Νέες ταινίες: “Μπορείς Να Δεις τα Πάντα”, το ντοκιμαντέρ-φαινόμενο για την Ελίζαμπεθ Χολμς είναι ίσως η ταινία της χρονιάς
Διαβάζεται σε 13'
Κάθε εβδομάδα, ο Θοδωρής Δημητρόπουλος βλέπει και σχολιάζει τις νέες ταινίες στις αίθουσες.
- 19 Νοεμβρίου 2026 06:14
To “Wild Horse Nine” συζητήθηκε από τον κόσμο που πήγε να το δει και ως εκ τούτου είχε μια δεύτερη εβδομάδα πρακτικά ίδια με την πρώτη – εξαιρετική δηλαδή κίνηση για μια ταινία που δείχνει πως θα έχει μεγάλη διάρκεια. Βρίσκεται ήδη στα 45.000 εισιτήρια.
Πρώτη θέση έπιασαν όμως τα “Κάλαντα του Σκρουτζ” με τον Τζόνι Ντεπ στα 31.000 εισιτήρια, ενώ πιο πίσω αξίζει να αναφέρουμε τα σχεδόν 3.000 εισιτήρια που έκοψαν οι “Δαιμονισμένες” του Κεν Ράσελ στην restored επανακυκλοφορία τους.
Αυτή την εβδομάδα, καθώς έρχεται το νέο κεφάλαιο του “Hunger Games”, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει η κυκλοφορία του “Μπορείς Να Δεις Τα Πάντα”, ενός ντοκιμαντέρ που διεθνώς κινείται σχεδόν σαν μπλοκμπάστερ, μπαίνοντας γερά και στην οσκαρική συζήτηση.
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας
Μπορείς Να Δεις Τα Πάντα
(“You Can See Everything”, Νέιθαν Φίλντερ, Λανς Όπενχαϊμ, 2ω54λ)
★★★★½
Ένα κινηματογραφικό συνεργείο καταγράφει τον τελευταίο μήνα ελευθερίας της διαβόητης Ελίζαμπεθ Χολμς της Theranos, πριν μπει στην φυλακή. Στην πορεία, ο ίδιος ο σκηνοθέτης αρχίζει να αμφιβάλλει για το τι είναι αλήθεια και τι είναι αφήγηση/αφήγημα.
Σε 25 λέξεις: Δαιδαλώδες meta-ντοκιμαντέρ που ξεκινά από μια γνωστή ιστορία εξαπάτησης και εκτυλίσσεται σε καθηλωτικό μυστήριο εξιχνίασης της αλήθειας, όπου πραγματικότητα και μυθοπλασία πλέκονται σε ένα εμπύρετο όνειρο, με τους Φίλντερ και Όπενχαϊμ περήφανους απογόνους του Όρσον Γουέλς και του Αμπάς Κιαροστάμι.
Κριτική
Το πρώτο πλάνο του “Μπορείς Να Δεις Τα Πάντα” είναι με τον Μπίλι Έβανς, τον σύντροφο της Ελίζαμπεθ Χολμς, να μιλάει στο τηλέφωνο εξηγώντας σε κάποιον απρόσωπο συνομιλητή του – λες και δεν γράφουν ήδη οι κάμερες – τι θέλει να είναι αυτό το ντοκιμαντέρ που γυρίζεται. Είναι αξιοσημείωτο γιατί η ταινία δεν ξεκινά με το κεντρικό πρόσωπο του δράματος – την Ελίζαμπεθ Χολμς που ίδρυσε τη Theranos και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε φυλάκιση – αλλά με δύο ανθρώπους στην τροχιά της, που μάχονται για την αφήγηση που θα στηθεί γύρω από το πρόσωπό της.
Ο σύντροφός της, θέλει το ντοκιμαντέρ να είναι απλώς ένα fluff piece, κάτι σαν αυτά που χαζεύει ο κόσμος στο Netflix και περνάνε για “ντοκιμαντέρ” ενώ είναι απλώς εγκεκριμένες αφηγήσεις γύρω από διάσημες/διαβόητες προσωπικότητες. Στόχος εδώ, να πλασαριστεί η Χολμς (και κατ’επέκταση ο ίδιος) ως καθημερινοί άνθρωποι με τους οποίους μπορεί κανείς να συνδεθεί, παρά το εγκληματικό παρελθόν στη Theranos που είχε σαν αποτέλεσμα να μπουν σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων.
