Ο Robert Plant στον Λυκαβηττό: Πώς βλέπει τον κόσμο σήμερα ο θρύλος των Led Zeppelin

Ο Robert Plant, ο θρυλικός frontman των Led Zeppelin και μία από τις πιο επιδραστικές φωνές στην ιστορία της ροκ, συναντά το αθηναϊκό κοινό την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026 στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, και εμείς αναμένουμε να δούμε live έναν από τους πιο ανήσυχους και δημιουργικά ακούραστους καλλιτέχνες του πλανήτη.

Τι θα ακούσουμε στον Λυκαβηττό; Ο Plant παρουσιάζει το «All That Glitters…» μαζί με τους Saving Grace, το σχήμα που τον συντροφεύει από το 2019, και τη χαρισματική Suzi Dian: ένα συλλογικό project ωμό, ατμοσφαιρικό και βαθιά σύγχρονο, που ενώνει τα blues με τον υπνωτικό παλμό της ψυχεδελικής folk, μετατρέποντας την παράδοση σε μια ζωντανή, ηλεκτρισμένη εμπειρία.

Αν κάποιος θέλει να καταλάβει ποιος είναι ο Robert Plant σήμερα, μακριά από τη μυθολογία των Led Zeppelin, η μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε στο CBS Saturday Morning δίνει τις απαντήσεις. Ο 77χρονος μουσικός μιλά για τη χαρά της συλλογικής δημιουργίας, την αγάπη του για τη μουσική των ριζών, τη συνεργασία με τους Saving Grace και την ανάγκη να συνεχίζει να εξελίσσεται αντί να αναπαράγει το παρελθόν του. Με αφορμή την εμφάνισή του στον Λυκαβηττό, ξεχωρίζουμε όσα αποκαλύπτουν για τον Robert Plant του σήμερα.

Robert Plant – Ο άνθρωπος που βρέθηκε στην κορυφή της rock

«Δεν κυνηγάω τα αστέρια ούτε το φεγγάρι. Απλώς περνάω όμορφα». Με αυτή τη φράση ο Robert Plant συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη φάση της ζωής και της καριέρας του στην οποία βρίσκεται σήμερα. Ο άνθρωπος που κάποτε βρέθηκε στην κορυφή της rock μιλά με ενθουσιασμό όχι για τα στάδια και τα ρεκόρ, αλλά για τη χαρά της παρέας, της εξερεύνησης και της μουσικής που εξακολουθεί να τον εκπλήσσει.

Ο ίδιος παραδέχεται ότι οι Saving Grace δεν γεννήθηκαν με στόχο να ηχογραφήσουν έναν δίσκο ή να ξεκινήσουν μια μεγάλη περιοδεία. Για χρόνια, όπως λέει, οι μουσικοί απλώς συναντιούνταν, δοκίμαζαν τραγούδια, ταξίδευαν και έπαιζαν σε μικρούς χώρους, αφήνοντας το ίδιο το ρεπερτόριο να διαμορφώσει σταδιακά την ταυτότητα του σχήματος. Μόνο όταν τα τραγούδια άρχισαν να αποκτούν κοινή προσωπικότητα κατάλαβαν ότι είχαν στα χέρια τους κάτι περισσότερο από μια περιστασιακή συνεργασία.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Plant επιμένει ότι οι Saving Grace είναι πάνω απ’ όλα μια συλλογική προσπάθεια. Οι μουσικοί δεν ενώθηκαν γύρω από το όνομά του, αλλά από την κοινή τους αγάπη για τα blues, τη folk, τη gospel, την country και ολόκληρη τη μουσική παράδοση των ριζών. Όπως λέει, γνωρίζονται πια τόσο καλά ώστε η σχέση τους δεν περιορίζεται στη σκηνή· είναι φίλοι και στην καθημερινότητά τους, γεγονός που κάνει τη μουσική να προκύπτει αβίαστα.

Η folk υπήρχε μέσα του πολύ πριν από τους Led Zeppelin

Η επιστροφή αυτή στις μουσικές των ριζών μόνο τυχαία δεν είναι. Ο Plant εξηγεί ότι η folk υπήρχε στη ζωή του πολύ πριν φορέσει τα στενά τζιν της rock σκηνής και γίνει η φωνή των Led Zeppelin. Μεγάλωσε στη δυτική Αγγλία, σε μια περιοχή όπου, όπως θυμάται, συνυπήρχαν η παραδοσιακή jazz, η folk, η ποίηση και οι τοπικοί θρύλοι. Οι ιστορίες που περνούσαν από γενιά σε γενιά, τα ουαλικά τοπία, οι κελτικοί μύθοι και οι αφηγήσεις για ποτάμια, βουνά και μυθικά πλάσματα διαμόρφωσαν τη φαντασία του πολύ πριν ανέβει στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.

Όπως λέει, ποτέ δεν αντιμετώπισε τη folk ως ένα αυστηρά οριοθετημένο μουσικό είδος. Αντίθετα, τη βλέπει ως μια ζωντανή παράδοση που συνεχώς μεταμορφώνεται και διασταυρώνεται με άλλα μουσικά ρεύματα. Άλλωστε, ακόμη και στους Led Zeppelin υπήρχαν αναφορές σε αυτή τη μυθολογία και σε αυτά τα τοπία, στοιχεία που σήμερα επανέρχονται με διαφορετικό τρόπο μέσα από τους Saving Grace.

