Λάικ – ντισλάικ: Από τα τιγράκια του Akyla στις ακραίες βουτιές του Survivor

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Metallica, Τζένη Τζένη, ο Διάβολος και η Prada και ένα Πράσινο Σημειωματάριο για τη Γεωργία Οικονόμου

Ωραια η συναυλία των Metallica, θα μείνω σε μία σκηνή που είπα και στο podcast Sold Out. Μετά το τέλος της συναυλίας μπροστά μου ανέβαινε τις σκάλες μία γυναίκα άνω των 70-75 ετών, με κάτασπρα μαλλιά και γυαλάκια. Πίσω την κρατούσε από τη μέση, σαν να την υποβαστάζει ένας νέος άνδρας. Για κανένα λόγο δεν μπορούσα να τη συνδυάσω με τον χώρο και το event. Όταν έφτασαν πάνω, κατάλαβα πως ο άνδρας αυτός ήταν ο γιος της και ήταν άτομο και ειδικές ανάγκες. Τον ρώτησε με αγωνία “Σου άρεσε;” και αυτός έγνεψε “ναι” με ένα πλατύ χαμόγελο. Έφυγαν και οι δύο χέρι χέρι. Νομίζω αυτή τη σκηνή, δε θα τη ξεχάσω ποτέ.

Τζένη Τζένη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά διά χειρός Νίκου Καραθάνου και αυτές οι τεράστιες φωτογραφίες του Λάμπρου Κωνσταντάρα, της Τζένης Καρέζη και του Διονύση Παπαγιαννόπουλου στο σκηνικό δημιουργούσαν από μόνες τους μία ατμόσφαιρα νοσταλγίας. Ένα “ηλιόλουστο ρέκβιεμ”. Σε μια χώρα που αναζητά τον εαυτό της ξανά και ξανά, αυτό το έργο έρχεται να μας θυμίσει πως, ακόμα και αν “όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά”, το σημαντικό είναι να βρίσκουμε τον τρόπο να γιορτάζουμε το φως, ακόμα και όταν οι σκιές μεγαλώνουν.

Είδα το ο “Διάβολος Φοράει Prada 2” και οκ, μπορεί να μην ενθουσιάστηκα, αλλά πέρασα πάρα πολύ ωραια. Και πόσο ταυτίστηκα με όλα όσα λάμβαναν χώρα μέσα στο περιοδικό Runway, πόσο όλα έχουν αλλάξει, πώς όλοι ήταν πάνω από τα στατιστικά στα άρθρα πριν και πώς πια έχει επικρατήσει παντού μα παντού η πολιτική ορθότητα στα πάντα.

Διάβασα Το Πράσινο Σημειωματάριο της Clare Pooley (εκδόσεις Μεταίχμιο) και κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο έγινε παγκόσμιο best seller. Ρέει αβίαστα, χωρίς να προσποιείται κάτι πιο «σπουδαίο» από αυτό που είναι, και τελικά σε κερδίζει ακριβώς γι’ αυτό. Μέσα από ανθρώπους γεμάτους ρωγμές, μιλά για μοναξιά, ανάγκη για σύνδεση και δεύτερες ευκαιρίες. Και κάπου εκεί θυμήθηκα πως και τα λεγόμενα «ελαφριά» αναγνώσματα έχουν τη δική τους μαγεία: σε χαλαρώνουν, σε παρηγορούν και συχνά λένε αλήθειες πιο ουσιαστικές απ’ όσο περιμένεις.

Metallica, Κάννες και τα Μουσεία που αλλάζουν την αίσθηση του χρόνου για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το λάικ της εβδομάδας (σου αρέσει δεν σου αρέσει η Eurovision ή το Ferto) πάει στον χαρακτήρα του Akyla. Το τιγράκι μας, είναι ένας πολύ ωραίος τύπος. Καλό παιδί, όπως λένε όλοι όσοι τον γνωρίζουν, και τα κατάφερε χωρίς χρήματα και διασυνδέσεις να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Εντάξει, μέσα στον τόσο κυνισμό που ζούμε, ένα νέο παιδί που προοδεύει στον δρόμο που διάλεξε είναι μια μικρή νότα εμψύχωσης, πώς να το κάνουμε. Και όταν είπε σε συνέντευξη του: «είναι σημαντικό οι γονείς να αγαπούν τα παιδιά τους έτσι όπως είναι και να στηρίζουν τα όνειρά τους. Μην προσπαθείτε να τα αλλάξετε, προσπαθήστε να τα καταλάβετε», η κουβέντα ξέφυγε λίγο από τη Eurovision και κούμπωσε πάνω σε πολλές σιωπηλές, δύσκολες ιστορίες ανθρώπων που δεν ένιωσαν ποτέ πραγματικά αποδεκτοί.

