Πόσα από αυτά που βλέπουμε είναι αλήθεια;

Η φωτογραφική ομάδα Spam PhotoCollective παρουσιάζει την έκθεση PostTruth, από τις 7 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, στο MatchPoint, στην Αθήνα. Μια έκθεση για την αλήθεια, πίσω από την αλήθεια, σε έναν κόσμο που τα όρια γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.

Όπως αναφέρει η ομάδα:

“Η εικόνα δεν λέει ψέματα, αλλά ούτε και αποκαλύπτει ολόκληρη την αλήθεια. Κάθε φωτογραφία είναι μια επιλογή: μια στιγμή που απομονώνεται από τη ροή της πραγματικότητας, ένα βλέμμα που εστιάζει σε κάτι, αφήνοντας κάτι άλλο έξω από το κάδρο. Πόσα από αυτά που βλέπουμε αποτελούν την ίδια την πραγματικότητα και πόσα διαμορφώνονται από την οπτική εκείνου που φωτογραφίζει ή εκείνου που κοιτάζει;”.

Το PostTruth δεν επιχειρεί να δώσει μία ενιαία απάντηση. Αποτελεί το κοινό σημείο εκκίνησης για έξι διαφορετικές φωτογραφικές προσεγγίσεις, έξι προσωπικές ματιές που συναντιούνται χωρίς να ταυτίζονται. Διαφορετικές οπτικές, διαφορετικές αναζητήσεις, με κοινό παρονομαστή τη δύναμη της εικόνας να προκαλεί ερωτήματα και να αφήνει χώρο για ερμηνείες.

Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά)

Εύα Κατσαΐτη / Γιάννης Μυρμηγιάννης / Παναγιώτης Πιτσούλης / Νίκος Σωτηρόπουλος / Σύλβια Τσουραμάνη / Στέλιος Χαραλαμπάκης

Οι SPAM δημιουργήθηκαν από τη συνάντηση διαφορετικών ανθρώπων, με διαφορετικές εμπειρίες και φωτογραφικές προσεγγίσεις. Όπως σημειώνουν οι ίδιοι, το όνομά τους κρύβει και τη φιλοσοφία τους.

Shoot

Όλα ξεκινούν από μια απόφαση. Τι αξίζει να μείνει μέσα στις τέσσερις πλευρές ενός καρέ. Το κλείστρο δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός, είναι η επιλογή της μονιμότητας.

Provoke

Μια εικόνα δεν χρειάζεται να καθησυχάζει. Μπορεί να ενοχλήσει, να αμφισβητήσει, να γεννήσει ερωτήματα. Πιστεύουμε στη φωτογραφία που δεν αφήνει τον θεατή αδιάφορο.

Amaze

Το απρόσμενο κρύβεται μέσα στο συνηθισμένο. Ψάχνουμε την οπτική γωνία, το φως, τη λεπτομέρεια που κάνει κάποιον να σταματήσει και να κοιτάξει ξανά.

Move

Κάποιες εικόνες δεν τελειώνουν τη στιγμή που τις βλέπεις. Μένουν, σε ακολουθούν, σε αλλάζουν λίγο. Αυτό επιδιώκουμε, φωτογραφίες που κουβαλάς μαζί σου.

Όραμα της ομάδας είναι να δημιουργούν και να μοιράζονται εικόνες που δεν είναι μόνο όμορφες, αλλά και ζωντανές, όπως τονίζουν. “Εικόνες που προκαλούν διάλογο, εκφράζουν άποψη και αφήνουν κάτι πίσω τους”. Δεν αναζητούν μια “κοινή αισθητική”, αλλά κυρίως τους ενδιαφέρει ο πειραματισμός, η ελευθερία της προσωπικής έκφρασης του κάθε μέλους και η ικανοποίηση να ανακαλύπτεις αυτό που κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Και είναι πολύ ενδιαφέρον πως στις εκθέσεις των έξι στις οποίες έχει βρεθεί ξανά το NEWS 24/7, δημιουργείται πάντοτε ένα ιδιαίτερο κοινό αφήγημα μέσα από τις αντιθέσεις. Κάτι που το αντιλαμβάνεται κανείς μόνο όταν έρθει σε επαφή με τις εικόνες στον κοινό τους χώρο έκφρασης.

