Πώς ο Τραμπ προσπαθεί “να κάνει δική του” ακόμη και την 4η Ιουλίου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες το Σάββατο (04/07) θα γιορτάσουν ένα μοναδικό ιστορικό ορόσημο. Tη συμπλήρωση 250 ετών από την υπογραφή της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, της ιδρυτικής διακήρυξης του κράτους των ΗΠΑ.

Ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ, περισσότερο από κάθε άλλον πρόεδρο στην ιστορία της χώρας, αμφισβητεί ανοιχτά τις βασικές ιδέες αυτού του εγγράφου.

Η απόφαση να μετατραπεί η ιστορική αυτή επέτειος σε μια ακόμη συγκέντρωση υπέρ του Τραμπ, είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της μεγαλομανίας του Αμερικανού προέδρου.

Ο ίδιος εμφανίζεται ανίκανος να διαχωρίσει τις λειτουργίες του αρχηγού του κόμματος από αυτές του αρχηγού του κράτους.

Έτσι, αντί για μια εθνική γιορτή που θα ένωνε τους Αμερικανούς όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, επιλέγει να τη μετατρέψει σε ένα αυστηρά κομματικό σόου, υποβαθμίζοντας τον θεσμικό του ρόλο.

Η κατάργηση των ορίων μεταξύ Κράτους και Κόμματος

Σε πολλές δημοκρατίες, ο ρόλος του αρχηγού του κράτους, που εκπροσωπεί το έθνος, και του αρχηγού της κυβέρνησης ή του κόμματος είναι αυστηρά διαχωρισμένοι. Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναθέτουν και τους δύο αυτούς ρόλους στον πρόεδρο, η παράδοση υπαγορεύει ότι ο εκάστοτε ένοικος του Λευκού Οίκου οφείλει να λειτουργεί ενωτικά, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια εθνικών επετείων.

Ωστόσο, αυτά για τον Τραμπ είναι “ψιλά γράμματα”.

Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνησή του παραγκώνισε τον ανεξάρτητο, διακομματικό οργανισμό America250 που σχεδίαζε αρχικά τους εορτασμούς, αντικαθιστώντας τον με την κομματική ομάδα Freedom 250, με μοναδικό σκοπό η εκδήλωση να προβάλει αποκλειστικά τις αξίες του κινήματος MAGA.

Παράλληλα, χρησιμοποιεί συστηματικά τον κρατικό μηχανισμό για την προσωπική του αυτοπροβολή, στολίζοντας κυβερνητικά κτίρια με τη φυσιογνωμία του, διοργανώνοντας στρατιωτικές παρελάσεις για τα γενέθλιά του και ζητώντας ακόμη και από εν ενεργεία στρατιώτες να τον ψηφίσουν.

Αυτή η τάση “προσωπικού branding” επεκτείνεται και στην ονοματοδοσία κρατικών προγραμμάτων και εθνικών ιδρυμάτων, όπως στην περίπτωση του Kennedy Center, όπου το όνομα του Τζον Φ. Κένεντι καλύφθηκε με μουσαμά.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αντιμετωπίζει τώρα την 4η Ιουλίου στο National Mall της Ουάσιγκτον όχι ως γιορτή της Αμερικής, αλλά ως το πιο θεαματικό κομματικό του “παρτι”.

Από τα ηχεία θα παίζει.. η προσωπική playlist του Τραμπ

Αυτή η έντονη “τραμποποίηση” της τελετής οδήγησε σε ένα πρωτοφανές οργανωτικό σαμποτάζ από την πλευρά των καλλιτεχνών.

Δημοφιλείς μουσικοί, όπως η Martina McBride, οι Commodores και μέλη των Poison, αποσύρθηκαν μαζικά από τις εκδηλώσεις εορτασμού, καταγγέλλοντας ότι προσεγγίστηκαν με ψευδείς προφάσεις.

Απτόητος, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα αναλάβει προσωπικά τη διασκέδαση του κοινού, επιστρατεύοντας στρατιωτικές μπάντες που βρίσκονται υπό τις διαταγές του και την προσωπική του λίστα αναπαραγωγής, η οποία περιλαμβάνει το αγαπημένο του “YMCA” των Village People.

Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο αμήχανη όταν ένας από τους ελάχιστων εναπομείναντες καλλιτέχνες που δέχθηκαν να συμμετάσχουν, ο ράπερ Vanilla Ice, δήλωσε κυνικά ότι παίζει για τους θαυμαστές του και ότι “θα πήγαινε να παίξει ακόμη και για τον Πούτιν ή στο Ιράν”. Βέβαια, το να συγκρίνει ο ίδιος ο προσκεκλημένος καλλιτέχνης τον Αμερικανό πρόεδρο με διαβόητους δικτάτορες και εχθρικά καθεστώτα σίγουρα δεν ήταν το μήνυμα που είχε στο μυαλό του ο Λευκός Οίκος.

Οι υποσχέσεις του Τραμπ για ένα ιστορικό υπερθέαμα πυροτεχνημάτων και ένα νέο ρεκόρ Γκίνες δεν στάθηκαν αρκετές για να διασώσουν τη μηνιαία έκθεση της ομάδας του στο National Mall από την οργανωτική αποτυχία. Η διοργάνωση σημαδεύτηκε από εξαιρετικά χαμηλή προσέλευση, σοβαρά logistics προβλήματα και έντονες πολιτικές αντιδράσεις, με αποκορύφωμα την προκλητική εμφάνιση της σημαίας της Συνομοσπονδίας και την ηχηρή άρνηση πολλών αμερικανικών πολιτειών να συμμετάσχουν.

Αυτή η εμμονή για διαρκή προσωπική προβολή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους προκατόχους του Τραμπ. Ιστορικά, οι ηγέτες των ΗΠΑ γνώριζαν πότε έπρεπε να παραμερίσουν την κομματική τους ταυτότητα για χάρη της εθνικής ενότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος κατά την πρώτη του θητεία επισκέφθηκε το πληγέν από ανεμοστρόβιλο Κεντάκι, διαβεβαιώνοντας τους κατοίκους ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα τους στηρίξει απόλυτα, ανεξάρτητα από το τι είχαν ψηφίσει.

Οι προκάτοχοι του Τραμπ αντιλαμβάνονταν ότι η περιστασιακή υπέρβαση των κομματικών γραμμών αποτελεί δείγμα ανώτερης πολιτικής ηγεσίας που ενισχύει το κύρος τους. Ο ίδιος, αντίθετα, αδυνατεί να διαχειριστεί μακροπρόθεσμα το θεσμικό βάρος του αξιώματός του, επιλέγοντας να το θυσιάσει στον βωμό της εφήμερης προσωπικής προβολής.