Ο Ραφαήλ Μελετέας έβγαλε το άλμπουμ που κανείς δεν περίμενε από την ελληνική σκηνή
Διαβάζεται σε 6'
Ένα αι οι Youth Valley παραμένουν πιστοί στην indie pop που δεν καταλαβαίνει από μόδες.
- 11 Οκτωβρίου 2026 09:16
Με το «καλό για ελληνικό», νομίζω (ελπίζω;), έχουμε ξεμπερδέψει εδώ και καιρό.
Είναι μια φράση-αποκύημα επαρχιωτισμού και συνδρόμου κατωτερότητας. Την γράψαμε, τη μεταδώσαμε, μάλλον σας την περάσαμε και σας κάναμε να τη χρησιμοποιείτε κι εσείς. Μπορεί να δικαιολογούταν τον 20ο αιώνα, μπορεί καμιά φορά ακόμα να μας ξεφεύγει υπονοώντας πόσο μικρή είναι βάρκα της κάθε «ελληνικής σκηνής» που πλέει στον αχανή ωκεανό της παγκόσμιας βιομηχανίας του θεάματος. Αλλά, βγάζει όλο και λιγότερο νόημα από την στιγμή που αποκτήσαμε ευρυζωνικές συνδέσεις κι έξυπνα κινητά.
Ο δίσκος που, για να είστε εδώ, όλο και κάπου θά τον έχετε πιάσει τελευταία στις συχνότητες του εγχώριου hype, το ντεμπούτο άλμπουμ του Ραφαήλ Μελετέα είναι κάτι άλλο…
Είναι «περίεργο για ελληνικό».
Raphael Meleteas, Someone Else
(Veego, 2026)
Να εξηγηθώ.
Ο Μελετέας -μέλος αρκετών αθηναϊκών γκρουπ όπως οι Soul Peanuts, οι Quad Piano Trio και οι φανταστικοί Televizio – δεν αντλεί έμπνευση κι επιρροές από τις κλασικές πηγές που το παλεύει η «αγγλόφωνη σκηνή» εδώ και δεκαετίες. Εκείνος πηγαίνει πίσω στα 60s-70s και φέρνει μπροστά την χαρμόσυνη tropicalia, τα άλμπουμ του όρισαν τον σινεματικό κανόνα βάζοντας τα κριτήρια για να αποκαλούμε έκτοτε κάποια μουσική «κινηματογραφική», τα θέματα της library music που ίσως με τα χρόνια διολίσθησαν σε ένα κακώς εννοούμενο easy listening, φυσικά την smooth jazz και την γλυκιά bossa nova.
Αν κάτι είναι ολοφάνερο ακούγοντας και ξανακούγοντας αυτά τα 33 λεπτα του Someone Else είναι ότι ο τύπος που το έφτιαξε (γράφοντας τα εννιά κομμάτια, τραγουδώντας στα δύο και παίζοντας όλα τα τα όργανα) είναι ένας πολύ καλός, ένας μελετηρός ακροατής. Στο μικρό βίντεο που μας έστειλε (θα το βρείτε στη σόσιαλ εκδοχή του ΚΙΟΥΡΕΪΤΟΡ) μιλώντας για σημεία έμπνευσης κι αναφοράς, ξεκινάει από Nino Nardini και KPM Records και φτάνει μέχρι Sven Wunder. Αλλά, αν θέλετε να συνεχίσουμε το namedropping μπορεί να διακρίνει κανείς το φάντασμα του τεράστιου Lalo Schifrin που μας άφησε πρόσφατα, φυσικά νεαρό Quincy Jones (άλλωστε υπάρχει και το σχετικό κομμάτι “Quincy’s Spring”), αλλά και μοντερνα γκρουπ όπως οι Soundcarriers και οι Kings of Convenience.
Ο Μελετέας όλα αυτά δεν τα απορροφά ως ένα διακεκομμένο ηχητικό παστίς, αλλά τα μετουσιώνει σε μια ολοδική του, ξεχωρισρτή πρόταση. Μια μοντέρνα folk, «αναλογική» στην αίσθηση (ο ίδιος σημειώνει τη σημασία της 70s κονσόλας στην οποία ηχογράφησε), όχι μουντή αλλά ηλιόλουστη.
