Η καθαρίστρια αξιοπρεπής, ο πολιτικός θρασύς και περιδεής…

Γίνεται να συγκριθεί η πρόσληψη μιας καθαρίστριας κι ενός «ειδικού επιστήμονα» και μετέπειτα πολιτικού στο Δημόσιο; Κανονικά δεν γίνεται, θεωρείται «λαϊκισμός».

Το ίδιο πίστευα κι εγώ μέχρι την Πέμπτη το πρωί, όταν ο πρώην «ειδικός επιστήμονας» και νυν υπουργός (προήχθη εν τω μεταξύ) εξέδωσε μια απολογητική ανακοίνωση. Τώρα πια η σύγκριση είναι θεμιτή και, δυστυχώς, κάνει κουρέλι τα περί «αξιοκρατίας και αριστείας», με τα οποία πολιτεύθηκε στα λόγια ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά η πράξη έδειξε ότι τα έχει γραμμένα εις τα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Ας δούμε ένα ένα τα γεγονότα και ας κάνουμε , ταυτόχρονα, τις συγκρίσεις. Για να φανεί πού υπάρχει η ανάγκη και η αξιοπρέπεια και τι σημαίνουν έννοιες όπως κρατικοδίαιτοι, εξαπάτηση και εντέλει η παρανομία.

1.Η ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ :Το 2018 καταδικάστηκε σε δέκα (αριθμός 10!) χρόνια φυλακή μια καθαρίστρια, επειδή είχε πλαστογραφήσει το απολυτήριο του Δημοτικού (είχε πάει μέχρι την πέμπτη τάξη και έγραψε «έκτη»), για να προσληφθεί στο Δημόσιο. Βέβαια ουδείς μπορεί να καταλάβει γιατί χρειάζεται απολυτήριο Δημοτικού για να καθαρίζει αίθουσες, σκάλες  και τουαλέτες, αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Το αδίκημα ήταν αδίκημα και ο πέλεκυς έπεσε βαρύς. Οι δικαστές την αντιμετώπισαν περίπου σαν ένα είδος κακούργας(ευτυχώς, στη συνέχεια όλα διορθώθηκαν, η ποινή προσαρμόστηκε στον όρο «αναλογικότητα» και η γυναίκα αποφυλακίστηκε). Η παρανομήσασα παραδέχτηκε αμέσως το «έγκλημά» της, ζήτησε συγγνώμη, είπε ότι αισθάνεται ντροπή, αλλά εξήγησε ότι το έκανε για να μπορέσει να κρατήσει τα παιδιά της και να μην πάνε σε ίδρυμα.

2.Ο «ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ»(που εξελίχθηκε σε πολιτικό): το 2007 ο Μακάριος Λαζαρίδης προσελήφθη σε θέση «ειδικού επιστήμονα» στο υπουργείο Παιδείας, θέση για την οποία ο νόμος απαιτούσε πτυχίο και μεταπτυχιακό. «Έτσι γινόταν τότε», είπε ο ίδιος, εξηγώντας την παρανομία. Αργότερα (2013) άφησε τη θέση αυτή(την κατέλαβε η γυναίκα του) και μεταπήδησε σε άλλη θέση(εννοείται κρατική). Και αργότερα(2016) έγινε σύμβουλος του(νέου τότε) προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη (ο οποίος το 2013 ήταν υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και ένθερμος υποστηρικτής της «αξιοκρατίας» και μετά της «αριστείας»).  Οι δύο τελευταίες θέσεις του Λαζαρίδη ήταν «ρουσφέτι» του Μητσοτάκη στο συνοδοιπόρο του στην ΟΝΝΕΔ και στο κόμμα.

