”Το πλευρό μου ήταν καλυμμένο με αίμα”: Συγκλονιστική μαρτυρία χειριστή ασυρμάτου που τραυματίστηκε στη Γάζα
Διαβάζεται σε 7'
Ο Ασράφ Αφίφι περιγράφει τη στιγμή που δέχθηκε ισραηλινά πυρά μέσα στη σκηνή όπου ζούσε με την οικογένειά του, την αγωνιώδη διαδρομή προς το νοσοκομείο και την επιστροφή του στο ίδιο σημείο λίγες ώρες αργότερα.
- 25 Ιουλίου 2026 07:22
«Καθόμουν μέσα στη σκηνή μου, όπως κάθε άλλη Παρασκευή — αν μπορεί να υπάρξει κάτι που να λέγεται “συνηθισμένη μέρα” στη διάρκεια της γενοκτονίας». Με αυτά τα λόγια αρχίζει η προσωπική μαρτυρία του Ασράφ Αφίφι, χειριστή ασυρμάτου των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, ο οποίος τραυματίστηκε από ισραηλινά πυρά στη Γάζα, τον Ιούνιο του 2026.
Η αφήγησή του καταγράφει, σε πρώτο πρόσωπο, τη στιγμή του τραυματισμού του, τον φόβο ότι η σφαίρα είχε πλήξει ζωτικά όργανα, την εξαντλητική διαδρομή προς το Νοσοκομείο Νάσερ και την επιστροφή του, μόλις λίγες ώρες αργότερα, στη σκηνή όπου λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του.
«Μπαμπά, πέφτουν σφαίρες δίπλα μας»
Λίγο πριν από τον τραυματισμό του, ο γιος του, Άνταμ, έπαιζε έξω από τη σκηνή με έναν χαρταετό.
«Ξαφνικά μου είπε: “Μπαμπά, πέφτουν σφαίρες δίπλα μας”. Δεν τον πίστεψα. Βγήκα έξω, αλλά δεν είδα τίποτα ασυνήθιστο. Νόμιζα πως το είχε φανταστεί», αφηγείται.
Ο Αφίφι επέστρεψε στη σκηνή. Λίγο αργότερα άκουσε έναν δυνατό κρότο, «σαν κάποιος να χτυπούσε ένα ξύλινο τραπέζι με σφυρί». Η σύζυγός του ήταν τρομοκρατημένη και του είπε ότι κάτι είχε χτυπήσει τη σκηνή, κάνοντάς την να τρανταχτεί.
Καθώς προσπαθούσε να εντοπίσει το σημείο όπου είχε καταλήξει η σφαίρα, ένιωσε ένα ισχυρό χτύπημα στο πλευρό.
«Ήταν σαν κάποιος να με χτύπησε δυνατά με ένα ξύλινο ρόπαλο. Την ίδια στιγμή άκουσα ξανά τον ίδιο ήχο. Αμέσως κατάλαβα ότι είχα δεχθεί πυρά», αναφέρει.
Η σύζυγός του, η οποία στεκόταν δίπλα του, άρχισε να ουρλιάζει. Όταν κοίταξε το σώμα του, είδε ότι το πλευρό του ήταν καλυμμένο με αίμα.
«Για πρώτη φορά δεν πρόσεξα»
Ο ίδιος παραδέχεται ότι, από την έναρξη του πολέμου, δεν είχε αγνοήσει ποτέ οποιαδήποτε ένδειξη κινδύνου.
«Αν διαισθανόμουν μια απειλή, ακόμη κι αν βρισκόταν ένα χιλιόμετρο μακριά, απομάκρυνα τα παιδιά μου από εκεί, όποιο κι αν ήταν το κόστος. Αυτή τη φορά, όμως, στάθηκα απρόσεκτος. Για πρώτη φορά από τότε που άρχισε η γενοκτονία, δεν πρόσεξα», σημειώνει.
Όταν βγήκε από τη σκηνή για να επιβεβαιώσει αν πράγματι είχε πέσει σφαίρα, δέχθηκε το πλήγμα.
Καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο, κρατούσε το χέρι του πάνω στο τραύμα και ζητούσε από τον αδελφό του να μην τον αφήσει να χάσει τις αισθήσεις του.
«Αν μου συμβεί οτιδήποτε και νιώσω ότι πάω να λιποθυμήσω, μην με αφήσεις. Αυτό είναι το πιο σημαντικό», του είπε.
Παράλληλα, τηλεφώνησε στον φίλο και συνάδελφό του, Μπιλάλ Αμπού Σάαντα, ενημερώνοντάς τον: «Με έχουν πυροβολήσει. Πηγαίνω στο Νοσοκομείο Νάσερ».
Η σφαίρα είχε εισέλθει από την πλάτη
Αρχικά ο Αφίφι πίστεψε ότι η σφαίρα είχε διαπεράσει επιφανειακά το πλευρό του, καθώς έβλεπε δύο τραύματα πολύ κοντά το ένα στο άλλο.
