Πώς πρέπει να είναι μία νέα, προοδευτική κυβέρνηση

Παρά τις…κατραπακιές που τρώει τους τελευταίους μήνες, (με αποκορύφωμα την υποχρέωση σε παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη), η Κυβέρνηση φαίνεται ότι διατηρεί το δημοσκοπικό της προβάδισμα το οποίο, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, είναι ισχυρό.

Ωστόσο, αφενός επειδή η φθορά δείχνει να είναι ραγδαία και αφετέρου διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην εξουσία ήδη επτά χρόνια, νομίζουμε ότι μπορούμε να σκιαγραφήσουμε τα χαρακτηριστικά που κατά την ταπεινή μας άποψη πρέπει να έχει η κυβέρνηση που θα διαδεχθεί αυτή του σημερινού Πρωθυπουργού μετά από μία πολιτική ανατροπή που δεν φαντάζει και τόσο απίθανη πλέον.

Μία τέτοια κυβέρνηση λοιπόν, η πρώτη προοδευτική αυτή τη δεκαετία, οφείλει πρώτα απ’ όλα να είναι απολύτως θεσμική, με μνημειώδη προσήλωση στη νομιμότητα.

Με άμεσες νομοθετικές κινήσεις θα πρέπει να ξηλωθεί το μόρφωμα του επιτελικού κράτους έτσι ώστε η χώρα να επανέλθει στη θεσμική κανονικότητα και στη σωστή δημοκρατική λειτουργία. Δεν νοείται ένα κυβερνητικό σχήμα που θα θέλει να πολιτευεί στον αντίποδα αυτού του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην αναλάβει εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα επιτρέψουν στους θεσμούς να αναπνεύσουν μετά από μία επταετία απόλυτου συγκεντρωτισμού (ο οποίος, εν τέλει, παρήγαγε σωρεία σκανδάλων).

Ομως πέρα από αυτό, η πρώτη προοδευτική κυβέρνηση της δεκαετίας θα πρέπει να είναι και εξόχως συγκρουσιακή. Συζητώντας με έναν καλό φίλο (και κυρίως σοβαρό άνθρωπο) τις προάλλες, άκουσα το εξής: “Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα με τα καρτέλ στην αγορά, δεν υπάρχει άλλο περιθώριο πέρα από αυτό της σύγκρουσης με κάθε μέσο. Ολα τα άλλα είναι ημίμετρα”.

Εχει, ο άνθρωπος, απόλυτο δίκιο. Επιθυμείς να τιθασεύσεις το τέρας της ακρίβειας και δεν συγκρούεσαι ανελέητα, με τα καρτέλ των σούπερ-μάρκερ και του εμπορίου στα τρόφιμα γενικότερα; Προφανώς τότε δεν επιθυμείς να λύσεις το πρόβλημα αλλά να το διαχειριστείς μόνο επικοινωνιακά. Για να το πούμε και αλλιώς. Δεν χρειάζονται άλλα pass. Παρέμβαση χρειάζεται στην πηγή του κακού και φυσικά πολιτική βούληση και ρεαλισμός.

Σ’ έναν κόσμο ο οποίος σπαράσσεται από κάθε είδους διαμάχες, εμπόλεμες και μη, η Ελλάδα θα πρέπει να βρει τη θέση που της ταιριάζει. Τουτέστιν, οι θεωρίες του πρόθυμου συμμάχου των ΗΠΑ και του υπηρέτη του κράτους-δολοφόνος του Ισραήλ τελειώνουν με την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Η Ελλάδα παίζει στην εξωτερική πολιτική τα χαρτιά της με σύνεση και δίνει σε όλους να καταλάβουν ότι δεν είναι δεδομένη για κανέναν.

