ΤΖΙΛΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΚΑΙ ΧΑΝΑ ΑΪΝΜΠΑΙΝΤΕΡ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤΟ NEWS24/7 ΓΙΑ ΣΕΞ, ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΚΑΙ HORROR ICONS

Ξέρετε πώς όταν είμαστε μικρά άτομα, βλέπουμε κάτι το οποίο μπορεί να μην είναι υψηλή τέχνη, αλλά σε μια ευαίσθητη ηλικία μπορεί να ξεκλειδώσει μέσα μας κάτι – να μας αλλάξει με έναν μικρό αλλά καθοριστικό τρόπο, με αποτέλεσμα να επιστρέφουμε πίσω σε αυτό, όλη μας τη ζωή, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι;

Πάντα θα υπάρχει εκείνη η ταινία ή το βιβλίο ή το μουσικό άλμπουμ που καθορίζει το πώς βλέπουμε τον κόσμο, το γούστο μας, την κοσμοθεωρία μας. Τι κάνουμε όμως με αυτή την πληροφορία; Πώς χρησιμοποιούμε μια τέτοια συνειδητοποίηση, και πώς μπορούμε να σιγουρευτούμε πως μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω αντί να παγιδευτούμε σε μια νοσταλγική δίνη;

Είναι ένα από τα πολλά πράγματα που με έκανε να σκεφτώ η παρακολούθηση της πιο ιδιοσυγκρασιακής, πιο ακατηγοριοποίητης ταινίας που έχω δει φέτος όλη τη χρονιά, το Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα – γυρισμένο από το Τζέιν Σένμπρουν, ένα από τα πιο σημαντικά νέα ονόματα του arthouse τρόμου.

«Το Πορτρέτο Μιας Γυναίκας Που Φλέγεται, συναντά ένα σίκουελ του Παρασκευή και 13», έχει πει το Τζέιν Σένμπρουν περιγράφοντας την ταινία που γύρισε και ειλικρινά; Επειδή είναι στην πραγματικότητα δύσκολο να την περιγράψεις, θα το δεχτούμε.

Ή, βασικά, βάλτε λίγο κι από Sunset Boulevard, αλλά αντί να έχεις τη Νόρμα Ντέσμοντ μόνη στην έπαυλή της, περιμένοντας τη μεγάλη της επιστροφή στη μεγάλη οθόνη, έχεις τώρα την Μπίλι της Τζίλιαν Άντερσον (των X-Files και του Sex Education), μόνη, σε μια έπαυλη μέσα στη μέση μιας εγκαταλειμμένης, παγωμένης κατασκήνωσης… βασικά να μη θέλει να έχει σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.

Η Μπίλι είχε παίξει παλιά στο Καμπ Μίασμα, ένα slasher τύπου Παρασκευή και 13, το οποίο ακολουθήθηκε από πολλά σάπια σίκουελ μέχρι που εγκαταλείφθηκε. Φυσικά, σήμερα, πρόκειται να γίνει revival, επειδή τα πάντα επιστρέφουν. Η νεαρή σκηνοθέτρια Κρις (στο ρόλο η Χάνα Αϊνμπάιντερ του Hacks, και του εμβληματικού «go birds, fuck ICE, free Palestine» ευχαριστήριου λόγου στα Έμμυ) είχε δει την ταινία μικρή, και είναι μια συγκεκριμένη σκηνή με την Μπίλι που της έχει καρφωθεί στο μυαλό από τότε, εμμονικά. Την σχημάτισε, με τρόπους που κι η ίδια δεν έχει επεξεργαστεί.

Τώρα λοιπόν, η Κρις πρόκειται να γυρίσει ένα μοντέρνο σίκουελ της ταινίας, και επιμένει: Θέλει την Μπίλι να επιστρέψει, παρόλο που εκείνη έχει αποσυρθεί πια. Οπότε αναλαμβάνει να πάει και να την πείσει η ίδια, με αποτέλεσμα μια γενικευμένη (και άκρως επεισοδιακή) αφύπνιση.

Είναι ενδιαφέρον αυτό το meta στοιχείο: Η Τζίλιαν Άντερσον στην ουσία παίζει μια επιβλητική αντήχηση της pop culture εικόνας της. Παίζει την σταρ που κάποτε καθόρισε ένα άτομο μέσα από έναν παλιό της ρόλο – τη στιγμή που φυσικά η ίδια έχει ενσαρκώσει μια από τις πλέον εμβληματικές ηρωίδες της τηλεοπτικής ιστορίας, την Ντέινα Σκάλι. Όχι τυχαία, το Τζέιν Σένμπρουν λέει πως τα X-Files είναι μια από τις αγαπημένες του σειρές.

