Το ετοιματζίδικο των κλαυθμυρισμών και η ελληνική κοινωνία

Τριγυρνώντας στο ετοιματζίδικο των παγιωμένων κλαυθμυρισμών βρίσκεις να ποζάρει μια άποψη περιφρονητική και καταδικαστική για την ελληνική κοινωνία:

Κοίτα, οι άλλοι ξεσηκώνονται αλλά η Ελλάδα κοιμάται.

Το μυαλό σας και μια λίρα θα μπορούσε να πεί κάποιος, απαντώντας με το ίδιο ύφος στους ολολύζοντες «εισαγγελείς». Όχι γιατί δεν αληθεύει η διαπίστωση.

Αλλά διότι δεν ενδιαφέρονται για το εξηγητικό μείζον: Πρόκειται για κοινωνία συνθλιμμένη από τα Μνημόνια, ηττημένη παρά την μεγαλειώδη αντίστασή της και απογοητευμένη από την αντιπολίτευση.

Αυτοί είναι οι σοβαροί λόγοι που φρενάρουν τον κόσμο. Ε, αυτούς τους λόγους παρακάμπτει η αγωνιστική εγρήγορση των τιμητών ή περιφρονεί ο εγερσιακός τους βολονταρισμός.

Εν πάση περιπτώσει, ας δούμε γιατί οι Έλληνες όντως υπολείπονται τη στιγμή αυτή έναντι άλλων σε δυναμικές διεκδικητικού/ανατρεπτικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις, όταν μάλιστα χειμάζονται περισσότερο σχεδόν από όλους. Ιδού τι λέει ο άφευκτος υποκειμενισμός μας:

Πρώτον, η ελληνική κοινωνία είναι κουρασμένη και ηττημένη από τα Μνημόνια. Αντιστάθηκε σθεναρά και βγήκε στους δρόμους δημιουργώντας το συκοφαντημένο έπος των Αγανακτισμένων.

Οι συγκλονισμοί στο εσωτερικό της-μιλάμε για αγώνα επιβίωσης- και οι σαρωτικές διευθετήσεις που επέφεραν τα εκδικητικά/εγκληματικά στο μεγαλύτερο μέρος τους Μνημόνια, επηρέασαν ψυχολογικά τον κόσμο που είδε να ηττάται από το ηγεμονικό διευθυντήριο της Ενωσης.

Η επήρεια αυτή εγγράφεται και λειτουργεί στα έγκατα της κοινωνικής συνείδησης, επενεργώντας ανασχετικά-και ίσως καθηλωτικά-για μεγάλο διάστημα.

Δεύτερον, η ελληνική κοινωνία ζεί για χρόνια με την πικρή γεύση της απογοήτευσης. Αρχικά από τον βίο και την πολιτεία της εποχής Τσίπρα (κυβέρνηση/αντιπολίτευση), καθώς και από την περίπτωση Καρυστιανού.

Οι επιπόλαιοι «εισαγγελείς», πέραν της δυναμικής των Αγανακτισμένων λησμονούν και την συγκλονιστική, ιστορικού χαρακτήρα, καταγγελτική βοή του ετερόκλητου πλήθους στο Σύνταγμα.

Ναι, τα Τέμπη ήταν η αφορμή για την μεγαλειώδη αυτή συγκέντρωση. Όμως ο ακαθοδήγητος κόσμος εξέφρασε την οργή του για πλείστα όσα βιώνει από τις εν γένει επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ένιωθε αποσυνάγωγος και το έδειξε με μια στεντόρεια κραυγή διαμαρτυρίας.

Ηταν η περίοδος κατά την οποία ικανό μέρος της κοινωνίας επένδυσε στο ανατρεπτικό εν δυνάμει, προσωποποιημένο καλώς ή κακώς στην Μαρία Καρυστιανού.

Οι δημοσκοπήσεις της εποχής εκείνης το «έλεγαν» καθαρά.

Ιδού όμως η νέα απογοήτευση: Η αδαής και αλαζών Καρυστιανού, αντί να διαχειριστεί νηφάλια και δημιουργικά το πολύτιμο κεφάλαιο που κατέθεσε η κοινωνία, το σκόρπισε στους πέντε ανέμους.