Εχει, επίσης, τα μάτια της ανοιχτά παντού, σε Δύση αλλά και σε Ανατολή (αφού το εκκρεμές του κόσμου μετατοπίζεται) και φροντίζει με θάρρος, αυτογνωσία και ρεαλισμό να λύνει τις όποιες διαφορές της με τους γείτονες αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Απλά, όμορφα και ελληνικά, για το συμφέρον της χώρας και των κατοίκων της, μακριά από τις εθνικιστικές αναγνώσεις του παρελθόντος που κρατούσαν την Ελλάδα όμηρο του φόβου και της αδράνειας. Δράση λοιπόν!

Παράλληλα, μία κυβέρνηση της σύγχρονης κεντροαριστεράς (αν και ο όρος φαντάζει παραχωμένος πλέον) δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζεται από μία αστείρευτη και ανεξάντλητη ταξική μεροληψία υπέρ των αδυνάτων, των περιθωριοποιημένων και γενικότερα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Οχι στα λόγια. Αλλά με έργα.

Νομίζουμε ότι ως προς αυτή τη διάσταση υπάρχει στην Ευρώπη, παράδειγμα προς μίμηση, η κυβέρνηση Σάντσεθ στην Ισπανία και τα πεπραγμένα της στο κοινωνικό κράτος και την εργασία. Χτυπήθηκαν χέρια στο τραπέζι, αγνοήθηκαν οι συνήθεις κραυγές καταστροφής των βιομηχάνων και γενικότερα του κεφαλαίου και οι Ισπανοί εργαζόμενοι είδαν τους πρακτικούς όρους των ζωών τους να βελτιώνονται. Εννοείται ότι και η Ισπανία απέχει παρασάγγας από αυτό που οι πολλοί επιθυμούν αλλά τέλος πάντων έκανε βήματα προς τα εμπρός. Εδώ πάμε ολοταχώς προς τα πίσω και η πορεία προς τη δεκαετία του 50 θα πρέπει να σταματήσει. Αμεσα μάλιστα.

Θα θέλαμε να τονίσουμε και κάτι ακόμα. Η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση, αν τελικώς προκύψει, θα πρέπει να είναι περισσότερο πράσινη από ποτέ. Οχι ως προς τον κομματικό φορέα που θα την στηρίζει αλλά ως προς την πολιτική της απέναντι στο περιβάλλον και τη σχεδιαζόμενη ανάπτυξη. Με τις βουλιμικές, αντιοικολογικές πολιτικές της, η Νέα Δημοκρατία έφερε τη χώρα στα όριά της, και ίσως ακόμη πιο μακριά. Η Ελλάδα φαίνεται ότι δεν αντέχει αλλή “ανάπτυξη” νεοφιλελευθέρου τύπου που θα αδιαφορεί για τις συνέπειες στο περιβάλλον και τις ζωές μας. Εξορύξεις, ανεμογεννήτριες χωρίς φειδώ και σχέδιο, φαραωνικά σχέδια για ανέγερση ξενοδοχειών-μαμούθ θα πρέπει να κοπούν μαχαίρι. Ναι το ξέρουμε, είναι πολλα τα λεφτά και πανίσχυρα τα συμφέροντα αλλά αν μία προοδευτική κυβέρνηση κάνει απλώς τα ίδια, καλύτερα ας μην αναλάβει καθόλου.

Τελευταίο και βασικό. Ολα τα προηγούμενα θα χρειαστούν πολιτική πυγμή. Καλώς εννοούμενο τσαμπουκά. Και φυσικά σχέδιο. Θα υπάρξουν, όπως πάντα, αντιδράσεις από τα γνωστά, επιχειρηματικά και άλλα, κέντρα που θέλουν μία Ελλάδα ελεγχόμενη, στα δικά τους μέτρα και σταθμά. Μία Ελλάδα που θα εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και μόνο. Ο βαθμός διάθεσης για μάχες με αυτού του είδους το παρασιτικό κεφάλαιο θα κρίνει πολλά. Και αν δεν υπάρχει ούτε καν στο ελάχιστο, το όποιο προοδευτικό εγχείρημα θα καταρρεύσει σαν τραπουλόχαρτο.

Είπαμε, έχει έρθει η ώρα των πολύ μεγάλων ρήξεων με τα πάσης φύσεως καταστημένα…