Το Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών ως ταινία έναρξης του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα, ενώ τιμήθηκε με το Queer Palm του φεστιβάλ – πολύ σημαντική διάκριση για ένα φιλμ τόσο meta, και τόσο αναπολογητικά βουτηγμένο στις genre εμμονές και τα σημεία αναφοράς του.

Με αφορμή το Καμπ Μίασμα, βρεθήκαμε λοιπόν στις Κάννες όπου είχαμε την ευκαιρία να καθίσουμε με την εμβληματική Τζίλιαν Άντερσον και με την Χάνα Αϊνμπάιντερ, για να ξεδιπλώσουμε μαζί τις πλούσιες θεματικές αυτού του φιλμ. Για τα horror ξεκινήματα, για τις εικόνες που μας καθορίζουν σε μικρή ηλικία, για τα πολιτικοποιημένα σώματα και για την queer σεξουαλική αφύπνιση πίσω από το φιλμ.

Σας άρεσε το είδος του slasher horror πριν κάνετε την ταινία;

Τζίλιαν Άντερσον: Είχα μια άσχημη εμπειρία όταν ήμουν πολύ μικρή, στην εφηβεία. Την πρώτη φορά που κάπνισα μαριχουάνα κάποιος είχε βάλει μια ταινία τρόμου. Νομίζω ότι ήμουν σε κάποιο sleepover ή κάτι τέτοιο. Ήταν πολύ άσχημη εμπειρία! Και κάπως εκεί τελείωσαν οι ταινίες τρόμου για μένα, κατά κάποιον τρόπο μετά τις απέφευγα. Μπορώ να δω true crime, παραδόξως. Μπορώ να δω πολύ σκοτεινό true crime, αλλά τα slasher, για κάποιο λόγο, δυσκολεύομαι να τα βλέπω.

Ποια ταινία;

Άντερσον: Ήταν το The Texas Chainsaw Massacre.

Ναι εντάξει, είναι όντως αρκετά τρομακτικό.

Άντερσον: Ναι, ναι. Και μετά βλέπεις αυτές τις ταινίες Saw που, ξέρεις, τις βλέπουν σήμερα εξάχρονα παιδιά. Απλώς δεν το καταλαβαίνω. Τέλος πάντων, αυτή ήταν η δική μου εμπειρία.

Χάνα Αϊνμπάιντερ: Από την άλλη εγώ είχα μια κάπως βασική εξοικείωση με το είδος του slasher, αλλά το δικό μου ενδιαφέρον ήταν περισσότερο Στίβεν Κινγκ, Τζον Κάρπεντερ. Μου άρεσαν πολλά υπερφυσικά πράγματα. Η μαμά μου λατρεύει τις ταινίες τρόμου, οπότε με είχε εκθέσει σε πολλά από αυτά. Αλλά το slasher ως είδος δεν ήταν κάτι με το οποίο ήμουν πραγματικά, πραγματικά εξοικειωμένη. Οπότε το Τζέιν μου έκανε ένα μικρό μάθημα. Κάνω συχνά πλάκα ότι πήγα στο Jane Schoenbrun Film Institute for Girls.

Και πόσο σας δυσκόλεψε, πόσο σας προκάλεσε όλο αυτό το υλικό; Επειδή η ταινία έχει να κάνει και με την απαλλαγή από την ντροπή όταν μιλάμε για την αποδοχή των επιθυμιών, την αντιμετώπιση των τραυμάτων και όλα αυτά.

Αϊνμπάιντερ: Το υλικό με προκάλεσε πραγματικά να εξετάσω πράγματα που ίσχυαν και για μένα, όπως και πράγματα που ίσχυαν για τον χαρακτήρα. Δηλαδή, πραγματικά αισθάνομαι ότι αυτό που βιώνει η Κρις – αυτό το αίσθημα ντροπής και δυσφορίας και αποσύνδεσης από το σώμα της – είναι τόσο οικουμενικό. Νομίζω ότι τόσο πολλοί από εμάς το βιώνουμε, ειδικά σε ένα σεξουαλικό πλαίσιο, και απλώς δεν συζητιέται πραγματικά. Οπότε, σίγουρα, ερχόμενη σε επαφή με το υλικό, ένιωσα ότι έπρεπε να το εξετάσω και μέσα μου.

