ήμουν στη μετάδοση μαζί με τον Γιάννη Διακογιάννη. Και όταν το σήκωνε ο Μαραντόνα, μου λέει “τι έχεις να πεις, Νίκο;” και του απαντάω “αυτό που έχω να πω είναι ότι έτσι όπως το κρατάει το κύπελλο, να το πάρει και να το πάει σπίτι του. Είναι δικό του. Δεν ανήκει σε κανέναν άλλον”.

ΤΑ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ ΤΟ ‘87

Ένα χρόνο πριν είχα στείλει τον Φίλιππο Συρίγο στο προηγούμενο Ευρωμπάσκετ για να δει τι τεχνικές προδιαγραφές χρειάζονται, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε την κάλυψη και να τη δώσουμε σε όλη την Ευρώπη.

Γύρισε τον Σεπτέμβρη, έκανε έκθεση ότι πρέπει να αγοραστούν φακοί, εξοπλισμός, όλα αυτά τέλος πάντων και να μπουν πάνω στο βαν για να γίνει η κάλυψη.

Τον Μάρτιο έρχεται ο Σηφουνάκης ως νέος γενικός διευθυντής της ΕΡΤ και λέει “πώς πάμε;”. Του λέμε “έχουμε κάνει την εισήγηση αλλά τι γίνεται με τον εξοπλισμό; Ακόμα περιμένουμε”. Και τότε αποκαλύπτεται ότι όλα αυτά ήταν ακόμη στο τελωνείο.

Πανικοβάλλεται ο Σηφουνάκης, λέει “συναγερμός. Όλοι επιστράτευση”.

Φωνάζει τον αρχιμηχανικό, του λέει ”φέρε το κρεβάτι σου εδώ και δεν θα φύγεις αν δεν είναι έτοιμο το βαν”.

Αρχές Απριλίου με φωνάζει ξανά και μου λέει ότι πρέπει να καλύψουμε και τον τελικό Άγιαξ – Λειψία για το Κύπελλο Κυπελλούχων που θα γινόταν στο ΟΑΚΑ. “Με τι;”, λέω. “Με το βαν”, μου λέει. “Ποιο βαν λέω, αυτό το έχει λύσει ο αρχιμηχανικός. Δεν υπάρχει”. “Δεν ξέρω, μου λέει, έχουμε αναλάβει διεθνή υποχρέωση”.

Τελικά ο αρχιμηχανικός το ξανασυναρμολογεί πρόχειρα για να κερδίσει χρόνο και έκανε το βαν μιάμιση ώρα για να πάει από την Αγία Παρασκευή μέχρι το ΟΑΚΑ, προκειμένου να μη διαλυθεί στον δρόμο.

Να μην στα πολυλογώ, έγιναν όλες οι καλύψεις. Και τον Σεπτέμβρη, στη Γενεύη, στην απολογιστική συνάντηση της EBU, πρώτο θέμα ήταν το Ευρωμπάσκετ ’87 και η ελληνική κάλυψη. Μόλις αναφέρθηκε η διοργάνωση, σηκώθηκαν όλοι και χειροκροτούσαν. Πού να ξέρανε πώς βγήκε όλο αυτό…

Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΣΤΟ MEGA

Το ’89 έρχεται ο Διακογιάννης και μου λέει “με φώναξε ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, θέλει έναν υπεύθυνο για το αθλητικό τμήμα. Και του πρότεινα εσένα”.

Είχα αποφασίσει ότι στην ΕΡΤ είχα κάνει τον κύκλο μου. Έβλεπα ότι το μέλλον ήταν στα ιδιωτικά κανάλια.

Κλείνουμε ραντεβού λοιπόν με τον Βαρδή, βρισκόμαστε στο γραφείο του στο Σύνταγμα και η πρώτη κουβέντα που του λέω είναι “θέλετε κανάλι ουδέτερο ή Παναθηναϊκό;”. Μου λέει “ουδέτερο”. Δεν ήθελα να ταυτιστώ με σύλλογο, δεν το είχα κάνει ποτέ.

