KYLE DECKER: TO ΝΟΥΑΡ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΑΝΚ ΣΤΗΛΙΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Οι παλιοί πανκ δεν πεθαίνουν ποτέ. Απλώς στις συναυλίες στεκόμαστε στο πίσω μέρος της αίθουσας. Άλλωστε ο ήχος είναι καλύτερος κοντά στην κονσόλα».

Ο Kyle Decker ως βετεράνος πια της πανκ σκηνής δεν έχει απαρνηθεί τις αξίες της. Το μυθιστόρημα του είναι μία περιπέτεια βουτηγμένη στο μαύρο χιούμορ όπου ένας εικοσάχρονος πανκ ο Alex Damage που βγάζει τα προς το ζην ως ιδιωτικός ντετέκτιβ ερευνά τον θάνατο ενός πανκ τραγουδιστή στο Λος Άντζελες του 1981. Και βρίσκεται αντιμέτωπος με συμμορίες μοτοσικλετιστών, skinheads, άπληστους εμπόρους ναρκωτικών και διεφθαρμένους πολιτικούς.

Ο ίδιος σε μία χορταστική συνέντευξη για το NEWS 24/7 εξηγεί πως συνδύασε την ορμή του πανκ με το νουάρ μυστήριο.

Πώς αρχίσατε να γράφετε;
Πάντα μου άρεσε να διηγούμαι ιστορίες. Ακόμα και πριν μάθω να γράφω, επινοούσα ιστορίες και τις ηχογραφούσα σε ένα κασετόφωνο που είχα.

Εκείνο όμως που πραγματικά με ώθησε στη συγγραφή ήταν η συμμετοχή μου στην ομάδα ρητορικής στο λύκειο. Ήμουν στην κατηγορία πρωτότυπη κωμωδία. Έπρεπε να γράφω και να παρουσιάζω μόνος μου ένα οκτάλεπτο σκετς.

Οι κριτές επαινούσαν πάντα την πρωτοτυπία μου, αλλά σχεδόν πάντα υπήρχε κάποιος που μου αφαιρούσε βαθμούς επειδή θεωρούσε ότι ήμουν άκαμπτος στη σκηνή και το χιούμορ μου ήταν πιο στεγνό. Ενώ οι νικητές αυτής της κατηγορίας είχαν συνήθως μια πιο εκρηκτική, πιο αλλόκοτη σκηνική παρουσία. Έτσι σκέφτηκα ότι ίσως είμαι περισσότερο συγγραφέας παρά περφόρμερ.

Γράφτηκα λοιπόν σε ένα μάθημα δημιουργικής γραφής όπου δάσκαλός μου ήταν ο συγγραφέας Mort Castle, βραβευμένος με Bram Stoker Award. Με στήριξε απίστευτα και παραμένουμε σε επαφή μέχρι σήμερα.

Και το νουάρ πώς προέκυψε;
Το ενδιαφέρον μου για την αστυνομική λογοτεχνία το οφείλω στον πατέρα μου. Είναι μεγάλος σινεφίλ και ήθελε να με φέρει σε επαφή με τις κλασικές ταινίες. Επίσης μου έδειξε ταινίες που μάλλον δεν έπρεπε να δω στην ηλικία που ήμουν. Για παράδειγμα, όταν κυκλοφόρησε το Pulp Fiction σε βιντεοκασέτα, το νοίκιασε και το είδαμε μαζί. Ήμουν μόλις δέκα ετών.

Παράλληλα, μου έδειξε πολλά κλασικά νουάρ όπως το The Maltese Falcon (Το Γεράκι της Μάλτας) και το Double Indemnity (Κολασμένη Αγάπη), αλλά και νεονουάρ της περιόδου του New Hollywood, όπως το Chinatown. Ήταν η πρώτη ιστορία που θυμάμαι όπου ο καλός χάνει. Αυτό άλλαξε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν τις αφηγηματικές δυνατότητες μιας ιστορίας και επηρέασε βαθιά τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο.

Στη συνέχεια σπούδασα δημιουργική γραφή στο Drake University. Μία χρονιά υπήρχε ολόκληρο μάθημα αφιερωμένο στο φιλμ νουάρ και τη hardboiled λογοτεχνία. Εκεί κόλλησα πραγματικά με το συγκεκριμένο είδος.