Άντερσον: Και μπορώ να απαντήσω κι εγώ; Επειδή τα τελευταία χρόνια έχω κυκλοφορήσει ένα, δύο βιβλία που αφορούν ανώνυμες σεξουαλικές φαντασιώσεις γυναικών από όλο τον κόσμο. Και μέρος αυτής της συζήτησης αφορά τη ντροπή και τον βαθμό στον οποίο η ντροπή εξακολουθεί να υπάρχει για πολλούς ανθρώπους, όχι μόνο για τις γυναίκες. Αλλά έχει ενδιαφέρον, στο πλαίσιο της ανωνυμίας, το γεγονός ότι τους επιτρέπει την ελευθερία και σχεδόν τους προσδίδει το θάρρος να μπορούν να μιλήσουν για τον βαθμό στον οποίο η ντροπή αποτελεί τόσο μεγάλο μέρος της εμπειρίας τους.

Έκανα αυτές τις πολύ εις βάθος συζητήσεις ενώ έκανα συνεντεύξεις για το βιβλίο, και μετά μου έγινε η πρόταση να συμμετάσχω σε αυτή την ταινία, η οποία το εξετάζει με έναν άλλο τρόπο. Είναι η ίδια συζήτηση, αλλά το εξετάζει με έναν τρόπο που είναι… Εννοώ, υπάρχουν εξομολογήσεις τραύματος μέσα στα βιβλία, αλλά εδώ το εξετάζει με έναν άλλο τρόπο: την ιστορία του τραύματος ενσωματωμένη σε ένα είδος, και μια απάντηση στο πώς μπορεί κανείς όχι απαραίτητα να το αποδεχτεί, αλλά σχεδόν να το μεταστοιχειώσει, ώστε να το υπερνικήσει αντί να βρίσκεται κάτω από αυτό, ξέρεις;

Να βρει μια εσωτερική δύναμη ώστε να μπορέσει να το επεξεργαστεί και να το χρησιμοποιήσει. Έτσι ώστε να γίνει κάτι που σε ενδυναμώνει αντί για κάτι που σε αποδυναμώνει.

Πήρες πολλά σχόλια από αναγνώστες για τα βιβλία σου;

Άντερσον: Ναι, γυναίκες διαφορετικών ηλικιών και με πολύ διαφορετικές εμπειρίες και ταυτότητες επικοινωνούν μαζί μου, είτε αυτοπροσώπως είτε σε πάρα πολλές διαφορετικές περιστάσεις, για να πουν απλώς «ευχαριστώ, ευχαριστώ που υπάρχει». Δεν θα μπορούσα ποτέ να είχα ονειρευτεί μια τέτοια αντίδραση και ότι θα είχε τέτοιο αντίκτυπο.

Και πραγματικά επιτρέπει στις γυναίκες να αισθάνονται ότι τις βλέπουν και τις καταλαβαίνουν, με συμπόνια, και, ε, μέσα σε αυτό, να πάρουν στα χέρια τους το ποια και οτιδήποτε είναι αυτό που επιθυμούν ή θέλουν. Τόσο στην ιδιωτική τους ζωή όσο και στον κόσμο εκεί έξω. Οπότε είναι ένα εκπληκτικό και αξιοσημείωτο πράγμα. Υπάρχει κι ένα δεύτερο που κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο, λέγεται more.

Αυτή η διαδρομή ξεκίνησε με το Sex Education; Ήταν αυτό και μετά οδήγησε στα βιβλία και στη συνέχεια σε αυτή την ταινία;

Άντερσον: Ναι. Εννοώ, πιθανότατα δεν θα μου είχαν ζητήσει να κάνω το βιβλίο – ή η ιδέα δεν θα είχε έρθει από τον ατζέντη μου – αν δεν είχα κάνει το Sex Education. Και αν δεν είχα κάνει το Sex Education, δεν θα είχα πει ναι, ακόμα κι αν μου είχε προταθεί. Οπότε αισθάνομαι ότι είναι ένας χώρος στον οποίο δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα συνομιλούσα.

