Νέες ταινίες: Το σασπένς χτυπάει κόκκινο στο “βομβιστικό” heist movie “Fuze”

Πολύ μεγάλο άνοιγμα όπως αναμενόταν για το “Toy Story 5” στα 65.000 εισιτήρια όμως ο πραγματικός θρίαμβος είναι στη 2η θέση και την “Εμμονή” που με το καλημέρα έφτασε μια ανάσα από τις 50.000. Εκπληκτική υποδοχή και από το εγχώριο κοινό για την ταινία-εμπορικό φαινόμενο του καλοκαιριού. Στο μεταξύ το “Backrooms” συνεχίζει να γράφει, έστω και μειωμένα, έχοντας φτάσει τις 84.000. Αναμφίβολα δύο από τις ταινίες της χρονιάς.

Γερό ξεφούσκωμα για την “Ημέρα Αποκάλυψης” του Σπίλμπεργκ, με 11.000 εισιτήρια και σύνολο 10 ημερών στις 65.000, ενώ με σχεδόν 4.500 άνοιγμα, η επανέκδοση της “Αμελί” κάνει εμφανές πως το κοινό παραμένει ερωτευμένο με το γαλλικό classic του Ζαν Πιερ Ζενέ.

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

Κριτική

Ο Ντέιβιντ Μακένζι είναι ιδιόμορφη περίπτωση σκηνοθέτη, έχοντας μεταπηδήσει στην καριέρα του στα είδη και στις ηπείρους, σκηνοθετώντας από το ερωτικό, ονειρικό νεο-νουάρ “Young Adam” στη Γλασκώβη (που το είχαμε δει πρώτη φορά όταν οι Νύχτες Πρεμιέρας είχαν κάνει ρετροσπεκτίβα στο έργο του πριν σχεδόν 20 χρόνια) μέχρι το νεο-γουέστερν οικονομικής απόγνωσης “Πάση Θυσία” (“Hell Or High Water”) στα βάθη της Αμερικής.

Τώρα είναι η σπάνια φορά στη φιλμογραφία του που παραμένει σε ένα παρεμφερές είδος για διαδοχική ταινία. Ακολουθώντας το πολύ καλογυρισμένο “Ο Μεσολαβητής” (ωραιότατο θριλεράκι που όμως προδίδεται από την τρίτη πράξη του), ο Μακένζι σκηνοθετεί με τρομερό νεύρο και σεναριακή λιτότητα το καλύτερο “Fuze”. Ένας συνδυασμός βομβιστικού θρίλερ με heist movie που τοποθετεί τον θεατή στο μέσο μιας αγωνιώδους συνθήκης και δε μας αφήνει μέχρι το τέλος.

Προτιμά σοφά να ποντάρει στην διαδικασία και στους χαρακτήρες παρά στην φορτωμένο πλοκή, έτσι το σενάριο του Μπεν Χόπκινς δεν περνάει από ανατροπή στην ανατροπή, παρά ακολουθεί μια ροή μεθοδικού χτισίματος. Με σιγουριά και πίστη πως η ιστορία που λέει είναι άξια αφήγησης, ο Μακένζι σκιαγραφεί χαρακτήρες (και την απόγνωση του καθενός) μεθοδικά, μέσα από το ξεδίπλωμα του σασπένς.

Δε μοιάζει ποτέ να μένει σε μια σκηνή ή σε ένα χαρακτήρα παραπάνω από όσο χρειάζεται, κόβοντας μάλιστα ίσως και λίγες στιγμές πιο νωρίς. Το σενάριο είναι λιτό. Η σκηνοθεσία κι η μουσική υπογραμμίζουν το ρυθμικό σασπένς της αφήγησης. Όλα μοιάζουν σαν μια σιωπηλή κορύφωση προς ένα φινάλε που, τελικά, είναι απρόσμενο: Αντί για κάποια τρελή ανατροπή, η ταινία προτιμά να εμπλουτίσει τους χαρακτήρες με μια νέα πτυχή κινήτρου που ενδυναμώνει το φιλμ και ως μια (εκ των υστέρων) συναδελφική heist movie.