«Πίστευα ότι ήταν κάτι απλό. Κάτι που δεν έπρεπε να με φοβίζει. Όμως ο πόνος ήταν έντονος. Αφόρητα έντονος», αναφέρει.
Η κατάσταση άλλαξε όταν ο αδελφός του παρατήρησε αίμα στην πλάτη του.
«Η σφαίρα μπήκε από την πλάτη σου», του είπε.
Τότε, όπως περιγράφει, όλο του το θάρρος χάθηκε. Άρχισε να σκέφτεται ότι ενδέχεται να είχαν πληγεί το νεφρό, η σπλήνα ή άλλα εσωτερικά όργανα.
Τα χέρια και το πρόσωπό του άρχισαν να μουδιάζουν, η αναπνοή του έγινε δυσκολότερη και η όρασή του σκοτείνιαζε. Ο αδελφός του τον χτυπούσε ελαφρά στο πρόσωπο και του επαναλάμβανε: «Μην κοιμηθείς».
«Η πιο μακρά διαδρομή της ζωής μου»
Η διαδρομή προς το νοσοκομείο, παρότι γνώριμη, του φάνηκε ατελείωτη.
«Ήταν η πιο μακρά διαδρομή της ζωής μου, σαν ένας δρόμος χωρίς τέλος. Ήταν γεμάτη στάσεις, μποτιλιαρίσματα και εμπόδια», θυμάται.
Όταν έφθασε στη βόρεια κεντρική είσοδο του νοσοκομείου, του ζητήθηκε να κατέβει μόνος του από το αυτοκίνητο, καθώς δεν υπήρχαν διαθέσιμα φορεία.
«Δεν μπορώ να βγω. Έχω τραυματιστεί», είπε, χωρίς αρχικά να λάβει τη βοήθεια που χρειαζόταν.
Τελικά, ένα κρεβάτι μεταφέρθηκε από τα Επείγοντα και ο τραυματίας οδηγήθηκε στο εσωτερικό του νοσοκομείου.
Οι εξετάσεις και το χιούμορ μέσα στον πόνο
Κατά την ακτινογραφία, του ζητήθηκε να μετακινηθεί μόνος του από το ένα κρεβάτι στο άλλο.
«Με άφησαν να συστρέφομαι από τον πόνο, σαν φίδι, προσπαθώντας μόνος μου να μετακινηθώ. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος», περιγράφει.
Ακολούθησε υπερηχογράφημα. Παρά την κατάστασή του, ο Αφίφι προσπάθησε να αστειευτεί, θυμούμενος τις εξετάσεις που έκανε η σύζυγός του όταν ήταν έγκυος.
«Αγόρι ή κορίτσι;», ρώτησε το προσωπικό.
Όταν κάποιος του απάντησε ότι ήταν τραυματισμένος και παρ’ όλα αυτά αστειευόταν, εκείνος είπε: «Δεν με ξέρετε. Κάνω αστεία στις πιο δύσκολες στιγμές».
Μετά την αξονική τομογραφία, είδε τον Μπιλάλ να στέκεται από πάνω του και να του λέει: «Αρκετά με τις περιποιήσεις. Σήκω πάνω».
Όπως αναφέρει, εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβε ότι δεν διέτρεχε πλέον άμεσο κίνδυνο.
Επέστρεψε στη σκηνή την ίδια ημέρα
Ο γιατρός τον ενημέρωσε ότι δεν ήταν απαραίτητη η παραμονή του στο νοσοκομείο. Παρότι ένιωσε ανακούφιση, ο Αφίφι φοβόταν να επιστρέψει στη σκηνή του.
«Είχα φανταστεί ότι θα με κυρίευε ο φόβος επιστρέφοντας στο μέρος όπου λίγο έλειψε να χάσω τη ζωή μου», λέει.
Ωστόσο, μόλις τρεις ώρες αργότερα, είχε επιστρέψει και καθόταν περίπου δύο μέτρα μακριά από το σημείο όπου είχε τραυματιστεί.
«Βρισκόμουν εκεί, καθισμένος στο ίδιο σημείο, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Όλη αυτή η εμπειρία έμοιαζε εξωπραγματική. Δεν θα ευχόμουν σε κανέναν να τη ζήσει», καταλήγει.
Σύμφωνα με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, παρά την ανακοίνωση της εκεχειρίας του Οκτωβρίου, οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα εξακολουθούν να σκοτώνονται, να τραυματίζονται και να εκτοπίζονται από τις ισραηλινές δυνάμεις.
Όπως αναφέρεται στην ίδια πηγή, με στοιχεία του Παλαιστινιακού Υπουργείου Υγείας, περισσότεροι από 3.500 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί από τις 11 Οκτωβρίου, ενώ τον Ιούνιο του 2026 σκοτώθηκαν 121 άνθρωποι, καθιστώντας τον τον πιο αιματηρό μήνα της χρονιάς μέχρι εκείνη τη στιγμή.
«Η λέξη “εκεχειρία” έχει χάσει πλέον κάθε νόημα και η αξία της ζωής των αμάχων εξακολουθεί να αγνοείται», σημειώνουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα.