PostTruth / Πληροφορίες

• Εγκαίνια / Σάββατο 7 Νοεμβρίου, στις 18:00
• Διάρκεια έκθεσης / 7-15 Νοεμβρίου 2026
• Ωράριο λειτουργίας:
• Δευτέρα έως Παρασκευή: 16:00 – 23:00
• Σάββατο και Κυριακή: 12:00 – 00:00
• Είσοδος: ελεύθερη
• Χώρος: MatchPoint / Aινιανός 1 και Πατησίων (έναντι Λ. Αλεξάνδρας) / Χάρτης πρόσβασης

Επιμέλεια έκθεσης: Εύα Κατσαΐτη

Επικοινωνία: Κάλλια Χαραλαμπάκη, [email protected], [email protected]

Τι λένε οι φωτογράφοι στο NEWS 24/7:

Εύα Κατσαΐτη / “Fighting powerlessness”

Η δουλειά μου στο Post Truth κινείται ανάμεσα στην εικόνα και τη λέξη, εκεί όπου η αφήγηση ξεκινά και αμέσως διαφεύγει. Το σώμα και η εμπειρία γίνονται τόποι ρευστής βεβαιότητας: μια μορφή που θαμπώνει μέσα στη νύχτα, μαλλιά που γίνονται τοπίο, νερό που κρατά και κρύβει, ένα δαντελένιο φόρεμα που σφίγγουν δύο χέρια. Δεν αφηγούμαι γεγονότα, αφήνω ίχνη. Ζεύγη εικόνων συνομιλούν χωρίς να εξηγούνται και συνοδεύονται από σύντομους τίτλους, σαν εκμυστήρευση που δεν ολοκληρώνεται ποτέ.

Μέσα από την αυτοεθνογραφία εξετάζω πώς η έμφυλη ταυτότητα κατασκευάζεται, αποσιωπάται και ξαναγράφεται. Η σιωπή, η αναμονή, το όριο, η απόσυρση και το παιχνίδι είναι καταστάσεις που αναγνωρίζω στη γυναικεία εμπειρία. Τις αφήνω όμως ανοιχτές, ώστε ο/η θεατής να τις ερμηνεύσει με τη δική του/της μνήμη. Η έμφυλη βία δεν δείχνεται, υπονοείται, στη διάρρηξη της κατανόησης και σε ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί καθαρά.

Η ασάφεια γίνεται έτσι πράξη αντίστασης. Αρνούμαι τη μία και μοναδική αλήθεια του βλέμματος και επιστρέφω σε όποιον κοιτάζει το δικαίωμα της ερμηνείας και, μαζί του, το δικαίωμα να αφηγηθεί τον εαυτό του/της.

Γιάννης Μυρμηγιάννης

Ανάμεσα στο γεγονός και την πεποίθηση, γεννιέται η Post Truth. Εκεί όπου η πραγματικότητα διαθλάται μέσα από προσωπικές αφηγήσεις, συναισθήματα και ψηφιακές αντανακλάσεις, η αλήθεια παύει να είναι μία και γίνεται πολλαπλή. Η έκθεση εξερευνά τα εύθραυστα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το αντιλαμβανόμενο, προσκαλώντας τον θεατή να αμφισβητήσει τις βεβαιότητές του.

Παναγιώτης Πιτσούλης

Ο εγκέφαλος έχει μάθει να αναζητά μορφές και νόημα σε κάθε οπτικό ερέθισμα. Ανασύρει μνήμες από το παρελθόν, πλάθει ιστορίες ακόμη κι όταν δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί. Η α-λήθεια αυτών των εικόνων δεν στηρίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία ή γεγονότα. Διαμορφώνεται από τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματα του καθενός και από τον τρόπο που επιλέγει να ταυτιστούν με τη δική του πραγματικότητα. Κάθε ερμηνεία, κάθε απόπειρα εξήγησης θα μετέφερε και ίσως να επέβαλε το νόημα που εγώ έχω επιλέξει να δώσω με λέξεις στερώντας από τον θεατή τη χαρά να φανερώσει τη δική του α-λήθεια.

Νίκος Σωτηρόπουλος

Η προσέγγιση στο “PostTruth” γίνεται μέσω του έργου μου ου-τοπία. Αν και η σχέση τους εκ πρώτης όψεως φαίνεται αντιφατική στην ουσία είναι βαθιά συνδεδεμένες αφού και οι δύο επιχειρούν να αντικαταστήσουν την αντικειμενική πραγματικότητα. Η ψηφιακή ουτοπία επιδιώκει να μας παρουσιάσει μια ιδανική αλήθεια, την μετα-αλήθεια Τα τοπία σε αυτή την περίπτωση πάλλονται προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό.

