Ιδεοληψίες…

1. Οι μονόφθαλμοι: Η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Κούβα, έδωσε την ευκαιρία να εμφανιστούν εσχάτως αρκετά κείμενα, ημέτερα και ξένα που διεκτραγωδούν τα συμβαίνοντα και προβλέπουν χαιρέκακα την πτώση του καθεστώτος στο οποίο επιρρίπτουν σχεδόν αποκλειστικά την ευθύνη για την κατάσταση αυτή.

Διαβάζεις και απορείς: Είναι δυνατόν να μην αναφέρουν την βασική αιτία της οικονομικής δυσπραγίας ή να την βρίσκεις «κρυμμένη» κάπου στο τέλος του κειμένου, μετά τις ιερεμιάδες εναντίον του καθεστώτος;

Κι όμως είναι: Η βασική αιτία -το φρικώδες, ασφυκτικό αμερικάνικο εμπάργκο- υποβαθμίζεται λες και πρόκειται για ανούσια λεπτομέρεια. Μιλάμε για εξοντωτικό εμπάργκο πολλών δεκαετιών, με κορύφωση επι Τράμπ και σε συνάρτηση μεταξύ άλλων με τις εξελίξεις στην Βενεζουέλα.

Αυτά γονάτισαν την Κούβα. Η οποία είχε κατορθώσει να σταθεί όρθια ακόμη και μετά το τέλος της Σοβιετικής Ενωσης. Αλλά είπαμε: Αυτά είναι ψιλά γράμματα για την καλπάζουσα ιδεοληψία ορισμένων μονόφθαλμων, που κατά τα άλλα τάσσονται υπέρ της νηφάλιας, ακριβοδίκαιης προσέγγισης…

Για το όντως ανελεύθερο καθεστώς της Κούβας πολλά μπορείς να πείς, εγκαλώντας πρώτο των Φιντέλ που την εποχή της επαναστατικής ευφορίας και της απόλυτης δύναμης θα μπορούσε να εγκαταστήσει δημοκρατικό καθεστώς με ελεύθερες εκλογές.

Ναι, με ελεύθερες εκλογές! Τι είχε να φοβηθεί; Μιά αντιπολίτευση έστω αντιδραστική που θα επιδίωκε την ανατροπή του καθεστώτος; Δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Και εν πάση περιπτώσει, αν το αποφάσιζε ο λαός, γιατί όχι;

2. Το…σκλαβοπάζαρο: Όταν είχαν αρχίσει να εισρέουν στην Ευρώπη νεαροί ποδοσφαιριστές- μιλάμε για την δεκαετία του ’80- η «Αυγή» είχε ξιφουλκήσει εναντίον της εμπορίας νέων ανθρώπων, στους οποίους, όπως έγραφε, οι μανατζαρέοι τάζουν λαγούς με πετραχήλια και μετά τους αφήνουν στη μοίρα τους.

Είχε άδικο. Οι καραβιές των Αφρικανών έφεραν στην Ευρώπη χιλιάδες νέα παιδιά, τα οποία κατάφεραν να σταδιοδρομήσουν επαγγελματικά σχεδόν σε όλα τα πρωταθλήματα της Γηραιάς. Ορισμένοι δε εξ αυτών-τι ορισμένοι; πάρα πολλοί- έγιναν πρώτα ονόματα με το ταλέντο και την δουλειά τους. Με την αξία τους, δηλαδή.

Κι όμως. Η συνήθως προσεκτική εφημερίδα, μαγκωμένη στο δόκανο της ιδεοληψίας (μάνατζερ, εμπορία, εκμετάλλευση κλπ) δεν μπορούσε να δεί πέρα απ΄τη μύτη της. Είχε μείνει στην εποχή του σκλαβοπάζαρου. Κι έτσι, έβλεπε την δυναμική της κινητικότητας με μυωπικά, ιδεοληπτικά γυαλιά…

3. Πατριωτισμός: Εδώ οι ιδεοληψίες ένθεν και ένθεν φτάνουν στα ουράνια. Εκ δεξιών, οι έννοιες της πατρίδος, του έθνους και οι συμπαραδηλώσεις τους σημαίνονται κυρίως από ιλαρές και επίφοβες εκρήξεις άκρατου, επιθετικού εθνικισμού και σοβινιστικού delirium.