Γιατί επιλέξατε να τοποθετήσετε την ιστορία στη σκηνή του πανκ στο Λος Άντζελες την εποχή του Ρίγκαν; Τι σας γοητεύει τόσο σε εκείνη την περίοδο;
Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι πολιτισμικές μεταβολές. Η πανκ σκηνή του Λος Άντζελες το 1981 είχε αρχίσει να γίνεται πολύ πιο βίαιη. Στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του ’70 συμμετείχαν πολλοί φοιτητές καλλιτεχνικών σχολών, γυναίκες, άνθρωποι της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και γενικά δημιουργικοί άνθρωποι.

Όμως όσο η μουσική γινόταν πιο επιθετική, άρχισαν να εμφανίζονται στις συναυλίες νταήδες, σέρφερς και συμμορίες, δηλαδή άνθρωποι που μέχρι τότε συνήθιζαν να ξυλοκοπούν τους πανκ. Πλέον χρησιμοποιούσαν τις συναυλίες ως αφορμή για βία.

Έτσι γεννιέται το ερώτημα: τι συμβαίνει σε μια σκηνή όταν παύει να είναι ασφαλής για τους ίδιους τους ανθρώπους που τη δημιούργησαν; Αυτό είναι ένα ερώτημα που αφορά κάθε αντικουλτούρα. Ήθελα λοιπόν να γράψω την ιστορία ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος ακριβώς με αυτή τη στιγμή όπου συνειδητοποιεί τι συμβαίνει.

Πώς γεννήθηκε ένας ήρωας όπως ο Alex Damage, ένας πανκ ιδιωτικός ντετέκτιβ;
Μεγάλωσα στα προάστια του Σικάγου και όταν πήγαινα λύκειο ένα πανκ συγκρότημα, οι Alkaline Trio ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς. Έχουν ένα τραγούδι με τίτλο Private Eye. Εκεί μπήκε για πρώτη φορά στο μυαλό μου η ιδέα ενός πανκ ιδιωτικού ντετέκτιβ. Ήταν το 2001 αλλά φαίνεται πως η ιδέα έμεινε μέσα μου για πολλά χρόνια και ωρίμαζε σιγά σιγά.

Αποτυπώνετε με εντυπωσιακό τρόπο την ενέργεια της πόλης και των ανθρώπων εκείνης της εποχής, αστυνομικών, συμμοριών ακροδεξιών, εγκληματιών, πολιτικών, πορνοστάρ και πανκ. Πώς κάνατε την έρευνά σας;
Σας ευχαριστώ. Είναι πραγματικά υπέροχο να ακούω κάτι τέτοιο. Όταν γράφεις ιστορική μυθοπλασία για μια εποχή που πολλοί άνθρωποι θυμούνται ακόμη, υπάρχει πάντα ένα άγχος μήπως κάνεις λάθη.

Διάβασα ό,τι μπορούσα να βρω. Όλα τα απομνημονεύματα, κάθε προφορική μαρτυρία, κάθε βιογραφία. Παρακολούθησα όλα τα διαθέσιμα ντοκιμαντέρ που υπήρχαν στις πλατφόρμες streaming και βρήκα ακόμη και όσα δεν ήταν διαθέσιμα. Είδα επίσης ταινίες μυθοπλασίας, όπως το Suburbia (1983) και το Repo Man (1984). Βρήκα ακόμη κι ένα λεύκωμα αφιερωμένο στο πανκ fanzine We Got Power.

Όσο έγραφα, είχα συνεχώς ανοιχτή μια καρτέλα αναζήτησης και διασταύρωνα κάθε λεπτομέρεια. Πότε κυκλοφόρησε κάθε τραγούδι, πότε λειτουργούσε κάθε κλαμπ και ποιες μπάντες ήταν ενεργές. Δεν θέλεις να γράψεις μια σκηνή όπου ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1983 παίζει σε ένα κλαμπ που είχε κλείσει το 1979, ενώ η ιστορία εκτυλίσσεται το 1981.

Πριν από λίγο καιρό μου πήρε συνέντευξη ο Daniel «Shredder» Weizmann, ο οποίος έγραφε στο περιοδικό Flipside ως έφηβος στο Λος Άντζελες το 1981. Μου είπε ότι η αναπαράσταση της εποχής ήταν εξαιρετικά ακριβής. Το να ακούσω αυτό το σχόλιο από έναν άνθρωπο που έζησε πραγματικά εκείνη την περίοδο και σε εκείνο το μέρος ήταν ίσως η μεγαλύτερη επιβεβαίωση που θα μπορούσα να λάβω.