Σύλβια Τσουραμάνη

Post Truth – Χίλιοι Εαυτοί μιας Γυναίκας Χαμένοι στη Μνήμη. Ανάμεσα στο αληθινό και το επινοημένο, το παρελθόν δεν λειτουργεί ως βεβαιότητα αλλά ως ένας ρευστός τόπος όπου η μνήμη δημιουργεί νέες εκδοχές του εαυτού. Η γυναίκα δεν παρουσιάζεται ως μία ενιαία ύπαρξη, αλλά ως ένα μωσαϊκό εμπειριών, συναισθημάτων και αναμνήσεων, που συνεχώς διαλύεται και επανασυντίθεται. Πόσο από αυτό που θυμόμαστε είναι αλήθεια και πόσο μια ιστορία που αφηγούμαστε στον εαυτό μας για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε;

Στέλιος Χαραλαμπάκης

Η αλήθεια είναι πως όταν η ομάδα μας αποφάσισε να έχουμε σε αυτή την έκθεση κοινό θέμα και καταλήξαμε στο PostTruth αμέσως έγινε στο μυαλό μου ένας συνειρμός και σύνδεση με το που πάει αυτός ο κόσμος με το ΑΙ όλο και περισσότερο να κυριεύει μυαλά, δουλειές, φαντασία, καθημερινότητα. Με έχει ξενερώσει κάπως το ότι έχει γίνει τόσο δυσδιάκριτο πλέον τι είναι αληθινό και τι μια ψηφιακή απάντηση σε ένα καλοσχεδιασμένο ερώτημα. Και το δικό μου ερώτημα εδώ είναι πώς θα κερδίσουμε εμείς έστω το τέρας ; Θα κερδίσουμε αν συνεχίσουμε να κάνουμε μια τέχνη με τα χέρια και το μυαλό μας. Θα κερδίσουμε αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε για μια μπύρα με αυτούς που πάντα ψάχναμε την ευκαιρία να μοιραστούμε χρόνο μαζί τους. Θα κερδίσουμε αν συνεχίσουμε να αγαπάμε και να εκτιμάμε την ρουτίνα μας (όπως έλεγε ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος). Αυτό και ας χάσουμε στο τέλος.

Σχετικά με τους φωτογράφους:

Η Εύα Κατσαΐτη είναι καλλιτέχνιδα και ακαδημαϊκός με ειδίκευση στη φωτογραφία και στις έμφυλες αφηγήσεις. Είναι Λεκτόρισσα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, όπου συμμετέχει και στην Επιτροπή Ισότητας των Φύλων, και έχει διατελέσει Επισκέπτρια Καθηγήτρια στα Πανεπιστήμια της Λαπωνίας και της Yuvaskyla. Έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από τριάντα εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο Γιάννης Μυρμηγιάννης είναι φωτογράφος με βάση την Αθήνα. Η δουλειά του επικεντρώνεται στην φωτογραφία δρόμου, το ρεπορτάζ και το τοπίο, αστικό ή φυσικό. Χρησιμοποιώντας ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές μεσαίου φορμά, δημιουργεί εικόνες που διαμορφώνονται είτε από την παρατήρηση είτε από το τυχαίο.

Ο Παναγιώτης Πιτσούλης ασχολείται με τη φωτογραφία τα τελευταία 14 χρόνια διαμορφώνοντας σταδιακά τη δική του οπτική γλώσσα. Για τον ίδιο η φωτογραφία είναι ένας τρόπος να παρατηρεί, να αναζητεί, να πειραματίζεται και να προσεγγίζει όσα τον απασχολούν. Γίνεται έτσι ένας τρόπος επικοινωνίας, όπου οι προσωπικές ανησυχίες μπορούν να αποκτήσουν συλλογική διάσταση.

Ο Νίκος Σωτηρόπουλος άρχισε τη σχέση του με την εικόνα με τον κινηματογράφο, σαν θεατής, και πέρασε στη φωτογραφία, η οποία τον μάγεψε. Για τον ίδιο, από το πρώτο κλικ μέχρι τώρα η αίσθηση παραμένει η ίδια. Ο ήχος του κλείστρου είναι η αρχή μίας περιπλάνησης σε ένα άλλο χώρο πιο δημιουργικό, γεμάτο συναισθήματα.

Η Σύλβια Τσουραμάνη έχει σπουδάσει Αρχιτεκτονική και ασκεί ενεργά το επάγγελμα της Αρχιτέκτονα. Η σχέση της με τη φωτογραφία ξεκινά από τα φοιτητικά χρόνια ενώ από το 2017 ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία. Την ενδιαφέρει ιδιαίτερα εκείνη η εύθραυστη στιγμή κατά την οποία μια εικόνα αρχίζει να αφηγείται κάτι που ίσως υπήρξε, ίσως χάθηκε ή ίσως δεν συνέβη ποτέ.

Ο Στέλιος Χαραλαμπάκης έχει συμμετάσχει από το 2010 σε συλλογικές εκθέσεις και έχει διακριθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας (Sony Worldphoto Awards, Huawei Nextimage και IPA Awards). Απλώς φωτογραφίζει τις λεπτομέρειες της κάθε μέρας που περνάει. Για τον ίδιο η φωτογραφία λειτουργεί και ως μορφή αυτοθεραπείας.