Από την άλλη, ο Νέιθαν Φίλντερ κι ο Λανς Όπενχαϊμ, δηλαδή η κάμερά τους. Που ανοίγοντας με αυτό το πλάνο-δήλωση, κηρύσσουν τον πόλεμο: Ξέρουμε τι θες να πετύχεις, αλλά εμείς είμαστε εδώ για να πούμε τη δική μας ιστορία.
Οι τρεις ώρες(!) που ακολουθούν αυτό το πρώτο πλάνο ξεκινούν από την καταγραφή και φτάνουν στην εξερεύνηση. Στην τρίτη πράξη, η ταινία γίνεται οριακά heist movie με στόχο όχι τα λεφτά αλλά την αλήθεια, και ίσως την ίδια την έννοια της αφήγησης. Μα ήδη από την πρώτη εκείνη στιγμή, η ταινία έχει υπογραμμίσει τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία λειτουργεί: Η αλήθεια που θέλει να πλασάρει ο Έβανς, η αλήθεια που αναζητούν οι σκηνοθέτες, η αλήθεια που παρακολουθεί το κοινό… και κάπου κάτω από όλα αυτά, η αλήθεια του τι ακριβώς είναι ή δεν είναι η ίδια η Χολμς.
Οι Χολμς και Έβανς ίσως να μην ήξεραν τι έβαζαν μες στο σπίτι τους όταν έδιναν αυτή τη δουλειά στον Φίλντερ και τον Όπεναχαϊμ – ή ίσως και να ήξεραν, και να ήθελαν αυτό ακριβώς. Πάντως, για μεγάλο διάστημα, αυτό το ντοκιμαντέρ εκτυλίσσεται σαν πειραγμένο εκδοχή κάποιας τυπικής τέτοιας παραγωγής. Οι κάμερες καταγράφουν στιγμές οικογενειακής καθημερινότητας, λίγες μέρες πριν η Χολμς μπει φυλακή, και τόσο εκείνη όσο κι ο Έβανς μιλούν για την αλήθεια τους, τις σκέψεις, τα όνειρά τους. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς.
Συχνά πίσω από σχήματα που παρεμποδίζουν την πλήρη φιγούρα του, ο Νέιθαν Φίλντερ (συν-σκηνοθέτης και κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας) ελλοχεύει σαν παρατηρητής που αδιαφορεί αν τα αντικείμενά του ξέρουν ότι τα παρατηρεί. Στέκεται, κοιτάζει, απορεί. Λοκάρει σε φράσεις ή λέξεις και βουτά βαθιά με ερωτήσεις που στόχο έχουν να βγάλουν κάποια αλήθεια – ή, έστω, κάποια αντίδραση.
Ο Όπενχαϊμ, που φέτος έκανε πολύ δυνατή δουλειά στο “Primetime” και παλιότερα στο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ με το “Ren Faire”, βυθίζει τα πάντα σε ένα αποπνικτικό πορτοκαλί, σαν ξεχασμένη φύση. Απειλητικές μουσικές, και μια κινηματογράφηση που εκμεταλλεύεται γωνίες και μη προφανείς χώρους, έχουν αποτέλεσμα έναν Φίλντερ που καδράρεται συχνά σαν μπαμπούλας, σαν αφηγηματικός εισβολέας, και ένα πέπλο ανοίκειου καλύπτει ακόμα και την πιο ανώδυνη μικρο-συζήτηση.
Μέσα από όλο αυτό το εκτεταμένο κομμάτι της ταινίας, ο Φίλντερ αναλαμβάνει το ρόλο του ερευνητή, προσπαθώντας όχι τόσο να αφηγηθεί ένα συμβατικό –πόσο μάλλον «εγκεκριμένο»– πορτρέτο της Χολμς, όσο να εντοπίσει τα αφηγηματικά κενά στην ιστορία της και την πιέσει μέχρι που εκείνη να σπάσει το προσωπείο. Είναι δυνατόν όντως αυτή, η «Λίζι» όπως την αποκαλεί κι ένας γοητευμένος από την περσόνα της Φίλντερ, να πιστεύει στα αλήθεια πως δεν έκανε τίποτα κακό, πως δεν είπε ούτε ένα ψέμα;
Ο τρόπος που η ταινία επιτίθεται σε αυτή την αναζήτηση, είναι εξαρχής συναρπαστικός αλλά όσο βυθιζόμαστε στον κόσμο της γίνεται όλο και πιο καθηλωτικός. Όσα άτομα γνωρίζουν το έργο του Φίλντερ, και ιδίως την Συνεκδοχή του “Rehearsal” και το σπουδαίο φινάλε “Finding Frances” της κωμικής σειράς “Nathan for You”, μπορούν να έχουν μια μικρή αίσθηση του πώς θα κλιμακωθεί αυτή η κατάσταση: Με τον Φίλντερ να ενορχηστρώνει μια επίθεση στην ίδια την πραγματικότητα (ή την αφήγησή της), με μια δαιδαλώδη αναζήτηση όπου κάθε αβεβαιότητα οδηγεί σε νέα παρακλάδια.