Συγκεκριμένα, παρά τις κραυγαλέες ελλείψεις και την αδαημοσύνη της στα μείζονα θέματα, άφησε αχαλίνωτη την προσωπική της φιλοδοξία, λέγοντας οτι το κόμμα της θα πρωτεύσει στις εκλογές! Το λέει αφρόνως και σήμερα…

Ταυτόχρονα, η δυσθεώρητη οίησή της την οδηγούσε σε ακραίες ιλαρού χαρακτήρα δηλώσεις εναντίον ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων παρουσιάζοντας εαυτόν ως μεσσία.

Η συγκεκριμένη συμπεριφορά- μείγμα ασχετοσύνης, λαϊκισμού και κομπορρημοσύνης-, η αποκάλυψη συντηρητικών θέσεων(μεγάλες οι απώλειες από τον κεντροαριστερό χώρο),καθώς και οι σπασμωδικές κινήσεις όταν κορυφαία στελέχη άρχισαν να την εγκαταλείπουν, συνέβαλαν βαθμηδόν στην αποκαθήλωση της εικόνας της. Αποκαθήλωση και νέα στυφή γεύση για την κοινωνία.

Σήμερα παλεύει να διατηρηθεί στο όριο εισόδου στη Βουλή σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, αλλά το θέμα δεν είναι η φθίνουσα πορεία της κυρίας Καρυστιανού.

Είναι η νέα απογοήτευση που έχει προκληθεί στην κοινωνία. Και όποιος δεν λαμβάνει υπόψιν και το γεγονός αυτό, οδηγείται στα εύκολα καταδικαστικά συμπεράσματα για τον κόσμο και την στάση του.

Τρίτον: Η αντιπολίτευση. Εδώ δεν χρειάζονται πολλά. Οι ποικίλες τρικυμίες στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα το ’23-τρικυμίες και αθλιότητες μαζί-,η αποδεδειγμένη αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να αξιοποιήσει μια εξαιρετικά πρόσφορη συγκυρία(εδώ έχει δίκιο ο Τσίπρας) και η διαιρεμένη αντιπολίτευση, οδήγησαν την κοινωνία να μεταβάλει τον προβληματισμό της σε δυσπιστία.

Φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις: ΕΛ.Α.Σ και ΠΑΣΟΚ μαζί υπολείπονται του ποσοστού της ΝΔ! Όμως η προβληματική αυτή εικόνα ουδόλως αναχαιτίζει την δυναμική των συγκρούσεων μεταξύ των δύο αυτών κομμάτων. Καλύτερη χορηγία δεν θα μπορούσε να βρεί ο Μητσοτάκης…Οσο για την κοινωνία, παρακολουθεί ενεή και απογοητευμένη.

Αν ληφθεί υπόψιν και συνυπολογιστεί η σχεδόν ληθαργική κατάσταση στο συνδικαλιστικό και φοιτητικό κίνημα, τότε γίνεται κατανοητό γιατί βρίσκεται μέχρι τώρα στην άκρη, στο περιθώριο, στο ράφι η έννοια του ξεσηκωμού, όπως σαρκώνεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Επιμύθιον: Η ελληνική κοινωνία έχει αποδείξει οτι στέκεται στο ύψος των περιστάσεων όταν «κάτι» την ηλεκτρίζει, την συγκινεί και την ενθαρρύνει να κατέβει δυναμικά στους δρόμους.

Επομένως, πρέπει να καταλάβουμε το γιατί της σχετικής ακινησίας της αντί να ψέγουμε την στάση της. Κι αν οι προαναφερθέντες τρείς λόγοι ισχύουν έστω σε κάποιο βαθμό, επείγει συνολικά η αντιπολίτευση να ξαναδεί την συμπεριφορά της και να βρεί τρόπους ώστε να συν-κινηθεί η κοινωνία.

Πολλοί λένε οτι ο κόσμος θα μιλήσει τιμωρητικά για την κυβέρνηση στις εκλογές. Ουδόλως αποκλείεται. Όμως ακόμη και αυτό δείχνει μια κοινωνία που ξέρει το πότε και το πώς, αδιαφορώντας για τους κλαυθμηρισμούς εκείνων που ποτέ δεν κατάλαβαν τον πολύπλοκο εσωτερικό της κόσμο…