Οι κριτικοί συγκρίνουν τη γραφή σας με εκείνη του Charles Bukowski ή του Thomas Pynchon. Ποιες είναι οι βασικές λογοτεχνικές επιρροές σας ως συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας;
Έχει ενδιαφέρον γιατί το τραγούδι Private Eye των Alkaline Trio ήταν εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα Pulp του Charles Bukowski. Πρόκειται για το τελευταίο του βιβλίο και, στην ουσία, είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.

Και ο Thomas Pynchon έχει γράψει έργα που κινούνται στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Αν όμως μιλάμε για τους κλασικούς, τότε οι μεγάλες μου επιρροές είναι ο Raymond Chandler, ο Dashiell Hammett, ο Mickey Spillane και ο Ross Macdonald.

Επίσης θα ανέφερα τον δημιουργό κόμικς Warren Ellis. Έχει γράψει ένα μυθιστόρημα με τίτλο Crooked Little Vein, το οποίο αποτελεί τη δική του εκδοχή της αστυνομικής ιστορίας, με το υπερβολικό και παράλογο ύφος που χαρακτηρίζει τη γραφή του.

Είστε συγγραφέας, αλλά ταυτόχρονα είστε και ο τραγουδιστής των The Head Caution. Τι σημαίνει για εσάς το πανκ σήμερα;
Θα έλεγα ότι είμαι περισσότερο «ο αφηγητής» των The Head Caution παρά ο τραγουδιστής τους. Η μπάντα βασίζεται αποκλειστικά στην απαγγελία. Ένας φίλος μάς χαρακτήρισε «post punk beat poetry» και νομίζω ότι αυτή είναι η πιο εύστοχη περιγραφή.

Έχω τραγουδήσει πάντως σε ένα EP πέντε κομματιών ως Bad Chemicals, δηλαδή το φανταστικό συγκρότημα που εμφανίζεται στο βιβλίο. Όποιος θέλει να ακούσει πώς θα μπορούσαν να ακούγονται τα τραγούδια τους, μπορεί να το αναζητήσει.

Σήμερα, για μένα, το πανκ ξεπερνά έναν συγκεκριμένο ήχο, ένα στυλ ή ακόμη και μια στάση ζωής. Δεν με ενδιαφέρει να ορίζω ποιος είναι αρκετά πανκ και ποιος όχι.

Για μένα είναι θέμα αξιών. Είναι η νοοτροπία του Do It Yourself και η διάθεση να στηρίζεις την κοινότητα γύρω σου. Σημαίνει να δημιουργείς αυτό που θα ήθελες να υπάρχει και να το βγάζεις προς τα έξω ακόμη κι όταν δεν αισθάνεσαι έτοιμος. Αν περιμένεις να έρθει η στιγμή που θα είσαι απόλυτα έτοιμος, αυτή η στιγμή πιθανότατα δεν θα έρθει ποτέ.

Αν αφήνεις τους άλλους να κάνουν τα πράγματα για λογαριασμό σου, στην πραγματικότητα τους αφήνεις να καθορίζουν τη ζωή σου. Κάν’ το λοιπόν μόνος σου.

Το συγκρότημα σου δεν βρίσκει συναυλίες; Οργάνωσε εσύ μία. Τα μπαρ έχουν σκηνές. Οι βιβλιοθήκες έχουν αίθουσες. Κανείς δεν γράφει τα βιβλία που θα ήθελες να διαβάσεις; Κανένας εκδότης δεν ενδιαφέρεται; Ξεκίνα ένα fanzine.

Το πανκ αφορά επίσης τη στήριξη όσων κάνουν το ίδιο. Σχεδόν κάθε εμφάνιση των Head Caution τελειώνει με κάποιον να μας λέει «Ήταν καταπληκτικό!» και να μας προτείνει την επόμενη συναυλία. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς για άλλα συγκροτήματα, γιατί τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από το να βοηθάς κάποιον να συνεχίσει.