Το κάνει χρησιμοποιώντας ένα κόλπο που εδώ δεν θα αποκαλύψουμε αν και πλέον έχει αρχίσει να συζητιέται ευρύτατα (είναι μάλλον η πρώτη φορά στα χρονικά που οι προβλέψεις μιας οσκαρικής κατηγορίας αποτελούν μεγάλο spoiler για μια ταινία), και που έχει σαν αποτέλεσμα έναν πραγματικά απολαυστικό meta στοχασμό πάνω στη δύναμη – και την πλάνη – της κάθε αφήγησης που διατείνεται πως μεταφέρει κάποια αλήθεια.
Η δύναμη μιας αφήγησης που στην ουσία “αντικαθιστά” την ίδια την πραγματικότητα ως νέα κυρίαρχη εκπροσώπηση μιας ιστορίας ή ενός προσώπου. Και η σχέση της με την “αλήθεια” που είναι φύσει αδύνατον να είναι πλήρης (κάθε παρατήρηση ενός αντικειμένου το αλλοιώνει, αλλά επίσης και κάθε τρόπος να πεις μια ιστορία ή να περιγράψεις μια κατάσταση, μεταβάλλει την εικόνα του στον αποδέκτη).
Η ταινία –ως ντοκιμαντέρ αλλά και ως φιξιόν– γνωρίζει πολύ καλά τη θέση της μέσα σε όλο αυτό το σύμπλεγμα. Συζητά εκτενώς για το κατά πόσο μια φράση που καταγράφεται σε μια συνέντευξη ή ένας διάλογος που εμφανίζεται σε μια σειρά, αποτελούν κυριολεκτική καταγραφή της πραγματικότητας, ή αν αποτελούν μια συναισθηματικά ακριβή αποτύπωσή της. Υπάρχει μια εκπληκτική σκηνή προς το τέλος του φιλμ όπου ο Νέιθαν προσπαθεί να ανασυνθέσει έναν διάλογο με τον Χολμς από μνήμης και σταματά και διορθώνει τον εαυτό του – όχι επειδή θυμήθηκε την ακριβή της φράση, αλλά επειδή θυμάται πώς ένιωσε όταν την άκουσε, και άρα δε μπορεί να είχε πει την έκφραση Α, αλλά την έκφραση Β.
53 χρόνια μετά το αριστούργημα “F for Fake”, όπου ο Όρσον Γουέλς παρουσίαζε την ιστορία ενός απατεώνα μέσα από τα μάτια ενός απατεώνα, στήνοντας παράλληλα και μια δική του εξαπάτηση του θεατή. 26 χρόνια μετά το μνημειώδες “Close-Up”, όπου ο Αμπάς Κιαροστάμι καταγράφει μια υπόθεση πλαστοπροσωπίας βάζοντας θύτες και θύματα να υποδυθούν τους εαυτούς τους ως ρόλους. Οι Φίλντερ και Όπενχαϊμ δημιουργούν ένα άξιο συνεχιστή αυτής της κληρονομιάς.
Στήνοντας πίσω από το πορτρέτο μιας απατεώνισσας, μια μετα-αφήγηση πάνω στην ίδια την αναζήτηση της αλήθειας – του πώς κάνει αυτό που κάνει, πώς λειτουργεί, τι πιστεύει ότι είναι αυτό που κάνει, και γιατί – μέσα από το συναίσθημα, μέσα από αφηγήσεις, και μέσα φυσικά από τα γεγονότα. Εκεί που μαρτυρίες και αναπαραστάσεις μπορούν να κρατάνε το ίδιο βάρος αλήθειας (ή παραπλάνησης) στον πυρήνα τους, και όπου αφηγητές (ο ίδιος ο Φίλντερ), ερμηνευτές, και θεατές βρίσκονται τελικά να παίζουν στο ίδιο παιχνίδι αμφιβολίας, ερμηνείας και αναζήτησης.
Και κάπου στο φόντο, οι απατεώνες συνεχίζουν τα σχέδιά τους – σε αυτή την αφόρητα μοντέρνα και αμερικάνικη εποχή μιας ολοκληρωτικά άδειας πραγματικότητας, γεμάτη Theranos και Fyre Festivals, η μόνη μορφή αποτυχίας είναι το να μην προσπαθείς να πουλήσεις το δικό σου παραμύθι. Χάνουν αυτοί που σταματάνε, και που παραδέχονται το κενό της φούσκας τους.