Στη συναυλία των Metallica τα περάσαμε ζάχαρη. Ξεχάσαμε και τη Νέα Σμύρνη και τη Ριζούπολη και όλα. Ξετινάχθηκε το οπτικοακουστικό μας γίγνεσθαι! Αλλάξαμε συχνότητα, αλλάξαμε δόνηση, φωνάξαμε σε άλλα μήκη του ήχου. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν για να ξεκινήσει το καλοκαίρι με ένταση, ιδρώτα και εκείνη τη συλλογική παράνοια που μόνο τέτοιες βραδιές μπορούν να δημιουργήσουν. Και το ρεκόρ των 90.000 αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία από τη στιγμή που το κάνουν viral οι ίδιοι οι Metallica μέσα από τα δικά τους social.

Οι Κάννες απέκτησαν ξανά πολιτικό παλμό. Ο Σκωτσέζος σεναριογράφος και δικηγόρος Πολ Λάβερτι στήριξε δημόσια καλλιτέχνες όπως η Σούζαν Σάραντον, ο Χαβιέρ Μπαρδέμ και ο Μαρκ Ράφαλο, καταγγέλλοντας το Χόλιγουντ για τον αποκλεισμό όσων μιλούν ανοιχτά για τη Γάζα. Η αναφορά του είχε ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς η Σούζαν Σάραντον βρίσκεται και στην επίσημη αφίσα των φετινών Καννών, δίπλα στην συμπρωταγωνίστρια της, Τζίνα Ντέιβις σε μια απο τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας «Θέλμα & Λουίζ» . Η ίδια είχε αποκαλύψει πριν από λίγους μήνες ότι έχασε τον ατζέντη της μετά τη συμμετοχή της σε διαδηλώσεις και δημόσιες παρεμβάσεις για τη Γάζα, ενώ υποστήριξε πως έκτοτε δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά σε μεγάλες αμερικανικές παραγωγές.

Για τα μουσεία – που γιορτάζουν τη Δευτέρα 18/5 – ακούσαμε να μιλάει ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας Ορχάν Παμούκ που τον πετύχαμε σε μια συζήτηση για το «Μουσείο της Αθωότητας», και για τη σχεδόν παράλληλη γέννηση του βιβλίου και του πραγματικού μουσείου που δημιούργησε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη. Μέσα από τις αναμνήσεις, τα αντικείμενα και τη δύναμη της αφήγησης, ο Παμούκ μετατρέπει το μουσείο σε μια προσωπική άσκηση μνήμης και συναισθήματος… λέγοντας ότι το μουσείο μετασχηματίζει τον χρόνο!

Ο ούμπερ κιούτ Πέδρο Πασκάλ και ο Στίβεν Κολμπέρ αντάλλαξαν ένα πεταχτό…. φιλί στο στόμα κατά τη διάρκεια της συνέντευξής τους στο The Late Show. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Πασκάλ ζήτησε ένα φιλί αφού είδε τον Κολμπέρ να φιλάει νωρίτερα την Τζούλια Λούις-Ντρέιφους, αστειευόμενος ότι ζήλεψε, με το στιγμιότυπο να γίνεται viral στο διαδίκτυο.

Μαζευτήκαμε στη Στέγη για την προβολή του ντοκιμαντέρ “A Certain Streetness” με επίκεντρο τα 20+ χρόνια του φεστιβάλ και είδαμε όλο το χάος, την τρέλα και τη μαγεία πίσω από το EJEKT. Τι έγινε όταν άνοιξαν οι ουρανοί στη συναυλία του Νικ Κέιβ, “τι τρελά μου ζητάς” στα καμαρίνια, τι σημαίνει να στήνεις ένα φεστιβάλ τέτοιου μεγέθους στην Ελλάδα και πόσες μικρές καταστροφές πρέπει να αποφευχθούν για να ζήσουμε εμείς απλώς ένα «τέλειο live»; Με το καλό και στα επόμενα…

Κάννες, animation και Νόλαν, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Στις Κάννες όλοι μιλούν για το “Teenage Death and Sex at Camp Miasma”, ένα ονειρικό meta slasher πάνω στην επιθυμία, το σεξ, και τις (κινηματογραφικές) εικόνες που μας στιγματίζουν. Πέρασα φανταστικά και ελπίζω να βρει διανομή για να το δούμε και στα μέρη μας.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν η κωμικός Χάνα Αϊνμπάιντερ (φοβερή στο “Hacks”) ως μια νεαρή κουήρ σκηνοθέτρια που προσεγγίζει μια αποξενωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο παλιά ηθοποιό για να επιστρέψει στη νέα ταινία της – στο ρόλο η Τζίλιαν Άντερσον του “X-Files”.