Μιας που κάνουμε αυτή την κουβέντα, τα slasher συχνά εξετάζονται και αναλύονται ως ιστορίες σεξουαλικής αφύπνισης, ιδιαίτερα σε νεαρά κορίτσια. Και όλη η ιδέα του final girl είναι κατά κάποιον τρόπο ένας θρίαμβος. Είναι κάτι που είχατε σκεφτεί στο παρελθόν;

Άντερσον: Ποτέ, ποτέ. Δεν ήξερα καν τι ήταν το final girl μέχρι που συζήτησα με το Τζέιν και άρχισα να ψάχνω λίγο περισσότερο το είδος. Ποτέ δεν είχα πάρει στα σοβαρά το είδος, ή τα υποείδη, τα οποία, ξέρεις, είναι διαφορετικές προεκτάσεις του ίδιου πράγματος, αλλά διαφορετικά μεταξύ τους. Αλλά ποτέ δεν τα είχα πραγματικά πάρει στα σοβαρά ως οποιαδήποτε μορφή πολιτισμικού σχολιασμού.

Οπότε αυτό ήταν μια μεγάλη εκπαίδευση και αρκετά απολαυστική, γιατί αισθάνομαι ότι υπάρχει δύναμη στην ιδιοποίηση αυτού του πράγματος, με έναν τρόπο που με ενδιαφέρει. Και δεν είχα συνειδητοποιήσει σε ποιον βαθμό αυτό είχε ιστορικά προκαλέσει προβλήματα. Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό, γιατί όλη αυτή την πολιτισμική περιοχή την είχα μπλοκάρει. Εσύ;

Αϊνμπάιντερ: Θα έλεγα το ίδιο. Νομίζω ότι η προσεκτική ανάγνωση του final girl, η ερμηνεία που κάνει το Τζέιν και αυτό που θεωρώ ότι είναι μια πραγματικά σωστή ερμηνεία του trope και του τι σημαίνει, είναι πολύ ενδιαφέρον. Είναι απίστευτα ακαδημαϊκό, και νομίζω ότι δεν είναι κάτι που έχουμε δει να εκφράζεται τόσο ξεκάθαρα. Ελπίζω ότι η ταινία θα δώσει στον κόσμο μια καινούργια αίσθηση του τι είναι το final girl και τι σημαίνει, τι συμβολίζει.

Γενικότερα, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η ταινία εξερευνά τη νοσταλγία. Όταν είμαστε μικρά βλέπουμε κάτι και αυτό μας διαμορφώνει με έναν τρόπο που ξεπερνά ακόμη και το τι σκόπευε ο δημιουργός ή το τι σημαίνει γενικότερα στην κουλτούρα. Και αυτό μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Ενώ κάνατε την ταινία, σκεφτήκατε πράγματα που σας διαμόρφωσαν με έναν παρόμοιο τρόπο;

Αϊνμπάιντερ: Πρέπει να πω ότι μεγάλωσα σε μια εποχή όπου υπήρχαν όλα αυτά τα acid cartoons, όπως τα Ed, Edd n Eddy, Courage the Cowardly Dog, CatDog, Rocket Power και, φυσικά, το Powerpuff Girls. Τα έβλεπα πολύ μικρή και ήταν τόσο ψυχεδελικά. Και τώρα που τα βλέπω – γιατί τα έχω ξαναδεί από τότε – υπήρχε αυτή η τρελή εποχή των καρτούν, όπου νομίζω ότι αυτοί οι animators απλώς έφτιαχναν πράγματα όντας τελείως φτιαγμένοι [γελάμε] και δημιουργούσαν τρελά πράγματα για παιδιά.

Πιστεύω όντως ότι αυτό έβαλε τα θεμέλια για την αίσθηση του χιούμορ μου. Επειδή πολλά από αυτά ήταν τρομακτικά και, κατά καιρούς, πραγματικά σκοτεινά. Οπότε, ναι, θα έλεγα ότι αυτά ήταν τα πρώτα πράγματα που πραγματικά άλλαξαν ριζικά την οπτική μου. Επειδή ήταν για μικρά παιδιά, αλλά και ταυτόχρονα ήταν ένα τριπάκι.

Είναι ωραία η σάτιρα της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην ταινία, το zoom call που κάνετε ήταν τόσο κριντζ. Δεν ξέρω αν το Τζέιν είχε προσωπική εμπειρία από κάτι τέτοιο. Εσείς το βρήκατε διασκεδαστικό;

Άντερσον: Ήταν εκπληκτικό το πόσο γέλασε το κοινό. Νομίζω ότι ήταν το μεγαλύτερο γέλιο, στην πραγματικότητα.