Τον ρωτάω μετά “θα δώσετε έμφαση στα αθλητικά, θα υπάρχει προϋπολογισμός, θα κάνουμε πράγματα;”. “Ναι, μου λέει, το έχουμε συμφωνήσει όλοι οι μέτοχοι”.

Αρχίσαμε να συζητάμε ιδέες, του λέω πχ ότι πρέπει να πάρουμε τον Άρη στο μπάσκετ κτλ.

Και ύστερα από τρία τέταρτα μου κάνει την κρίσιμη ερώτηση.

Εγώ ήξερα τότε ότι ο Γιώργος, που ήταν πρόεδρος του Παναθηναϊκού, σήκωνε το τηλέφωνο και έκανε παρεμβάσεις. “Μην τον ξαναστείλετε αυτόν τον δημοσιογράφο εδώ γιατί είναι αντι-Παναθηναϊκός κτλ”.

Και με ρωτάει ο μακαρίτης ο Βαρδής “οι σχέσεις σου με τον Γιώργο ποιες είναι;”. “Άθλιες” του λέω. “Γιατί;”. “Γιατί εγώ είμαι δημοσιογράφος, εκείνος είναι πρόεδρος ομάδας. Αλλιώς τα βλέπει αυτός, αλλιώς εγώ”.

Και του λέω ξεκάθαρα ότι “το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχω είναι το όνομά μου. Δεν το διακινδυνεύω για τίποτα”. Με σταματάει και μου λέει: “Μη συνεχίζεις. Δεν θα σε ενοχλήσει ποτέ”.

Και έτσι μπήκα στο MEGA.

ΠΩΣ ΠΗΡΕ ΤΟ CHAMPIONS LEAGUE ΤΟ MEGA

Στο MEGA είχαμε τη “Μεγάλη Κερκίδα”, που ήταν ουσιαστικά η αντίστοιχη εκπομπή της “Αθλητικής Κυριακής”.

Και μια από τις σημαντικότερες κινήσεις εκείνης της περιόδου ήταν ότι φέραμε το Champions League στο κανάλι.

Αυτό έγινε γιατί από την εποχή της ΕΡΤ γνώριζα τους ανθρώπους της ΤEAΜ, της εταιρείας που διαχειριζόταν τα τηλεοπτικά δικαιώματα και τις διαφημίσεις της UEFA.

Όταν ξεκίνησε το νέο φορμάτ του Champions League ήρθαν στο MEGA και μας ρώτησαν αν ενδιαφερόμαστε. Κάναμε μια προσφορά περισσότερο για να υπάρχει, καθώς δεν είχαμε μέτρο σύγκρισης. Τελικά το πήρε η ΕΡΤ για δύο χρόνια.

Έναν χρόνο αργότερα με πήραν τηλέφωνο απογοητευμένοι. Είχαν προβλήματα συνεργασίας με την ΕΡΤ, καθυστερήσεις στις πληρωμές κτλ. Με ρώτησαν αν, σε περίπτωση που έσπαγε το συμβόλαιο, θα ενδιαφερόταν το MEGA.

Πήγα στη Γενεύη να συζητήσουμε, αλλά τους εξήγησα ότι προς το παρόν, με τα έσοδα που έφερνε, δεν μας συνέφερε να το πάρουμε. “Του χρόνου, μου λένε, θα είναι με 16 ομάδες”. “Του χρόνου, τους λέω, άμα υπάρχει περίπτωση να είναι και ελληνική ομάδα, ευχαρίστως”.

Όταν τελείωσε το συμβόλαιο με την ΕΡΤ, άρχισαν να με πιέζουν να υπογράψουμε. Εγώ όμως κρυβόμουν. Περίμενα να δω αν η ΑΕΚ, που είχε βγει πρωταθλήτρια, θα κατάφερνε να μπει στους ομίλους. Άλλη αξία είχε το προϊόν με ελληνική ομάδα και άλλη χωρίς.

