Η “νίκη” και η “αλλαγή κυβέρνησης”: Πώς και με ποιους;

Η ΔΕΘ τελείωσε. Και όπως αποτιμήσαμε την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη (εδώ) και του Αλέξη Τσίπρα (εδώ), ας επιχειρήσουμε το ίδιο και για την παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη, που έκλεισε αυτόν τον κύκλο. Είναι οι τρεις αρχηγοί που εξ αντικειμένου θα έχουν τους πρώτους ρόλους στις προσεχείς εκλογές.

Η ομιλία του το βράδυ του Σαββάτου και η συνέντευξη το μεσημέρι της Κυριακής βασίστηκαν στο τρίπτυχο: «Είμαστε παράταξη», «πάμε για νίκη και αλλαγή κυβέρνησης», «δεν έχω εξαρτήσεις».

Οι πολιτικοί πρέπει να έχουν στόχους και να εκπέμπουν αισιοδοξία, αλίμονο. Αλλιώς δεν θα μπορούν να σταθούν. Όμως, είναι άλλο αυτό και άλλο να προσπερνάς την πραγματικότητα.

Πρώτον, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια παράταξη, όπως λέει ο αρχηγός του και σχεδόν όλα τα στελέχη του. Ήταν κάποτε, μέχρι το 2009, όταν πέτυχε την τελευταία εκλογική νίκη του. Έχουν περάσει 17 χρόνια. Έκτοτε το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ (όχι πρώτο, αλλά) ούτε καν δεύτερο σε καμιά εκλογική αναμέτρηση. Το μεγαλύτερο ποσοστό του ήταν 12,79% στις ευρωεκλογές του 2024. Τα δημοσκοπικά του ποσοστά εκεί γύρω κινούνται. Ερώτημα: Με τέτοια νούμερα μπορεί να γίνεται λόγος για «παράταξη»; Είναι άλλο το ένδοξο, σχετικά μακρινό, παρελθόν και άλλο η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.

Δεύτερον, με αυτά τα δεδομένα, τι είναι όσοι εμπνεύστηκαν το σύνθημα «νίκη με μια ψήφο διαφορά»; Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα έλεγε χαμογελώντας: «Αιθεροβάμονες». Το ΠΑΣΟΚ μετά το 2023 (μεγάλη ήττα ΣΥΡΙΖΑ και αποχώρηση Τσίπρα) και μετά το 2024 (μικρή πανωλεθρία της ΝΔ με το 28% στις ευρωεκλογές) είχε ευκαιρίες να «ξεπεταχτεί», να κάνει ένα «άλμα» ή έστω «αλματάκι» και σήμερα να μπορεί βάσιμα να λέει «στόχος η νίκη». Δεν μπόρεσε, οι ευκαιρίες χάθηκαν. Και όπως είχε πει προφητικά ο Κώστας Σημίτης λίγο πριν πεθάνει «οι ευκαιρίες δεν είναι άπειρες».

Τρίτον, αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ διαμαρτύρονται προς δύο κατευθύνσεις. Προς τις δημοσκοπικές εταιρείες ότι σκόπιμα και συντονισμένα «ρίχνουν» τα δικά του ποσοστά για να ευνοήσουν άλλους (εννοούν, κυρίως, τη νεόκοπη ΕΛΑΣ του Τσίπρα). Ας αφήσουμε τις κάλπες να μιλήσουν. Όμως, αν υπήρχε κάποιο, έστω μικρό, πράσινο «ρεύμα νίκης», θα ήταν αδύνατο να το κρύψουν όλες οι δημοσκοπικές εταιρείες.

Επίσης, το ΠΑΣΟΚ λέει ότι τα μέσα ενημέρωσης των «ολιγαρχών» υποβαθμίζουν το ίδιο και ευνοούν τους αντιπάλους του, Μητσοτάκη και Τσίπρα. Αόριστα πράγματα. Ουδείς τολμά να πει ένα-δύο ονόματα. Ποιοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι «ολιγάρχες» και τα ΜΜΕ που παίζουν αυτόν το ρόλο; Πάντως, στη συνέντευξη Ανδρουλάκη στη Θεσσαλονίκη, την ώρα που και ο ίδιος μιλούσε για «ολιγάρχες», οι πρώτες ερωτήσεις δόθηκαν σε όλα τα ΜΜΕ των (εννοούμενων αλλά μη κατονομαζομένων) «ολιγαρχών». Και η συνέντευξη είχε παντού μεγάλη προβολή. Μαζοχισμός εκατέρωθεν; Μπα, άλλα φταίνε στο ΠΑΣΟΚ και όχι τα ΜΜΕ.