Απέναντι, κατασκηνώνουν διάφοροι εστέτ και προοδευτικοί που νιώθουν δυσανεξία ακούγοντας την λέξη πατρίδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Σαμιουελ Τζόνσον, δεσπόζουσα μορφή στα βρετανικά γράμματα, ο οποίος ξεστόμισε μια βροντώδη ανοησία. Οτι ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των απατεώνων.

Πιθανώς το γνώριζε αυτό ο Τσέ Γκεβάρα όταν βροντοφώναζε μέσα στον ΟΗΕ «Πατρίδα ή θάνατος». Όπως και ο Λένιν όταν ξιφουλκούσε εναντίον του καπιταλισμού, υπεραμυνόμενος της πατρίδος, όπως και τόσοι άλλοι(π.χ. της δικης μας Αριστεράς) πού έπεσαν για την πατρίδα πολεμώντας τους ναζί. Απατεώνες ολοι αυτοί, ε;

Υπάρχουν και χειρότερα: Η πανεπιστημιακός Αννα Φραγκουδάκη, έγραψε οτι ο πατριωτισμός ήταν θεμελιακό σύνθημα του ναζισμού!(«Νέα»-Δεκέμβριος 2000). Ετσι! Ασύστολα και ανερυθρίαστα ταυτίζεται η έννοια της πατρίδας με το μέλαν, φρικώδες και εγκληματικό credo του ναζισμού.

Εννοείται οτι ένα…ταλαιπωρημένο τρίπτυχο (Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια) διαολίζει λογής προοδευτικούς, οι οποίοι αναμασούν ένα τετριμμένο και διάτρητο επιχείρημα για να ρίξουν στο πυρ το εξώτερον αυτό το τρίπτυχο: Ηταν σύνθημα της χούντας!

Η απάντηση είναι απλή: Ε, και; Απάντηση που αφορά εκείνους που αρκούνται στην επιφάνεια και δεν καταδύονται στο εσωτερικό των εννοιών αυτών. Στέκονται-πέραν της φαιάς αφετηρίας(χούντα)- στις υπαρκτές παρεκβάσεις που συνοδεύουν τις αναφορές στην πατρίδα(πατριδοκάπηλοι), στην Θρησκεία(εγκλήματα, Ιερά Εξέταση κ.α.) και στην Οικογένεια(ποικίλα αποκρουστικά κρούσματα).

Όμως οι παρεκβάσεις δεν συνιστούν κανόνα. Και είναι άδικο, άχαρο και κραυγαλέο να ρίχνονται και να χαρίζονται οι έννοιες αυτές στις χαράδρες του αναχρονιστικού, απωθητικού και σκοτεινού σύμπαντος της Ακροδεξιάς.(Περισσότερα για τον Πατριωτισμό και τα συναφή, στο σημείωμα της στήλης στις 22 Απριλίου 2024, εδώ στο News 24.7).

4. Η επιμιξία: Μείζον θέμα η παρουσία ξένων(μεταναστών και προσφύγων) σε μια κοινωνία. Οι φοβικές αντιδράσεις, αμιγώς ιδεοληπτικού χαρακτήρα, συμπυκνώνονται στον αφορισμό περί αλλοίωσης της σύνθεσης και της ταυτότητας ενός έθνους.

Αντί άλλης απαντήσεως παραθέτουμε την γνώμη του επιφανούς ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου: «Τα μάλιστα μεγαλουργήσαντα των εθνών υπήρξαν προϊόν τοιαύτης και έτι πλείονος επιμιξίας». Το αναφέρει ο Κ.Θ.Δημαράς στο βιβλίο του για τον Παπαρρηγόπουλο(εκδ. ΜΙΕΤ).

Το αστείο είναι οτι αυτός ο σπουδαίος ιστορικός θεωρείται…εθνικιστής από συγκεκριμένους προοδευτικούς κύκλους, επειδή υπεραμύνεται της Συνέχειας του Ελληνισμού.

5. Λαϊκισμός, Αναθεωρείν, Διαχείριση…Ιδού ακόμη τρία πεδία στα οποία οι ιδεοληψίες δίνουν και παίρνουν. Περί αυτών, προσεχώς. Δηλαδή, μετά το…χρυσωρυχείο της ΔΕΘ και τις αναμενόμενες αντιμαχίες.