Με έπαιρναν τηλέφωνο και τους έλεγε η γραμματέας μου ότι λείπω ή είμαι διακοπές. Περίμενα τα προκριματικά. Όταν η ΑΕΚ κέρδισε το πρώτο ματς 2-0, άρχισα να το σκέφτομαι σοβαρά, αλλά ακόμα κρατούσα επιφυλάξεις.

Τελικά, πριν από τη ρεβάνς στη Σκωτία, επικοινώνησα μαζί τους για τα δικαιώματα του συγκεκριμένου αγώνα. Και μου λένε “θα στο δώσουμε τζάμπα αυτό το ματς, αλλά πρώτα θα υπογράψουμε ότι θα πάρετε το Champions League”. Συμφώνησα.

Έτσι βρέθηκα στη Γενεύη με τον οικονομικό διευθυντή του MEGA και την επιταγή στο τσεπάκι.

Είχανε πει ότι “αν δεν μπει η υπογραφή δεν θα πάρετε σήμα”. Την ώρα που παιζόταν η ρεβάνς, εμείς ήμασταν στο εστιατόριο του Hilton -πολυτέλεια και τέτοια- κανονίζοντας τη συμφωνία. Ταυτόχρονα, θέλαμε να μάθουμε και τι γίνεται στο γήπεδο.

Παίρνουμε τηλέφωνο. Απόλυτη ησυχία γύρω μας. “Πόσο είναι;”. “1-0 η ΑΕΚ”.

Σηκωθήκαμε όρθιοι, φωνές, πανηγύρια. Όλοι γύρισαν και μας κοιτούσαν.

 

ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΤΟΥ ‘94

Οδυνηρή εμπειρία. Το 1994 ήμουν εκπρόσωπος Τύπου της Εθνικής ομάδας και ήμουν ουσιαστικά μέλος της αποστολής.

Πήγαμε στις ΗΠΑ περίπου τρεις εβδομάδες πριν αρχίσει το Μουντιάλ. Είχε κλείσει ο μακαρίτης ο Αλκέτας δύο φιλικά με τις ΗΠΑ και την Κολομβία, αλλά όλο τον υπόλοιπο καιρό η ομάδα γύριζε σε εκδηλώσεις ομογενειακών συλλόγων. Πηγαίναμε μέρα παρά μέρα και οι παίκτες χόρευαν τσάμικα, έτρωγαν ντολμαδάκια, έβγαζαν φωτογραφίες.

Το μόνο που δεν ασχολούμασταν ήταν το Μουντιάλ.

Αυτό είχε εξοργίσει τους ποδοσφαιριστές, με πρώτο τον Στέλιο Μανωλά, ο οποίος ήταν και αρχηγός της ομάδας.

Το Μουντιάλ είχε 24 ομάδες. Για τις 23 ομάδες το Μουντιάλ άρχισε όταν έφτασαν στην Αμερική. Για εμάς τότε είχε ήδη τελειώσει.

Μετά τις βαριές ήττες η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Θυμάμαι ιδιαίτερα το 4-0 από τη Βουλγαρία στο Σικάγο. Έβλεπες τους Έλληνες φιλάθλους που μας ακολουθούσαν να φεύγουν απογοητευμένοι και τους λυπόταν η ψυχή σου.

Στο γυρισμό στο αεροπλάνο, νύχτα, μου λέει ο Μανωλάς “Νίκο, να καθίσω δίπλα σου;”. Ήταν πολύ κλειστός τύπος, αλλά εκείνο το βράδυ έβγαλε τα σώψυχά του.