Αϊνμπάιντερ: Το Zoom call είναι από τα αγαπημένα μου στην ταινία. Σατιρίζει το πώς το επαγγελματικό συναντά το καλλιτεχνικό, ή τον διαχωρισμό ανάμεσα στην τέχνη και το εμπόριο και το πόσο μακριά βρίσκονται αυτά τα δύο πράγματα. Προφανώς υπάρχουν καταπληκτικοί δημιουργικοί άνθρωποι στην επιχειρηματική πλευρά της βιομηχανίας.

Γνωρίζω πολλούς από αυτούς. Αλλά αυτό απλώς σχολιάζει την έλλειψη φαντασίας, ξέρεις, και αυτή την αποστροφή προς το ρίσκο που, δυστυχώς, έχει καταλάβει και κυριαρχήσει στον χώρο μας.

Οι χαρακτήρες σας ανέπτυξαν έναν πολύ όμορφο δεσμό. Πώς δουλέψατε πάνω σε αυτό;

Άντερσον: Ουσιαστικά πέσαμε κατευθείαν στα βαθιά από την αρχή. Είχαμε μερικές μέρες για ένα read-through πριν ξεκινήσουμε.

Αϊνμπάιντερ: Και οι δύο αισθανθήκαμε πολύ ισχυρή σύνδεση με τους χαρακτήρες μας. Νομίζω ότι αυτές οι πρώτες πρόβες είχαν μια τέτοια σπίθα. Δεν είναι κάτι που μπορείς να δημιουργήσεις, από την εμπειρία μου. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Αισθάνομαι ότι εμείς το είχαμε.

Αλλά δεν γνωριζόσασταν από πριν;

Αϊνμπάιντερ: Δεν γνωριζόμασταν. Όχι προσωπικά, όχι.

Αλλά είχατε παρακολουθήσει η μία τη δουλειά της άλλης; Γιατί ξέρω ότι το Τζέιν θαυμάζει πολύ τα X-Files, για παράδειγμα.

Αϊνμπάντερ [κοιτάζοντας την Άντερσον]: Εεε… είμαι bisexual, οπότε προφανώς την ήξερα. [γελάμε]

Αλλά ήταν τόσο σουρεαλιστικό να τη γνωρίσω και… το να δουλέψω μαζί της είναι πραγματικά ένα όνειρο. Είναι τόσο cool και έμαθα τόσα πολλά από εκείνη. Ο τρόπος που δουλεύεις είναι απίστευτα σχολαστικός και δουλεμένος.

Δηλαδή;

Αϊνμπάιντερ: Εννοώ, απλώς τη σωματικότητά της, τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει πάνω στη χορογραφία που σχεδιάζει για τη σκηνή, την πολύ, πολύ λεπτομερή διερεύνηση των κινήτρων του χαρακτήρα της. Η όλη διαδικασία είναι απλώς τόσο συγκεκριμένη για εκείνη.

Άντερσον: Ευχαριστώ, φίλη!

Ανήκετε σε διαφορετικές γενιές και και οι δύο γνωρίσατε ξαφνικά μια τεράστια επιτυχία στην καριέρα σας. Αναρωτιόμουν αν μιλάτε μεταξύ σας για το πόσο διαφορετικό είναι, για το πώς το ζήσατε σε διαφορετικές εποχές.

Άντερσον: Λοιπόν, έχει ενδιαφέρον, γιατί ουσιαστικά το έχουμε συζητήσει μόνο τώρα. Όταν δουλεύω, γίνομαι αρκετά μυωπική. Δεν είμαι καλή στην κουβέντα όταν βρίσκομαι στη μέση ενός γυρίσματος και, επειδή υπάρχουν τόσο πολλοί άνθρωποι γύρω, χρειάζομαι πολύ ήσυχο χώρο, πράγμα που είναι δύσκολο να βρεθεί στο γύρισμα. Και ειδικά σε μια ανεξάρτητη ταινία ή σε μια παραγωγή με μικρό budget, δεν υπάρχει ένα δεύτερο τροχόσπιτο όπου μπορείς να πας για να καθαρίσεις το μυαλό σου. Συνήθως βρίσκομαι κάπου σε μια γωνιά, με τα ακουστικά μου.

Οπότε συχνά, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, δεν προλαβαίνω να γνωρίσω πραγματικά τους συμπρωταγωνιστές μου. Αυτό γίνεται μόνο μετά, στις συνεντεύξεις. Οπότε ουσιαστικά το έχουμε συζητήσει τώρα, όσο κάνουμε την προώθηση της ταινίας, σχετικά με την ξαφνική μεγάλη επιτυχία της με το Hacks και τη δική μου εμπειρία από κάτι τέτοιο, και το πώς… και την επίδραση που έχει αυτό στη ζωή σου.