Άρα, τι είναι το πανκ; Είναι να χτίζεις μια κοινότητα γύρω από τη δημιουργία όσων θα ήθελες να υπάρχουν στον κόσμο και να στηρίζετε ο ένας τον άλλον. Κανείς δεν πρόκειται να έρθει να μας σώσει. Έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό ας βοηθάμε ο ένας τον άλλον.

Σε παλαιότερη συνέντευξή σας είχατε πει ότι «το πανκ ήταν πάντα νουάρ». Τι ακριβώς εννοείτε;
Mοιράζονται και τα δύο έναν κυνισμό. Σε θεματικό επίπεδο, τόσο το νουάρ όσο και το πανκ περιστρέφονται γύρω από την ιδέα ότι η κοινωνία έχει διαφθαρεί από ανθρώπους που κατέχουν εξουσία. Η διαφθορά είναι τόσο βαθιά ριζωμένη και φτάνει τόσο ψηλά στην ιεραρχία, ώστε δύσκολα μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα την ανατρέψουμε. Μπορούμε όμως να προκαλέσουμε αναστάτωση.

Το μήνυμα που κράτησα από το πανκ είναι το ίδιο με εκείνο που κράτησα από το νουάρ. Το ότι βρίσκεσαι στην πλευρά που χάνει δεν σημαίνει πως βρίσκεσαι στη λάθος πλευρά.

Και οι χαμένες υποθέσεις είναι αυτές για τις οποίες αξίζει περισσότερο να παλέψεις.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης από το βιβλίο σας;
Μεγάλο μέρος του βιβλίου γράφτηκε την περίοδο που κορυφωνόταν η δημόσια συζήτηση του κινήματος #MeToo. Δύο βασικά μηνύματα εκείνης της περιόδου διαπερνούν ολόκληρο το μυθιστόρημα.

Το πρώτο είναι ότι πρέπει να προσέχουμε τη δική μας συμπεριφορά και να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Το δεύτερο αφορά τον κίνδυνο να τοποθετούμε ανθρώπους σε βάθρα.

Εκείνη την εποχή αποκαλύφθηκε ότι καλλιτέχνες και δημόσια πρόσωπα που θαυμάζαμε ήταν ικανοί για πραγματικά φρικτές πράξεις. Δεν αισθανθήκαμε μόνο προδομένοι. Πολλοί φοβήθηκαν ακόμη και τι σήμαινε για τους ίδιους το γεγονός ότι αγαπούσαν το έργο αυτών των ανθρώπων. Άλλοι απέρριψαν εντελώς τις καταγγελίες, προσπαθώντας να πείσουν τον εαυτό τους ότι ο δημιουργός του αγαπημένου τους τραγουδιού αποκλείεται να είχε κάνει κάτι τέτοιο.

Πρόκειται για μια αυταπάτη.

Στο τέλος της ημέρας πρέπει να είμαστε οι δικοί μας ήρωες. Δεν θα έπρεπε να εξιδανικεύουμε τους άλλους σε τέτοιο βαθμό. Προσωπικά δεν μου αρέσει η ιδέα να στήνουμε αγάλματα, μεταφορικά ή κυριολεκτικά.

Ο Alex έρχεται αντιμέτωπος και με τις δύο αυτές ιδέες κατά τη διάρκεια του βιβλίου. Ερευνώντας τη δολοφονία του αγαπημένου του τραγουδιστή, ανακαλύπτει πολύ σκοτεινές πλευρές ενός ανθρώπου που γνώριζε και θαύμαζε.

Η αλήθεια αποκαλύπτεται μόνο όταν βγάζει τα ροζ γυαλιά μέσα από τα οποία έβλεπε τον κόσμο. Και αυτό αφορά τόσο το θύμα τον Jerry Rash όσο και τον ίδιο του τον εαυτό.

Στο μυθιστόρημά σας γράφετε για την Αμερική του Ρόναλντ Ρίγκαν. Ποια είναι η άποψή σας για την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία;
Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο που πιθανότατα θα με έβαζε σε λίστες παρακολούθησης. Μισούσα τον Τραμπ πολύ πριν ασχοληθεί με την πολιτική. Εκφράζει ό,τι χειρότερο υπάρχει στην αμερικανική κοινωνία. Είναι απατεώνας. Οι αποφάσεις και οι πολιτικές του μοιάζουν να καθοδηγούνται αποκλειστικά από το προσωπικό του οικονομικό συμφέρον.