Και τώρα στο «δια ταύτα». Αν υποθέσουμε ότι γίνεται πράξη ο στόχος και το ΠΑΣΟΚ νικήσει με μια ψήφο. Με ποιον θα συγκυβερνήσει (εκτός αν πάρει… αυτοδυναμία, οπότε το ερώτημα αποσύρεται);

Ο Μητσοτάκης λέει «θέλω αυτοδυναμία» και, αν δεν την έχει, προτιμά για κυβερνητικό εταίρο το ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας λέει ότι, αν έρθει πρώτος, θα απευθυνθεί στις προοδευτικές δυνάμεις. Ουσιαστικά μιλάει για το ΠΑΣΟΚ, διότι άλλο κόμμα με κάπως ανεκτό ποσοστό δεν υπάρχει (το ΚΚΕ δεν παίζει στο κυβερνητικό παιχνίδι).

Και το ΠΑΣΟΚ; Υπεκφεύγει. Ούτε μια ούτε δύο ούτε τρεις φορές ετέθη το ερώτημα «με ποιον θα συγκυβερνήσετε;» και ο Ανδρουλάκης έκανε αδέξιες πιρουέτες.

Τη μια είπε «θα το αποφασίσει ο ελληνικός λαός». Τότε γιατί έχουμε κόμματα και αρχηγούς; Οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να ξέρουν πώς και με ποιους θα γίνει η «αλλαγή κυβέρνησης»; Πρέπει να πάρουν «γουρούνι στο σακί»;

Τη δεύτερη φορά είπε «δεν υπάρχει μία Αριστερά» και άρχισε να περιγράφει το κομματικό τοπίο στην Ευρώπη (γενικώς) :Πράσινοι, Φιλελεύθεροι κτλ.

Πρόκειται, ασφαλώς, για την απόλυτη υπεκφυγή. Όπως η ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν μπορεί παρά να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ (αυτό είναι η υπαρκτή πολιτική δύναμη), το ίδιο ισχύει αντίστροφα και για το ΠΑΣΟΚ. Δεν ισχύει το «δεν υπάρχει μία Αριστερά» που είπε ο Ανδρουλάκης. Αφού το ΚΚΕ είναι σταθερά εκτός, υπαρκτή Αριστερά με κυβερνητική προοπτική είναι μόνο η ΕΛΑΣ του Τσίπρα.

Όμως, το ΠΑΣΟΚ των τελευταίων χρόνων κάνει σταθερά το μοιραίο λάθος να απευθύνεται σε κάποιους (δήθεν) κεντρώους (αυτοί έχουν πάει στον Κυριάκο Μητσοτάκη) και να αγνοεί τη μεγάλη μάζα των δικών του ψηφοφόρων, που του έχουν φύγει προς τ’ αριστερά (παλιότερα ΣΥΡΙΖΑ, τώρα ΕΛΑΣ) ή κάθονται στους καναπέδες τους. Γι’ αυτό αγκομαχά με γλίσχρα ποσοστά και «βλέπει» (;) νίκες που δεν φαίνονται ούτε με κιάλια. Και γι’ αυτό κάνει διμέτωπο αγώνα (και εσχάτως σχεδόν μονομέτωπο εναντίον του Τσίπρα). Γιατί μοναδικός στόχος του είναι να μην έρθει πίσω από τον Τσίπρα.

Όμως, η μάχη των «δευτερότριτων» το μόνο που κάνει είναι να δίνει και τρίτη ευκαιρία στη ΝΔ, με ή χωρίς τον Μητσοτάκη. Το βλέπουν όλοι, ακόμα και όσοι στρουθοκαμηλίζουν…