Εγώ είχα και ένα ακόμη στοιχείο, που είναι ότι την ίδια περίοδο είχα ένα νεογέννητο μωρό, κάτι που επηρέασε την εμπειρία μου με έναν αρκετά βαθύ τρόπο και νομίζω ότι πιθανότατα αποτελεί μια σημαντική διαφορά. Αλλά, ναι, υπάρχουν πολλές ομοιότητες.

Χάνα, πώς αντιμετώπισες την έκρηξη του Hacks;

Αϊνμπάιντερ: Έχει ενδιαφέρον. Γυρίσαμε την πρώτη σεζόν τον Νοέμβριο του 2020. Οπότε η πρώτη σεζόν υπήρξε μέσα σε μια κάπως απομονωμένη κατάσταση, επειδή, ξέρεις, δεν κάναμε πρεμιέρες, δεν βγαίναμε έξω. Βγήκε όταν ήμασταν όλοι ακόμη ουσιαστικά κλεισμένοι μέσα.

Οπότε ήταν πραγματικά μια σταδιακή εξέλιξη. Νομίζω ότι η δημοτικότητα και η προβολή της σειράς βρίσκονται τώρα στο απόγειο, αλλά δεν θα έλεγα ότι βρίσκονταν σε αυτό το σημείο στην πρώτη σεζόν. Οπότε, στην πραγματικότητα, είχα μια μικρή περίοδο προσαρμογής, κάτι για το οποίο αισθάνομαι πολύ τυχερή.

Και, ναι, εννοώ, πάντα ζούσα μια πολύ εσωστρεφή ζωή και, μέχρι ίσως πρόσφατα, το μεγαλύτερο μέρος της εμπειρίας μου ήταν ότι απλώς… ναι, δεν ένιωθα καμία διαφορά.

Η ταινία έχει όλα αυτά τα στοιχεία τρόμου, αλλά στον πυρήνα της είναι η ιστορία δύο γυναικών που καταλαβαίνουν η μία την άλλη, που βοηθούν η μία την άλλη, που νοιάζονται η μία για την άλλη. Στο σημερινό πλαίσιο, είναι υπό αυτή την οπτική μια πολιτική ταινία;

Αϊνμπάιντερ: Σίγουρα. Νομίζω ότι… νομίζω ότι τα σώματα των γυναικών και των queer ανθρώπων είναι εκ φύσεως πολιτικοποιημένα. Και το να εξερευνάς αυτό σε βάθος μέσα από μια μη ανδρική ματιά είναι πολιτικό και είναι καινούργιο. Οπότε, ναι, νομίζω ότι είναι σίγουρα μια πολιτική ταινία.

Πιστεύετε ότι οι νεότερες γενιές μπορούν σήμερα να βιώσουν την επιθυμία πιο ελεύθερα ή πιστεύετε ότι απλώς βρίσκονται αντιμέτωπες με διαφορετικές πιέσεις;

Αϊνμπάντερ: Νομίζω ότι αυτό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Νομίζω ότι εξαρτάται από το ποιος είσαι. Αλλά… θα ήθελα να πιστεύω πως ναι. Θα ήθελα να πιστεύω ότι σήμερα οι άνθρωποι νιώθουν ότι έχει ξεκαθαρίσει ένα μεγάλο μέρος από αυτά τα πράγματα που ίσως… Ακόμη κι εγώ, ας πούμε.

Αισθάνομαι ότι στην ηλικία μου – είμαι 30 – αισθάνομαι ότι ίσως ήμουν δύο χρόνια πίσω από την εποχή μου. Όταν ήμουν στο κολέγιο, ήμουν μία από τις τρεις queer κοπέλες που ήξερα και ήταν ανοιχτά queer. Και περίπου δύο χρόνια αφότου αποφοίτησα, δημιουργήθηκε το Chapman Films, που ήταν μια queer fem ομάδα στην πανεπιστημιούπολη.

Οπότε, ναι, νομίζω ότι ήμουν περίπου δύο χρόνια πίσω από μια, ας πούμε, πιο κοινωνική, πιο mainstream κατανόηση της non binary, queer ταυτότητας. Οπότε θα ήθελα να πιστεύω ότι αυτό ισχύει και για άλλα πράγματα.