Μόνο μέσα στον πρώτο χρόνο της νέας θητείας του αύξησε την προσωπική του περιουσία κατά 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια, κυρίως μέσω κρυπτονομισμάτων και meme coins.

Βέβαια, θεωρώ ότι κανένας πολιτικός δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται να διαπραγματεύεται μετοχές, γιατί πρόκειται για προφανή σύγκρουση συμφερόντων. Ο τρόπος όμως με τον οποίο ο Τραμπ και η οικογένειά του αξιοποίησαν την εξουσία τους μου φαίνεται ιδιαίτερα προκλητικός.

Παράλληλα, ξεκίνησε έναν πόλεμο με το Ιράν και συνεχίζει να μιλάει για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, εδάφους που ανήκει σε σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτό όμως που με αγγίζει περισσότερο είναι η μεταναστευτική πολιτική.

Η σύζυγός μου είναι μετανάστρια. Βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες νόμιμα. Παρ’ όλα αυτά, από την εμφάνισή της και τον τρόπο που μιλά καταλαβαίνει κανείς ότι δεν γεννήθηκε εδώ και, δυστυχώς, αυτό αρκεί για να νιώθει ευάλωτη.

Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαι εξαιρετικά προσεκτικός ακόμη και όταν συμμετέχω σε διαμαρτυρίες. Φοβάμαι κάθε μέρα.

Ζούμε κοντά σε μία από τις πιο πολυπολιτισμικές και πολύγλωσσες γειτονιές του Σικάγου. Για τον λόγο αυτό η περιοχή μας αποτελεί συχνά στόχο επιχειρήσεων της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) και της Συνοριοφυλακής (CBP).

Τον περασμένο Οκτώβριο η Συνοριοφυλακή έκανε χρήση δακρυγόνων στη γειτονιά μας, κυριολεκτικά λίγα τετράγωνα από το σπίτι μου.

Συνέλαβαν έναν εργαζόμενο σε συνεργείο κηπουρικής τη στιγμή που ξεκινούσε η αποκριάτικη παρέλαση των παιδιών. Όταν οι κάτοικοι ζήτησαν εξηγήσεις από τους πράκτορες, εκείνοι απάντησαν με δακρυγόνα.

Η καθημερινή μου δουλειά είναι να διδάσκω αγγλικά σε λύκειο. Έχω πιστοποίηση για τη διδασκαλία της αγγλικής ως δεύτερης γλώσσας και τη σχολική χρονιά 2024 με 2025 δίδασκα κυρίως μαθητές που δεν γνωρίζαν καλά αγγλικά.

Οι περισσότεροι μαθητές μου εκείνη τη χρονιά ήταν πρόσφυγες από τη Βενεζουέλα. Τα μαθήματά μου περιλάμβαναν φράσεις όπως: «Επαναλάβετε: χωρίς ένταλμα, δεν μπαίνετε στο σπίτι». Τους εξηγούσα επίσης, στα απλά ισπανικά που μπορούσα να μιλήσω, τη διαφορά ανάμεσα σε ένα έγκυρο και ένα άκυρο ένταλμα έρευνας. Το τραγούδι Immigrants των Head Caution γεννήθηκε μέσα από αυτή την εμπειρία.

Το πιο τρομακτικό στοιχείο σε όλη αυτή την κατάσταση είναι ότι περίπου το ένα τρίτο των Αμερικανών εξακολουθεί να τον υποστηρίζει. Και ο λόγος δεν είναι ότι πιστεύουν πως δεν θέλει να γίνει δικτάτορας. Πιστεύουν ότι μια δικτατορία είναι αυτό που χρειάζεται σήμερα η χώρα.

Αυτό κάνει τη δεύτερη θητεία του πολύ πιο επικίνδυνη από την πρώτη. Αυτή τη φορά δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω του που να λειτουργούν ως αντίβαρο. Έχει πλαισιωθεί από ανθρώπους που του δείχνουν απόλυτη υποταγή και δεν πρόκειται να τον περιορίσουν.

Σε εποχές σαν κι αυτή, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατάμε κοντά μας τους ανθρώπους που αγαπάμε και να βοηθάμε τους γείτονές μας με όποιον τρόπο μπορούμε.