Χωρίς κορώνες, χωρίς (για να τα λέμε και όλα) και κάποια ιδιαίτερη αισθητική ή οπτική υπογραφή, το “Fuze” είναι παρολαυτά μια ταινία που ξέρει πολύ καλά την αποστολή της. Την εκτελεί με σιγουριά – αλλά και με μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην αφηγηματική δομή και στον ρυθμό του όλου κομματιού. Δυνατό, τιμιότατο σασπένς θρίλερ, από αυτά που θα πετυχαίνεις χρόνια μετά στην τηλεόραση και με χαρά θα το βλέπεις ξανά.

Κριτική

Μιλώντας για πράγματα που με χαρά θα βλέπεις ξανά στην τηλεόραση, χρόνια μετά, το ξεκάθαρο dad movie της εβδομάδας είναι αυτό το ιστορικό δράμα, βασισμένο –αν δεν είναι εμφανές– σε προ δεκαετίας θεατρικό.

Είναι πραγματικά κάπως ακραίο το ότι πλέον μπορεί να βλέπουμε πλέον πολεμικά δράματα από τη σκοπιά του μετεωρολόγου που προειδοποίησε για τη σωστή μέρα της απόβασης στη Νορμανδία(!!!), αλλά από την άλλη… γιατί όχι; Είναι μια φρέσκια οπτική, όσο κι αν υπάρχουν στιγμές στη διάρκεια του φιλμ που θα απορήσεις πραγματικά τι βλέπεις – όχι με την κακή έννοια!

Δεν υπάρχει απαραίτητα υλικό για ολόκληρη ταινία εκεί, και υπάρχουν αρκετές κοιλιές. Γενικά το “συναρπαστικό” δεν είναι ένα από τα επίθετα που θα χρησιμοποιούσε ποτέ κανείς για αυτό το φιλμ, αλλά έχει κάτι το διασκεδαστικά παλιομοδίτικο ώστε ακόμα και την επιμέρους πλήξη να την μετατρέπει σε προτέρημα.

Ο Άντριου Σκοτ (του “Άγνωστοι Μεταξύ Μας” και του “Fleabag”) είναι ο πρωταγωνιστής, στο ρόλο του μετεωρολόγου Τζέιμς Σταγκ, που στάθηκε απέναντι στις πιο συμβατικές φωνές και επέμεινε για την σιγουριά των εκτιμήσεών του, ο Μπρένταν Φρέιζερ περνάει όλη τη γκάμα συναισθημάτων ως Αϊζενχάουερ, αλλά το μεγαλύτερο γέλιο του έχει ο Ντέιμιεν Λιούις ως Στρατηγός Μοντγκόμερι, που περνάει όλη την ταινία με μισόκλειστα μάτια και σουφρωμένα χείλη, σαν διαρκώς να θέλει ειρωνικά να ρωτήσει «κι εσύ ΠΟΙΑΝΟΥ είπαμε είσαι».

Κριτική

Φτιαγμένο μέσα από σπλάχνα του Αλίμου – μια πρωτοβουλία του Δήμου, με συμμετοχή πολλών τοπικών ερασιτεχνών ηθοποιών αλλά και πολιτών – το φιλμ του Σκλάβου παρουσιάζει εξαρχής μια φρεσκάδα στο χιούμορ και στις ιδέες του. Μια μυστηριώδης έκρηξη που σκότωσε δεκάδες πολίτες στα Β’ ΚΑΠΗ ερευνάται εκ νέου μέσα από τον φακό εντός ντοκιμαντέρ που τώρα γυρίζεται.

Η ιστορία λοιπόν εκτυλίσσεται μέσα από τις αλληλοσυμπληρούμενες μαρτυρίες των ανθρώπων που δεν ήταν ακριβώς εκεί, αλλά τελοσπάντων οι ζωές τους άλλαξαν από εκείνο το συμβάν. Η σκηνοθέτρια που παίζει διασκεδαστικά η Λυδία Μπαγεώργου είναι μονίμως τσαντισμένη και ευερέθιστή, οι συνεργάτριές της φοβούνται να την διακόψουν όταν μιλάει, τις δημόσιες σχέσεις δεν τις έχει καθόλου, και γενικώς δεν είναι χαρούμενη που είναι εκεί: είναι του πιο πειραματικού σινεμά, αλλά τελοσπάντων τώρα αφού είμαστε εδώ ας λύσουμε και το μυστήριο, μοιάζει να σκέφτεται διαρκώς.