Στην παρουσίαση της ταινίας στις Κάννες, οι Αϊνμπάιντερ και Άντερσον φίλησαν τ@ σκηνοθέτη Τζέιν Σένμπρουν σε μια αναφορά στην αντίστοιχη κλασική φωτογραφία από την πρεμιέρα του “Mulholland Drive” του Ντέιβιντ Λιντς. Το βρήκα πολύ γλυκό.

Είναι φανταστικό το τρέιλερ της καινούριας stop-motion animation περιπέτειας του στούντιο της Laika, με τίτλο “Wildwood”. Με συγκίνησε πάρα πολύ σε κάθε του σημείο. Και λάτρεψα το ασυνήθιστο credit: «Από τα χέρια που δημιούργησαν το “Coraline”». Έμφαση στην χεράτη δημιουργία!

Πώς κέντησε έτσι ο Κρίστοφερ Νόλαν μιλώντας για το κάστινγκ του Τράβις “ξυδάκι” Σκοτ στην “Οδύσσεια”; «Τον έβαλα στην ταινία επειδή ήθελα να γνεύσω προς την ιδέα πως αυτή η ιστορία μας έχει μεταδοθεί ως ένα είδος προφορικής ποίησης, που είναι ανάλογη της ραπ».

Λάικ στα κλασικά αγαπημένα στέκια των Καννών κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ: Για καφέ στο Good Mate (ίσως ο μόνος καφές που έχω βρει εδώ που πραγματικά να μου αρέσει), για μακαρονάδα με τρούφα στο La Piazza, για μπέργκερ (αρκεί να οπλιστείς με πολλή υπομονή για να την αναμονή) στο Steak ‘n’ Shake και για ποτά μετά τις προβολές στο γωνιακό δρόμο του Petit Majestic.

Εκεί είναι που γίνεται όλο το βαρύ socializing: Στην ουρά για ποτό σήμερα γνώρισα έναν Αυστραλό επίδοξο σκηνοθέτη που όταν του είπα ότι είμαι από την Ελλάδα, με ρώτησε αν κάνει ακόμα ταινίες ο σκηνοθέτης που έκανε το “Σπιρτόκουτο”(!) και λίγο αργότερα έξω που γνωριστήκαμε, μας έλεγε ότι του αρέσουν οι ταινίες του The Boy. Κάπου εκεί γύρω ήταν κι ο σκηνοθέτης Άλμπερτ Σέρα του “Πασιφίξιον” αλλά δεν κατάφερα να τον εντοπίσω. Έχουμε μέρες ακόμα.

ΝΤΙΣΛΆΙΚ

Σιωπή, Eurovision, δράματα διασήμων και ριάλιτι επιβίωσης για τη Γεωργία Οικονόμου

Μόνο σιωπή. Βαριά σιωπή απέναντι στο περιστατικό με τις 17χρονες κοπέλες. Γιατί τι να πει κάποιος; Εκνευρίζομαι διαβάζοντας τα βροντερά κατηγορώ για τον κόσμο μας, τους γονείς, την εκπαίδευση, τις πανελλήνιες, τους καθηγητές και για όλα. Μα αλήθεια που ωφελούν όλα αυτά τα κατηγορώ; Λες και τα ακούει κάποιος. Μόνο σιωπή. Το γεγονός από μόνο του είναι τόσο τραγικό που τα λόγια είναι περιττά. Και μπράβο σε όλους τους φορείς που αντέδρασαν άμεσα και έντονα και ζήτησαν σεβασμό και διακριτικότητα.

Δεν βαριέμαι απλώς τη Eurovision, τη σκυλοβαριέμαι. Αυτό το αποστειρωμένο, πολύχρωμο πανηγυράκι αυτοθαυμασμού, με τραγούδια που ξεχνιούνται πριν καν τελειώσουν, μοιάζει όλο και πιο παράταιρο με την πραγματικότητα γύρω μας. Την ώρα που πόλεμοι μαίνονται, κοινωνίες βυθίζονται στην ανασφάλεια και ένας νέος ενεργειακός εφιάλτης αιωρείται πάνω από την Ευρώπη σαν λαιμητόμος, εμείς συνεχίζουμε να χειροκροτάμε πυροτεχνήματα, στρας και τηλεοπτική ευφορία τριών λεπτών.

“Συγκλονιστήκαμε” από το δράμα της διασημότητας: ο Μάθιου ΜακΚόναχι, λίγο μετά την εκτόξευσή του στο Χόλιγουντ, αναγκάστηκε να φύγει στο Περού για να «ξαναβρεί τον εαυτό του». Γιατί, ως γνωστόν, η δόξα, τα εκατομμύρια και η λατρεία του κοινού είναι τεράστιος σταυρός. Εκεί, συστηνόταν ως «Ματέο» και ανακάλυψε τη γαλήνη μακριά από τα φώτα. Ευτυχώς επέστρεψε τελικά σπίτι. Το Χόλιγουντ δεν θα άντεχε άλλη μία τέτοια υπαρξιακή απώλεια.