Το Someone Else είναι από αυτά τα άλμπουμ που από το πρώτο άκουσμα δεν μπορούν να σε αφήσουν ασυγκίνητο. Είναι ένας δίσκος απέριττος, εξαιρετικά δομημένος γύρω από το ομώνυμο single (το ψαχνό του είναι η τριπλέτα που συγκροτεί μαζί με το γαλήνιο “Three Afternoons” και το έτερο vocal “May 19th” που μπορεί και να σας θυμίσει Mac DeMarco) που σε προσκαλεί για repeat.
Αυτό έπαθε και ο ιδιοκτήτης της Veego, Ανδρέας Μιτρέλης, όταν του τον υπέδειξαν. Μισή ώρα μετά πήρε τηλέφωνο τον Μελετέα ζητώντας του να τον κατέβάσει από εκεί που τον είχε ήδη κυκλοφορήσει μόνος του και να τον βγάλουν μαζί από την αρχή. Δεν πρόλαβαν να το ολοκληρώσουν και το γαλλικό ραδιοφωνικό δίκτυο FIP ήδη τον ανακήρυξε «δίσκο του μήνα» για τον Οκτώβριο.
Και το ταξίδι του δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Πια παίζει στα ακουστικά και της άλλης πλευράς του καναλιού, της βρετανικής…
Samples
– Από την Veego επίσης κι άλλη μία «ιδιαίτερη» κυκλοφορία. Τα δώδεκα βράδυα της Λίτσας Σακελλαρίου είναι ο ορισμός του lost album, ένα δείγμα ελληνικής exotica που κυκλοφόρησε το 1969 και ξαναθυμηθηκαμε όταν το «Μεγαλύτερο Κακό» ακούστηκε στους Αισθηματίες του Νίκου Τριανταφυλλίδη και η Σtella διασκευάσε τα «Βήματα» στο άλμπουμ που έβγαλε στην Sub Pop.
– American Utopia, το φιλμ που ο Spike Lee κατέγραψε την εμφάνιση του David Byrne στο Broadway το 2019 για πρώτη φορά σε μεγάλη οθόνη στην Ελλάδα. Προλογίζουν ο yours truly και ο Ηλίας Φραγκούλης (Τετάρτη 14/10, 21.00, Δαναός)
– Αν σας ανοίξει η όρεξη και θέλετε vintage David Byrne, εποχής Talking Heads με το τεράστιο κουστούμι επί σκηνής, το εμβληματικό Stop Making Sense – ένα από τα σημαντικότερα μουσικά ντοκιμαντέρ όλων των εποχών – στριμάρει στο Cinobo στην αποκατεστημένη κόπια της A24.
Youth Valley, As Passive Aggressive As It Gets
(Fine! Records, 2026)
Οι Youth Valley δε δίνουν δεκάρα αν «ο κόσμος πια δεν ακούει άλμπουμ από την αρχή ως το τέλος». Αν πια «οι ηχογραφήσεις πρέπει να είναι προσανατολισμένες στην εποχή του TikTok» και «το hook πρέπει να σκάει γρήγορα», αλλιώς το swipe θα είναι αμείλικτο. Αν πια κι επίσημα ο ήχος που αντιπροσωπεύουν, η ιndie pop που γέννήθηκε στη Βρετανία των 80s-90s κι έφτασε ως το Μπρούκλιν είναι old school, vintage, ακόμα περισσότερο niche από ότι παλιά, πάντοτε δηλαδή.
Για την ακρίβεια ακούγονται σαν να μη δίνουν δεκάρα.
Μετά από ένα LP κι ένα EP συνεχίζουν και στο νέο άλμπουμ τους με απολαυστική αφοσίωση σε αυτόν τον ντεμοντέ δρόμο. Κι αν είστε λάτρεις μιας διαδρομής που μπορεί να ξεκινά από τους Field Mice και να φτάνει στους The Pains of Being Pure at Heart, με τους ενισχυτές όταν δυναμώνουν να δείχνουν στους A Place To Bury Stragers και τον άγιο Kevin Shields -κλειδωμένο σε κάποιο στούντιο- όλα αυτά να το ευλογεί (ακόμα κι αν δεν τα ξέρει) ενώ προσπαθεί να τελειοποιήσει το εφέ ενός πεταλιού, το As Passive Aggressive As It Gets είναι φτιαγμένο με βιωματική γνώση και ειλικρινή αγάπη για όλα αυτά τα υλικά που μπορεί να μην εκπλήσσουν πια αλλά, στο τέλος της ημέρας, συγκροτούν μια αισθητική γλώσσα που θα επιβιώνει όσες μόδες κι αν εναλλάσσονται γύρω της.