Η πρώτη πράξη του φιλμ, που εστιάζει σε εκείνη, στο συνεργείο της, και στα ευτράπελα του γυρίσματος, συνοδεία ενός χιούμορ εξίσου σουρεάλ και εμπρηστικού, φέρνει μια δίχως αντίρρηση φρεσκάδα: Έχουμε συνηθίσει στο ελληνικό σινεμά το ευρύ χιούμορ να συνδέεται με φτηνό και το λαϊκίστικο, αλλά ο Σκλάβος κάνει πλάκα σα να είχε βγει για καφέ με την παρέα του – και το λέω ως ύψιστο κοπλιμέντο.

Αν η ταινία διατηρούσε αυτό τον τόνο θα ήταν από τις καλύτερες σύγχρονες κωμωδίες που έχουμε δει, αλλά σταδιακά ο τόνος περιπλέκεται και οι ιστορίες των μαρτύρων εμπλέκονται με τρόπο όχι πάντα συνεκτικό. Σα να υπήρχαν αρκετές ιδέες για πολλαπλές μικρού μήκους που να συνδέθηκαν μεταξύ τους έξυπνα, και τονικές μεταβάσεις που συχνά δημιουργούν αμηχανία. (Τα έξαφνα κρεσέντα συγκίνησης που έρχονται σε διάφορες στιγμές δεν λειτουργούν δίπλα στο πιο φωναχτό χιούμορ.)

Υπάρχει ωστόσο μια ευρύτερη αίσθηση κοινότητας που συνδέεται πιο ισχυρά από όσο πολλές φορές μπορεί να το συνειδητοποιεί, μια έξυπνη ιδέα για ένα τόσο “κοινοτικό” φιλμ. Θα έλεγα πως αυτή η ιδέα κάπου χάνεται ανάμεσα στις μεταβάσεις και στο (διασκεδαστικό, κατά τα άλλα) φινάλε. Αλλά υπάρχει παρ’όλ’αυτά στο DNA της ταινίας, η οποία σε κάθε περίπτωση αποτελεί έξοχη επιλογή διασκέδασης για θερινό, και που μελλοντικά αναμένεται να βρει εύκολα μια θέση στον σύγχρονο καλτ κανόνα του ελληνικού σινεμά. Πολύ απλά, παραείναι αστεία για να μην το καταφέρει.

Κυκλοφορούν επίσης

Supergirl: Ο σκηνοθέτης του “Εγώ, η Τόνια” συστήνει την ξαδέρφη του Σούπερμαν στο νέο κινηματογραφικό σύμπαν της DC, σε μια περιπέτεια διαπλανητικής καταδίωξης. Στον ρόλο η Μίλι Άλκοκ του “House of the Dragon”.

Νόβακ: Ο Δρ. Νόβακ, πρώην νευροεπιστήμονας από την Κροατία, έχει απομονωθεί στην καρδιά της Αθήνας, στοιχειωμένος από το σκοτεινό παρελθόν του. Ένας ιδεαλιστής νέος επιστήμονας προσπαθεί επίμονα να τον προσεγγίσει, μέχρι που τον πείθει να τον ακολουθήσει σε μια επιστημονική κολεκτίβα που πιστεύει στην ξεχασμένη θεωρία του για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση και επιχειρεί να την αναβιώσει. Ο Νόβακ δέχεται να τους καθοδηγήσει, όμως σύντομα οι ισορροπίες της ομάδας θα διαταραχθούν και τα όρια μεταξύ ευφυΐας και τρέλας θα γίνουν όλο και πιο δυσδιάκριτα. Πρωταγωνιστεί ο Ζλάτκο Μπούριτς από το “Τρίγωνο της Θλίψης”.