Στο τέλος της ταινία, οι θεατές θα φύγουν από την αίθουσα έχοντας δει τα πάντα, και πιστεύοντας ακράδαντα μια αλήθεια. Την πιστεύουν επειδή είναι αλήθεια; Επειδή οι αφηγητές ήθελαν να πιστέψεις αυτή την αλήθεια; Επειδή η Χολμς το ήθελε; Επειδή είδαμε πίσω από τα κόλπα όλων και φτάσαμε στην αγνή, αμόλυντη εκδοχή της; Ή, απλώς, επειδή ποτέ δεν υπήρχε τίποτα εκεί; Η διαδρομή ως αυτό το σημείο είναι πικρά αστεία, υπαρξιακά απόκοσμη, και διαβολεμένα διασκεδαστική. Και για την απάντηση; «Είναι περίπλοκο».
The Hunger Games: Η Ανατολή του Θερισμού
(“The Hunger Games: Sunrise of the Reaping”, Φράνσις Λόρενς, 2ω38λ)
★★½
25 χρόνια πριν τα γεγονότα της ορίτζιναλ τριλογίας, η νεαρός Χέιμιτς εκπροσωπεί το φτωχό District 12 στους επετειακούς 50ούς Αγώνες Πείνας. Εκεί, θα προσπαθήσει να ξεκινήσει μια επανάσταση.
Σε 25 λέξεις: Φροντισμένο αλλά αναίτια τραβηγμένο σε χρόνο, συνεχίζει να κρατά μια σημαντική, επαναστατική, σθεναρά αντι-απολυταρχική οπτική του κόσμου, έστω κι αν σε σημεία γίνεται σχηματικό.
Κριτική
Σταθερά ένα από τα πιο δυνατά, αξιοπρεπή και πολιτικά στέρεα franchises που έχει δώσει ποτέ το Χόλιγουντ, το “Hunger Games” συνεχίζει χρόνια μετά την ολοκλήρωση της κεντρικής του αφήγησης να επιστρέφει με ιστορίες από το παρελθόν, που εμπλουτίζουν το σύμπαν της ιστορίας. Είναι μια απολύτως έγκυρη ερώτηση το κατά πόσον χρειάζεται αυτό ή αν μια ταινία σαν αυτή αποτελεί κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από μια ευκαιρία για τους φανς να δείξουν την οθόνη αναγνωρίζοντας χαρακτήρες – τώρα με άλλα, νεότερα πρόσωπα. (Υπέροχη η Ελ Φάνινγκ ως Έφι Τρίνκετ, άβολη καρικατούρα ο Κίραν Κάλκιν ως Σίζαρ, προφανέστερο κάστινγκ στην ιστορία του εμπορικού κινηματογράφου ο Τζέσι Πλέμονς ως Πλούταρκ, δηλαδή νεότερος Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.)
Αυτό που έχει υπέρ του όμως το “Hunger Games”, μην αφήνοντας την κατά τα άλλα καλοφτιαγμένη (αν και πλαδαρή) ταινία να γίνει απλό παιχνιδάκι για τους φανς, είναι η πολιτική του πυγμή. Εδώ, αυτή η κραυγή ενάντια στον απολυταρχισμό και τον έλεγχο των media, μετατρέπεται σε μια πικρή ματιά στον τρόπο που οι επαναστάσεις χτίζονται πάνω σε θυσίες, αδιέξοδα και αποτυχίες. Εν ολίγοις, το προδιαγεγραμμένο της αφήγησης, η ταινία το χρησιμοποιεί υπέρ της πολιτικής της θέσης, παρουσιάζοντας τις δίχως έλεος τακτικές ενός καθεστώτος που θεωρεί πως δεν έχει αδύνατα σημεία.
Μια χαρά είναι όλα αυτά, απλώς σε μια εποχή μετά το “Andor” ο πήχης έχει ανέβει αισθητά κι η ταινία είναι κάπως σχηματική. Το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι βέβαια ο εντελώς άχρωμος πρωταγωνιστής Τζόζεφ Ζάντα (του πρόσφατου “East of Eden”), που καλείται εδώ να μπει στη θέση ενός από τους πιο μοναδικούς ηθοποιούς του σύγχρονου Χόλιγουντ. Μεγάλη αστοχία.