Τα reality επιβίωσης έχουν φτάσει στο σημείο όπου η λέξη «επιβίωση» δεν είναι πια τηλεοπτικό concept, αλλά κυριολεξία. Κι όσο τα κανάλια πουλάνε αδρεναλίνη, εξάντληση και ανθρώπους στα όριά τους σαν οικογενειακή ψυχαγωγία, τόσο το σοκ γίνεται μέρος του format. Μέχρι το επόμενο ατύχημα, την επόμενη «ατυχία», την επόμενη ανακοίνωση εταιρείας παραγωγής με ύφος εταιρικής ευαισθησίας. Πάντως για την ώρα ένας νέος άνθρωπος ακρωτηριάστηκε….

Survivor, γιουροβιζιονικές αρπαχτές και αρχή επιληψίας για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Το Survivor πουλά εδώ και χρόνια την ψευδαίσθηση του «ελεγχόμενου κινδύνου», σαν η αδρεναλίνη και τα απρόοπτα κοντά στη φύση να μπορούν να σκηνοθετηθούν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η πραγματικότητα όμως δεν υπακούει πάντα στην τηλεοπτική παραγωγή και καμία συνθήκη υψηλού ρίσκου δεν μπορεί να ελέγχεται απόλυτα. Όταν άνθρωποι εξαντλούνται σωματικά, πιέζουν συνεχώς τα όριά τους και μετατρέπονται σε content επιβίωσης για μαζική κατανάλωση, ένα σοβαρό ατύχημα δεν μοιάζει μαθηματικά αδιανόητο. 

Γιατί βρε Μπόι Τζορτζ να πας στη Eurovision σαν τσουρομαδημένος μαϊντανός; Την πάλαι ποτέ δόξα των Culture Club δεν τη σεβάστηκες; Τραγούδησες (λέμε τώρα) μία πρόταση και πήρες λέει ένα εκατομμύριο; Και δεν πέρασες τελικά και στεναχωρέθηκες!

Εντωμεταξύ η σκηνή της Eurovision είναι φέτος πιο πολύχρωμη, πιο AI και πιο επιθετική από ποτέ. Λέιζερ, εκτυφλωτικά φώτα, ακτίνες, εφέ, πληροφορία παντού. Σε λίγο θα πρέπει να δημιουργηθούν νέοι νευρώνες στον εγκέφαλο μόνο και μόνο για να μπορούμε να παρακολουθήσουμε τόσα ερεθίσματα μαζί.

Κάννες και Eurovision, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Κλασικό ντισλάικ κάθε φορά που βρίσκομαι στη Γαλλία: Οι Γάλλοι, και συγκεκριμένα ο τρόπος που εριστικά σου μιλούν μόνο στα γαλλικά ακόμα κι αν καταλάβουν ότι δεν ξέρεις. Απαντάς ευγενικά στα αγγλικά, γαλλικά θα στα πούνε πάλι. Μπορεί να στείλει άνθρωπο στην τρέλα.

Χλιαρό ξεκίνημα οι Κάννες, με τις δύο πρώτες μέρες διαγωνιστικού να μην δίνουν κάποια ξεσηκωτική ταινία. Χλιαρά γιαπωνέζικα, αδιάφορα γαλλικά, και ένα κακό νέο φιλμ για τον Ασγκάρ Φαραντί του “Ένας Χωρισμός”. Για πάμε λίγο, έτσι θα τη βγάλουμε; Δεν ανησυχώ πάντως – μες στο ΠΣΚ βλέπουμε νέα ταινία του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι που δεν αστοχεί ποτέ.

Άλλη μια χρονιά που οι φανς του θεσμού της Eurovision θα προσπαθούν μάταια να σταματήσουν την προκαθορισμένη televoting επικράτηση του Ισραήλ και μετά να ελπίζουν ότι θα υπάρξει αρκετή συσπείρωση γύρω από μια χώρα για να αποφευχθεί η νίκη-καταδίκη του θεσμού. Εγώ ελπίζω να κερδίσει το Ισραήλ, αφενός για να τελειώνουμε κι αφετέρου επειδή στη Eurovision μόνο αυτή η μοίρα αξίζει.

Οι New York Times έβγαλαν ρεπορτάζ αποκαλύπτοντας τα περσινά ποσοστά της ψηφοφορίας στην Ισπανία, που είναι από τις πιο εμφανείς περιπτώσεις πειραγμένης ψήφου που έχουνε δει τα μάτια μας. Και μετά από αυτή την παραπάνω εικόνα, ο θεσμός συνεχίζει να υφίσταται σα να μη συμβαίνει τίποτα, δηλαδή τι συζητάμε.