3.ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ: η καθαρίστρια, όπως είπαμε, παραδέχτηκε αμέσως την παρανομία της, τιμωρήθηκε και όλα έληξαν. Όταν αποκαλύφθηκε η περίπτωση Λαζαρίδη, συνέβησαν τα εξής. Στην αρχή  ο ίδιος ήταν κατηγορηματικός ότι «δεν διέπραξε καμιά παρανομία». Και κατακεραύνωσε τα κόμματα ότι λαϊκίζουν και ότι διαπράττουν «δολοφονία χαρακτήρα»(του ιδίου). Μετά βγήκε στην τηλεόραση και, με θράσος χιλίων καρδιναλίων, έλεγε ότι «δεν έχει να απολογηθεί για τίποτα», ειρωνευόταν τους παρουσιαστές που τον ρωτούσαν γιατί τον προσέλαβαν αφού  δεν είχε πτυχίο(«γιατί ήμουν ωραίος») και προκαλούσε τους πάντες, εμφανίζοντας τον εαυτό του  σαν τέρας εργατικότητας( μόνο ότι δεν είχε «βαρέα και ανθυγιεινά», δεν είπε), σε αντίθεση με τους «τεμπέληδες αριστερούς».

4.Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ: Κι ενώ η συνέντευξη  τον είχε «κάνει ρόμπα» στο πανελλήνιο (ούτε τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της ΝΔ τολμούσαν να πουν ότι δεν είχε διαπράξει παρανομία), το πρωί της Πέμπτης, λίγο πριν αρχίσει η συζήτηση στη Βουλή και, προφανώς, για να απαλυνθεί η θέση του παλιού συνοδοιπόρου του και νυν πρωθυπουργού, ο Λαζαρίδης υποχρεώθηκε να ανακρούσει πρύμναν. Ζήτησε συγγνώμη για την προηγηθείσα προκλητική εμφάνισή του στην τηλεόραση και, κυρίως, παραδέχτηκε την παρανομία στον παλιό διορισμό του, αυτό που αρνιόταν μετά βδελυγμίας μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Και τώρα η εξήγηση. Ο Λαζαρίδης δεν ήταν σε θέση να καταλάβει ότι η άρνηση αυτή, εκτός από πολιτική απαξίωση(αυτή αντέχεται, αν σε χαρακτηρίζει η πολιτική αρρώστια που λέγεται… «χοντροπετσίαση»), θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε ποινικές περιπέτειες. Ευτυχώς(γι’ αυτόν) κάποιος καλός νομικός τού εξήγησε τι λέει το άρθρο 405 του Ποινικού Κώδικα. Σε απλή γλώσσα: ο Λαζαρίδης δήλωσε ότι θα επιστρέψει εντόκως τα «αχρεωστήτως (δηλαδή παρανόμως) καταβληθέντα» σε αυτόν χρήματα  από τους παλαιότερους διορισμούς του. Γιατί; Διότι ο νόμος προβλέπει ότι, αν επιστραφούν τα χρήματα, εξαλείφεται το αξιόποινο της πράξης. Δηλαδή, δεν  κινδυνεύει με ποινική δίωξη και ο πρωθυπουργός, τυπικά, δεν έχει υποχρέωση να τον διώξει από την κυβέρνηση.

Νομίζω ότι, τελικά, όλοι καταλαβαίνουν πια γιατί ο Λαζαρίδης στην αρχή ξεχείλιζε από θράσος και παρίστανε τον πολιτικό κόκορα, ενώ στο τέλος μεταμορφώθηκε σε κότα («τρίλειρη και μακροπουπουλάτη», που θα ΄λεγε κι η Ντόρα Μπακογιάννη). Έτσι, μέχρι να αποκαλυφθεί κάτι άλλο, απαλλάσσεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την υποχρέωση (επαναλαμβάνουμε, την τυπική…) να τον αποπέμψει.

Χωρίς άλλα περιττά λόγια καταλήγουμε στο προφανές ερώτημα: και η καθαρίστρια και ο «ειδικός επιστήμονας» και νυν πολιτικός διέπραξαν παρανομία. Ποια ή ποιος συμπεριφέρθηκε με αξιοπρέπεια;

Ο Άγγλος συγγραφέας Σάμιουελ Μπάτλερ το έχει πει έτσι: «Την υπόληψη, όπως και τα χρήματα, είναι ευκολότερο να την αποκτήσεις παρά να τη διαφυλάξεις»…