I Play Rocky
(Πίτερ Φαρέλι, 2ω8λ)
★★
Ο νεαρός Σιλβέστερ Σταλόνε έχει ένα όνειρο: Να γίνει ηθοποιός. Στην πορεία γράφει ένα δικό του σενάριο, βασισμένος στη δική του ιστορία επιβίωσης, και πείθει δυο παραγωγούς να το αγοράσουν. Όμως εκείνοι θέλουν κάποιον διάσημο να παίξει τον ρόλο, κι ο Σταλόνε δεν κάνει πίσω με τίποτα.
Σε 25 λέξεις: Το «πώς γυρίστηκε το “Ρόκι”» γίνεται ανάλαφρη, επιδερμική ταινία που θα μπορούσε να είναι και ανάγνωση από imdb trivia. Δεν έχει κάτι να πει, αλλά περνάει η ώρα. Διασκεδαστικά καλός και ακριβής ο Άντονι Ιπολίτο ως νεαρός Σταλόνε.
Κριτική
Ο Πίτερ Φαρέλι, με φόρα από τα Όσκαρ του “Πράσινου Βιβλίου”, επιστρέφει σε αυτό το είδος γλυκερής feelgood κομεντί, αυτή τη φορά αφηγούμενος με σπιρτάδα την ιστορία του πώς γυρίστηκε το “Ρόκι”. Κι ενώ ο Άντονι Ιπολίτο κάνει εντυπωσιακή δουλειά στην αποτύπωση των μανερισμών – αλλά και του ψυχισμού – του νεαρού τότε Σταλόνε, η ταινία δεν καταλήγει ποτέ να μοιάζει στα αλήθεια με ταινία.
Παραμένοντας πρωτίστως μια συλλογή από trivia και μια συρραφή από αφηγηματικά και συναισθηματικά κλισέ, που δεν έχουν κάτι πιο μεστό να δώσουν πέραν της διαρκούς αναγνώρισης: Ένα πλάνο που είναι σαν το πλάνο του “Ρόκι”, μια ατάκα που μαθαίνουμε γιατί την είπε, μια σκηνή που βλέπουμε πώς γυρίστηκε, αλλά εν τέλει και μια ιστορία (το ίδιο το “Ρόκι”, βαθιά ταξικό και βγαλμένο από τα σπλάχνα μιας βουβής Αμερικής) απλοποιημένη ως ένα στοιχειώδες «όνειρο της επιτυχίας».
Είναι λίγο σαν κάτι σκηνές σε κάποιες ταινίες της Marvel που υπάρχουν απλώς για να αναγνωρίζεις χαρακτήρες και ατάκες στη μεγάλη οθόνη.
Μυστικά και Ψίθυροι
(“In a Whisper / A Voix Bas”, Λέιλα Μπουζίντ, 1ω53λ)
★★★
Η Λίλια επιστρέφει στην Τυνησία για την κηδεία του θείου της και επανενώνεται με μια οικογένεια που δεν γνωρίζει τίποτα για τη ζωή της στο Παρίσι – ιδίως τη ρομαντική. Αποφασισμένη να ανακαλύψει την αλήθεια πίσω από τον ξαφνικό θάνατο του θείου της, η Λίλια βρίσκεται αντιμέτωπη με οικογενειακά μυστικά.
Σε 25 λέξεις: Χωρίς εξάρσεις, ένα όμορφο, στιβαρό κοινωνικό δράμα πάνω στην επιθυμία και τον κόσμο (και τους ανθρώπους!) που αλλάζει. Η σκηνοθέτρια Λέιλα Μπουζίντ δίνει μια πολύ μεστή υφή στην ιστορία και στον κόσμο της, προσκαλώντας διαρκώς τον θεατή να χαθεί σε στιγμές ή σε συναισθήματα, την ώρα που το σενάριο ξεδιπλώνει καλά κρυμμένες συναισθηματικές αλήθειες. Ειλικρινές και καλοπαιγμένο.
Κυκλοφορεί επίσης
Ο Πλανήτης των Κρυστάλλων: Στον πρόσφατα αποικισμένο Πλανήτη των Κρυστάλλων, η 11χρονη Ρέα γίνεται φίλη με ένα μικρό, δεινοσαυρόμορφο πλάσμα που ονομάζεται Μπέρτζι. Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται με τον αδίστακτο Κυβερνήτη, ο οποίος θέλει να εκμεταλλευτεί τις μοναδικές ικανότητες του Μπέρτζι για κέρδος. Η Ρέα και ο Μπέρτζι πρέπει να βασιστούν στον δεσμό της φιλίας τους και στο θάρρος τους για να ξεπεράσουν τα εμπόδια. Οικογενειακή ταινία κινουμένων σχεδίων.