Ιδιαίτερη θέση στη σημερινή δημιουργική του διαδρομή έχει και η Suzi Dian, για την οποία μιλά με ειλικρινή θαυμασμό. Ο Plant εξηγεί ότι στις αρμονίες τους δεν υπάρχει χώρος για εγωισμό ή επίδειξη. Οι δύο φωνές λειτουργούν συμπληρωματικά, υπηρετώντας το τραγούδι και όχι τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ενός ή του άλλου. Στις συναυλίες παραχωρεί συχνά το μικρόφωνο στη Dian, επιλέγοντας να λειτουργεί ως μέλος ενός συνόλου και όχι ως ο αδιαμφισβήτητος frontman που υπήρξε για δεκαετίες.

Ο κόσμος σήμερα είναι τόσο ταραγμένος, που δυσκολεύεται να γράψει στίχους που να χωρούν το βάρος της εποχής

Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει σήμερα το ίδιο του το παρελθόν. Ο Robert Plant δεν δείχνει να ενδιαφέρεται να αναπαράγει τον μύθο των Led Zeppelin ούτε να επαναπαύεται σε όσα πέτυχε πριν από δεκαετίες. Αντίθετα, μιλά για τη δημιουργικότητα σαν μια διαρκή διαδικασία αναζήτησης, που παραμένει ανοιχτή όσο υπάρχει περιέργεια.

Παραδέχεται ότι εξακολουθεί να κουβαλά παντού ένα σημειωματάριο και ένα μολύβι από γραφίτη (όχι στυλό, ώστε να μπορεί να σβήνει με τη γόμα, όπως λέει). Όχι επειδή περιμένει ανά πάσα στιγμή την «έμπνευση», αλλά επειδή καταγράφει παρατηρήσεις, εικόνες και σκέψεις που ίσως κάποτε γίνουν τραγούδια. «Δεν θα το έλεγα έμπνευση», εξηγεί. «Είναι περισσότερο παρατήρηση». Σήμερα, μάλιστα, θεωρεί πως ο κόσμος είναι τόσο ταραγμένος, ώστε δυσκολεύεται να γράψει στίχους που να χωρούν το βάρος της εποχής. Γι’ αυτό βρίσκει συχνά καταφύγιο στα παραδοσιακά τραγούδια, σε ιστορίες γραμμένες σε άλλους καιρούς, με μια διαφορετική ποιητική ματιά.

Ούτε οι δικές του παλιές συνθέσεις παραμένουν ανέγγιχτες. Όταν αποφασίζει να επιστρέψει σε κάποιο τραγούδι από το παρελθόν, δεν επιδιώκει να το αναπαράγει πιστά. Προτιμά να το ξαναδουλεύει, να το μεταμορφώνει και να του δίνει μια νέα ζωή, αρκεί –όπως λέει– να αντιμετωπίζεται με σεβασμό. Για εκείνον, η μουσική δεν είναι μουσείο αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται συνεχώς.

Η συζήτηση φτάνει αναπόφευκτα και στον κόσμο του J.R.R. Tolkien, μια αγάπη που συνοδεύει τον Plant από τα νεανικά του χρόνια και άφησε το αποτύπωμά της ακόμη και στους στίχους των Led Zeppelin. Όταν ο δημοσιογράφος του λέει «Αγαπάς τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», εκείνος χαμογελά και απαντά ότι δεν είναι μόνο το έργο του Tolkien που τον συναρπάζει, αλλά ολόκληρος ο κόσμος των μύθων, των θρύλων και των ιστοριών που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. «Τι θα πεις στα παιδιά όταν τα βάζεις για ύπνο; Θα τους δώσεις ένα laptop;» σχολιάζει με χιούμορ, υπερασπιζόμενος τη δύναμη της αφήγησης.

Στον Λυκαβηττό

Ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση ολόκληρης της συνέντευξης να είναι εκείνη με την οποία περιγράφει τι τον κρατά ακόμη σε δημιουργική εγρήγορση: όσο μπορεί να αναπνέει, θέλει να εκπλήσσει τον εαυτό του με την επόμενη στροφή, τον επόμενο συνδυασμό με μουσικές νότες, την επόμενη φωτεινή ιδέα.

Και όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτά τι σημαίνει τελικά για εκείνον το όνομα Saving Grace, ο Plant δίνει μια απάντηση που μοιάζει να συμπυκνώνει ολόκληρη τη σημερινή φιλοσοφία του: «Ελευθερία». 

Αυτή την αίσθηση δημιουργικής ελευθερίας περιμένουμε στον Λυκαβηττό και είναι φανερό ότι δεν θα ακούσουμε μια ανακύκλωση της δόξας των Led Zeppelin. Ο Robert Plant ανήκει σε μια μικρή ομάδα καλλιτεχνών που είναι οι ίδιοι ζωντανά κεφάλαια της ιστορίας της μουσικής. Γι’ αυτό και η φράση που είπε σχεδόν χαμογελώντας στη συνέντευξή του αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Όταν ο δημοσιογράφος τού μίλησε για την αγάπη του στην ιστορία, εκείνος απάντησε με χιούμορ: «Ε, κι εγώ ιστορία είμαι πλέον».

Εισιτήρια στο highpriority.ticketmaster.gr