Όχι στην Αριστερά του φόβου και των “πλειοψηφικών απόψεων”

Eχουμε γράψει και άλλες φορές πως αν η Αριστερά επιθυμεί πράγματι να ξανακυβερνήσει τον τόπο θα πρέπει, εκτός των άλλων, να κάνει τα εξής:

Να σπάσει τα αυγά, δηλαδή να γκρεμίσει το κατεστημένο των καρτέλ στην αγορά, χωρίς να σκεφτεί στιγμή το πολιτικό κόστος .

Να διαθέτει την ανάλογη ταξική μεροληψία για να εκπροσωπήσει όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα τους πολλούς.

Στους παραπάνω δύο σκοπούς δεν χωρούν φοβικότητες. Ούτε και δισταγμοί. Μιλάμε για όρους απαραίτητους και υποχρεωτικούς για να ξεκολλήσει η χώρα από το τέλμα που της επέβαλλε μία ταξικά μεροληπτική, υπέρ του παρασιτικού κεφαλαίου, κυβέρνηση.

Για να υπηρετηθεί αυτό το σχέδιο (αν πράγματι υφίσταται τέτοιο) η Αριστερά θα πρέπει να υιοθετήσει και μερικές μειοψηφικές απόψεις που δεν κάνουν γκελ στις μάζες αλλά οι οποίες πρέπει να αναδειχθούν για να καταστηθεί σαφής η χρησιμότητά τους.

Μερικά παραδείγματα:

Το μεταναστευτικό χρειάζεται εντελώς διαφορετική προσέγγιση από τη λαϊκίστικη που έχει υιοθετήσει η ακροδεξιά πτέρυγα του κυβερνώντος κόμματος. Δεν χρειαζόμαστε αποτροπή πάση θυσία (ακόμα και παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο) αλλά ενσωμάτωση. Στην παραγωγή, στις μικρές κοινότητες της περιφέρειας, στον κοινωνικό ιστό εν γένει. Έτσι θα απαντήσουμε και στις μεγάλες προκλήσεις που βάζει το δημογραφικό για το μέλλον της χώρας. Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να γίνει από τη μία στιγμή στην άλλη και ίσως και να ξεπερνά μία κοινοβουλευτική θητεία. Πρέπει όμως να σχεδιαστεί γιατί αλλιώς η πρωτογενής παραγωγή θα πεθάνει και η παραγωγική Ελλάδα θα σβήσει.

Στο κοινωνικό κράτος, ένα και ένα κάνουν δύο. Χωρίς αύξηση της φορολογίας των εχόντων και κατεχόντων δεν θα προκύψουν οι απαραίτητοι επιπλέον πόροι. Το πόσο απαραίτητη είναι η επανίδρυση του κοινωνικού κράτους δεν χρειάζεται καν να το επισημάνουμε εμείς, το “επισημαίνει” η δυστοπική πραγματικότητα γύρω μας και το ξεχείλωμα των ανισοτήτων όπως αυτό καταγράφεται στις επίσημες στατιστικές. Το σχέδιο οφείλει να είναι απλό και να καταργεί στην πράξη έναν κανόνα που μοιάζει αναλλοίωτος τις τελευταίες δεκαετίες. Ότι τα φορολογικά βάρη στην Ελλάδα θα πρέπει να σηκώνουν οι μισθωτοί του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και οι συνταξιούχοι. Αν η Αριστερά δεν βάλει φρένο σ’ αυτήν την κοροϊδία, μην περιμένουμε τη δεξιά να το κάνει. Η δεξιά, άλλωστε, γονάτισε και εξακολουθεί να γονατίζει τους εργαζόμενους και τη μεσαία τάξη με τους έμμεσους φόρους από τους οποίους “παράγονται” τα υπερπλεονάσματα.

Στο κράτος δικαίου χρειάζεται…εντατική θεραπεία και αποκατάσταση. Νέες ιδέες για θεσμούς και διαδικασίες που θα φέρνουν τον πολίτη πιο κοντά στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και βάθεμα της δημοκρατίας κόντρα στη λογική του επιτελικού κράτους που αποθέωσε το outsourcing, ακόμα και στην εκπόνηση των νομοσχεδίων. Και, εννοείται, θα χρειαστεί κάθαρση της δυσώδους υπόθεσης των υποκλοπών έτσι ώστε να μαθευτεί όλη η αλήθεια. Κανένα συγχωροχάρτι για κανέναν, με τη δημοκρατία δεν παίζουμε.

Η προσέγγιση των τριών παραπάνω υποθέσεων ίσως δεν συγκεντρώνει την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, για το μεταναστευτικό αυτό είναι σίγουρο. Αλλοίμονο όμως στην πολιτική δύναμη που σχεδιάζει το κυβερνητικό πλάνο της με μοναδικό κριτήριο τι είναι αρεστό και τι όχι στην πλειοψηφία του εκλογικού κόμματος. Δουλειά της Αριστεράς είναι τους επόμενους μήνες να πείσει για την αξιοπιστία των προτάσεων και του σχεδίου της, να παρουσιάσει συγκεκριμένα παραδείγματα γι’ αυτό και να περάσει πάνω από τη δεξιά προπαγάνδα η οποία θα χρησιμοποιηθεί και πάλι με το κιλό για να φοβίσει τις μάζες.

Η στρογγυλοποίηση των πραγμάτων και η επιλογή “να μην φοβίσουμε κανέναν” είναι βούτυρο στο ψωμί της δεξιάς, παιχνίδι στο δικό της γήπεδο. Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να καταλάβουν ότι για ένα καλύτερο μέλλον της κοινωνικής πλειοψηφίας χρειάζονται συγκρούσεις. Η Αριστερά οφείλει να πρωτοσταστήσει σ’ αυτό. Αν δεν το κάνει ή αν δεν πείσει, τότε η πολιτική αλλαγή αποκλείεται να προκύψει. Η αν τελικώς προκύψει θα θυμίζει την παροιμία με τον Μανωλιό που απλώς έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Αλλοίμονο, αν συμβεί κάτι τέτοιο…