Δεν προπονείτο, δεν έτρωγε. Τον είχαν πάει στο νοσοκομείο. “Δεν έχω τίποτα, μου λέει. Απλώς τα έχω πάρει. Δεν θέλω να φάω, μου γυρίζει το στομάχι κτλ.”. Μου τα είπε όλα.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΕΚ ΚΑΙ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ

Το 1999, και αφού είχα κλείσει εννιά χρόνια στο Mega, με πήρε τηλέφωνο ο Λάκης Νικολάου, που μόλις είχε αναλάβει πρόεδρος της ΑΕΚ -ιδιοκτήτρια ήταν η Netmed. Μου είπε ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα ισχυρό τμήμα επικοινωνίας και μου πρότεινε να το αναλάβω.

Εγώτότε ένιωθα πως είχα κλείσει τον κύκλο μου στο Mega, οπότε δέχθηκα και πήγα στο γραφείο Τύπου της ΑΕΚ.

Θυμάμαι μάλιστα ότι όταν έφυγα από το κανάλι δεν είχα προλάβει να μιλήσω προσωπικά με τον Βαρδή Βαρδινογιάννη, είχε κάποια θέματα και δεν ήθελα να τον ενοχλήσω. Λίγο αργότερα, τυχαίνει να μιλήσω με τον Τζώνη Καλημέρη, που ήταν διευθυντής και μού μετέφερε μια κουβέντα του Βαρδή: “Αφού ήθελε να πάει σε γραφείο Τύπου, γιατί δεν μου το έλεγε να τον πάω στον Παναθηναϊκό;”.

Τον αγώνα στο Βελιγράδι εγώ τον οργάνωσα.

Με παίρνει τηλέφωνο ο Μελισσανίδης και μου λέει “θέλω να πάμε να παίξουμε με την Παρτιζάν”. Του απάντησα ότι αυτά δεν γίνονται, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος. Μου ζήτησε να ετοιμάσω μια επιστολή προς τον πρέσβη της Σερβίας, να τα κανονίσουμε κτλ.

Εγώ συνέχιζα να αναρωτιέμαι πώς θα πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο ταξίδι εν μέσω βομβαρδισμών. Του λέω “οι παίκτες θέλουν να πάνε;”. “Όποιος θέλει, μου λέει. Εσύ θα ‘ρθεις;”. “Θα ‘ρθω”, του λέω.

Οργάνωσα τη συνέντευξη Τύπου, του έγραψα και δυο λόγια να πει και έτσι ξεκινήσαμε και πήγαμε.

2004 ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

Αυτά ήταν προς το τέλος του ’99 – 2000. Παράλληλα, ήμουν και στον Sport FM από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του.

Το 2001-2002 με κάλεσε ο Στάγκος, που ήταν τότε πρόεδρος της ΕΡΤ, για να οργανώσω το αθλητικό τμήμα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Υπήρχαν σοβαρά προβλήματα και ήθελε εμένα να μπω μπροστά. Έτσι γύρισα στην ΕΡΤ με σύμβαση δύο ετών. Το έκανα και τότε έκλεισε οριστικά για μένα το κεφάλαιο ΕΡΤ.

Αργότερα δούλεψα και στο Goal και στον Sentra FM, το ραδιόφωνο που με έστειλε και στο Μουντιάλ του 2010 στη Νότιο Αφρική. Στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ ήμουν απ’ την πρώτη μέρα.

Δεν σταμάτησα ποτέ πραγματικά να δουλεύω. Σήμερα γράφουμε ένα μαγκαζίνο με ένα φίλο που παρουσιάζεται στο High TV και σε πολλούς περιφερειακούς σταθμούς. Το κάνω περισσότερο από αγάπη και συνήθεια. Κάποια χούγια δεν κόβονται ποτέ.

Είμαι και κάθε Σάββατο στο γήπεδο της ΑΕΚ. Δεν έχω χάσει παιχνίδι, γιατί αυτό το γήπεδο μας έχει ενώσει όλους, μας έχει τραβήξει ξανά κοντά στο ποδόσφαιρο. Μας έχει κάνει να το αγαπήσουμε πάλι.