Όταν βασανίζουν, δεν μιλάνε…

Το Σάββατο ανακοινώθηκε μία σημαντική δικαστική απόφαση. Οι 5 από τους 6 κατηγορούμενος αστυνομικούς για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου το 2000 καταδικάστηκαν (πρωτόδικα).

Πάμε πάλι. Αστυνομικοί καταδικάστηκαν για βασανισμό. Αποδείχθηκε, δηλαδή, κατά την ακροαματική διαδικασία ότι τουλάχιστον πέντε αυτούς βασάνισαν τον 26χρονο ο οποίος στη συνέχεια έχασε τη ζωή του.

Μόλις η υπόθεση ήρθε στο φως της δημοσιότητας, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είχε κάνει λόγο για αθλιότητες εις βάρος της ΕΛΑΣ. Όπως μάς υπενθυμίζει με σχετικό ποστάρισμά του στο facebook ο καλός συνάδελφος Μάριος Αραβαντινός, στην τότε ανακοίνωσή του το Υπουργείο χαρακτήριζε τους εύλογους προβληματισμούς για τις συνθήκες που δεν αποκλείεται να είχαν οδηγήσει ή έστω συμβάλει στον θάνατό του, αθλιότητες και ασύστολα ψέματα.

Επίσης, συνέδεε ευθέως όσους αναδείκνυαν το θέμα ζητώντας την τιμωρία των εμπλεκόμενων αστυνομικών οι οποίοι αν ο Βασίλης Μάγγος δεν είχε πεθάνει είναι εξαιρετικά πιθανό να μην είχαν λογοδοτήσει ποτέ και για τίποτα, με το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Και τώρα μετά την καταδίκη; Σιωπή. Κανένα σχόλιο. Καμία αναφορά. Και κυρίως καμία συγγνώμη προς την οικογένεια του Βασίλη η οποία “βασανίστηκε” ψυχικά τα τελευταία έξι χρόνια μέχρι να έρθει αυτή η καταδικαστική απόφαση. Ο πατέρας του θύματος όργωσε όλη την Ελλάδα για να κάνει γνωστή την ιστορία του γιου του. Με πόνο ψυχής ο άνθρωπος τα κατάφερε.

Δεν επιστρέφει βέβαια ο Βασίλης πίσω. Αυτό το γνωρίζαμε εξ’ αρχής. Αλλά το να μην υπάρχει τσίπα για μία, έστω τυπική, συγγνώμη στην οικογένεια από την πλευρά του θεσμού της ΕΛΑΣ και του επίσημου κράτους είναι κάτι που δεν καταπίνεται εύκολα.

Πέρασαν χρόνια διαπόμπευσης του νεκρού, ακόμα και κατά τη διάρκεια της δίκης, με απίστευτες καταθέσεις που επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αλλά και χρόνια διαπόμπευσης των ανθρώπων που εξ αρχής μίλησαν με θάρρος και παρρησία. Κυβερνητικά τρολ, πολλές φορές και επώνυμα, συκοφαντούσαν τον πατέρα Μάγγο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και όλα αυτά πέρασαν ατιμώρητα, σαν να μην έγιναν ποτέ.

Σάββατο βράδυ όταν ανακοινώθηκε η σχετική απόφαση, λίγα ήταν τα ΜΜΕ που την δημοσίευσαν και την ανέδειξαν. Τα περισσότερα έβγαλαν την υποχρέωση αργότερα, κάποια δεν την έβγαλαν καθόλου. Δεν βόλευε το αφήγημα το οποίο είχαν στηρίξει την προηγούμενη εξαετία.

Έμεινε, λοιπόν, μια ένοχη σιωπή. Μία σιγή, που εκτός από αμηχανία, φανέρωνε και ενοχή. Ο Υπουργός, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, άλλες φορές λαλίστατος, δεν βρήκε έναν παρηγορητικό λόγο για τους γονείς που έχασαν το παιδί τους. Δεν δεσμεύτηκε, παράλληλα, ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι ανάλογο, δεν εξέφρασε καν τον αποτροπιασμό του για το γεγονός ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός του οποίου είναι πολιτικός προϊστάμενος βασανίζει εν έτη 2020.

Tίποτα, ένα μεγάλο κενό. Μία “στραβή” που καλό θα ήταν να ξεχάσουμε για να πάμε παρακάτω, ίσως στον επόμενο βασανισμό που δεν θα δει το φως της δημοσιότητας και θα μπορέσει να καλυφθεί γρήγορα και εύκολα.

Φαίνεται ότι όταν βασανίζουν, δεν μιλάνε…