Ο Σαμαράς, η ατζέντα και η νικημένη από τα αποδυτήρια Αριστερά

Αν είχατε καμία αμφιβολία για το ποιος θα ορίσει την ατζέντα στις προσεχείς εκλογές, η απάντηση δόθηκε το μεσημέρι της Τρίτης. Ο Αντώνης Σαμαράς θα την ορίσει. Η ακροδεξιά θα την ορίσει.

Ο Μεσσήνιος πολιτικός, αλλεργικός σε κάθε είδους συμπεριληπτική πολιτική, ζήτησε και πέτυχε (πολύ εύκολα) οι επιλογές φύλου σε πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ να γίνουν δύο. “Οσα είναι τα βιολογικά φύλα”.

Η κυβέρνηση, πανικόβλητη, μόνο συγγνώμη δεν του ζήτησε. Ως συνήθως το μουτζούρη έκανε ο Αδωνις Γεωργιάδης (έτσι και αλλιώς το υπουργείο του αφορούσε η υπόθεση) ο οποίος με ένα εκτενές ποστ ουσιαστικά αποδέχθηκε το αίτημα Σαμαρά. Τόσο απλά.

Στα μάτια (και στα αυτιά) της ελληνικής κοινωνίας ο ακροδεξιός λόγος κανονικοποιείται πλήρως. Στο σχετικό επεισόδιο πήραν μέρος μία δεξιά κυβέρνηση και ένας ακροδεξιός πρώην βουλευτής (αλλά και πρώην αρχηγός) του κυβερνώντος κόμματος που υπερθερματίζει από τα δεξιά.

Στο Μαξίμου και στην κυβέρνηση γενικότερα επειδή γνωρίζουν ότι το κέντρο βάρους του πολιτικού συστήματος έχει μετακινηθεί προς τα δεξιά, επιχειρεί να καλύψει τις διαρροές της. Πως; Υπερθεματίζοντας και αυτή, η δήθεν κεντρώα και φιλελεύθερη. Επαίρεται για τις “επιτυχίες” της στο Μεταναστευτικό (τις είδαμε τις επιτυχίες στην Σιντική και αλλού) και κλείνει το μάτι στο κοινό που επιθυμεί να ψηφίσει Σαμαρά. “Και εμείς δεξιοί είμαστε παιδιά, και εμείς τα ίδια πιστεύουμε”.

Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε την Τρίτη σε τηλεοπτική του εμφάνιση (Mega) να μας ξεκαθαρίσει ότι “για την κυβέρνηση τα φύλα είναι δύο”. Mακριά από μας η Woke ατζέντα ήταν σαν να έλεγε, εμφανώς απολογούμενος, ο Παύλος Μαρινάκης.

Ο Σαμαράς χαμογελά σαρδόνια. Δεν ήταν βέβαια και πολύ δύσκολο. Χωρίς να έχει ανακοινώσει ακόμα κόμμα, συνδυασμούς και λοιπές πολιτικές κινήσεις, “τρόμαξε” την κυβέρνηση και την ανάγκασε να χορέψει στους δικούς του, πάντα ακροδεξιούς, ρυθμούς.

Στην πραγματικότητα, όπως ξέρετε, Σαμαράς και Νέα Δημοκρατία αγεφύρωτες διαφορές δεν έχουν. Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από την περίοδο που ο Μεσσήνιος ήταν Πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ. Ηταν το ίδιο ανάλγητος, νεοφιλελεύθερος και συστημικός με το σημερινό Πρωθυπουργό. Αρα προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;

Επεισόδια όπως το σημερινό φέρνουν πάνω στο τραπέζι τα σενάρια συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας-Σαμαρά την επομένη των εκλογών (αν, βεβαίως, τα κουκιά βγαίνουν). Μην πείτε πως θα γίνει αυτό. Στην πολιτική έχουν γίνει πολύ χειρότερα και πολύ πιο απρόσμενα πράγματα.

Και η αριστερή αντιπολίτευση; Παρακολουθεί αμήχανη τη διαδικασία της πιο φυσικής κανονικοποίησης της ακροδεξιάς ατζέντας. Στη γλώσσα, στους σκοπούς, στους πολιτικούς στόχους, παντού. Φοβάται η έρμη μήπως χάσει τους “μεσαίους” και τους νοικοκυραίους ψηφοφόρους από την δεξιά.

Που να μπλέκεις τώρα.. Ούτε ένας σχολιασμός για το ζήτημα που προέκυψε με την πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ, έτσι για τα μάτια του κόσμου. Η πολιτική φοβικότητα σ’ όλο της το θλιβερό μεγαλείο. Η Αριστερά, τουλάχιστον στην Ελλάδα, συνεχίζει να χάνει από τα αποδυτήρια πριν καν παραταχθεί στο γήπεδο. Ισως ξέρει ότι το παιχνίδι θα παιχθεί μόνο στη δεξιά πλευρά του γηπέδου και θα είναι…καθαρό μονότερμα.

Γι’ αυτό ετοιμαστείτε. Στην προεκλογική περίοδο θα ακουστούν και θα γραφτούν τερατουργήματα. Για τα δικαιώματα, για το φύλο, τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, για τις ζωές χιλιάδων συμπολίτων μας. Η δεξιά και η ακροδεξιά θα χλευάσουν για μία ακόμη φορά αυτές τις ζωές για να διατηρήσουν ατόφια “την ψυχή της παράταξης”.