Λάικ – ντισλάικ: Από τους 200 της Καισαριανής έως το ανθρωποπερπατητό για τον 89χρονο

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΙΚ

Τραγούδια για τους 200, Κουκλίτσα, Φεστιβαλικές συνέργειες και προφητικά Συνθήματα για καβαλημένους για τη Γεωργία Οικονόμου

Τι συγκλονιστικές στιγμές ζήσαμε στη συναυλία για τους 200 της Καισαριανής, όπου Νταλάρας, Πασχαλίδης, Μποφίλιου και άλλοι πολλοι καλλιτέχνες μάς ένωσαν στη μνήμη τους.  Και τι συγκινητικό που χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν το βράδυ του Σαββάτου 25 Απριλίου το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έναν τόπο όπου η Ιστορία συνεχίζει να μιλά. Εκεί την Πρωτομαγιά του 1944, οι ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, ως αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ.

Eίδα την Κουκλίτσα που σκηνοθετεί η Μαρία Πανουργιά στην Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Κτηρίου Τσίλλερ και πραγματικά ανατρίχιασα με τον Φιντέλ Ταλαμπούκα που στον ρόλο του Τόρβαλντ έδωσε μία τρομερή ερμηνεία. Η Στέλλα Βογιατζάκη, στον ρόλο της Νόρα, δεν ερμηνεύει απλά – καταθέτει μία κραυγή που αγγίζει κάθε γυναίκα και κάθε αδικημένο πλάσμα του σύγχρονου κόσμου.

Μάθαμε επιτέλους ολόκληρο το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και τι ωραίο που αναφέρθηκε το όνομα του Γιώργου Λούκου στην Πειραιώς 260 και τι ωραίο που δύο εκδηλώσεις θα τον τιμήσουν: Το ντοκιμαντέρ “2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου” του Ηλία Γιαννακάκη και με το Τροχόσπιτο της Όλιας Λαζαρίδου. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η συνεργασία του Φεστιβάλ Αθηνών με το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός μαζί με την Αργυρώ Χιώτη και την Τζένη Αργυρίου ανακοίνωσαν τη συνεργασία των τριών θεσμικών φορέων: του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου και του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.

Στην πρόβα της “Κάρμεν” θυμήθηκα πόσο τέλεια είναι η μουσική του Μπιζέ. Όχι δηλαδή πως την είχα ξεχάσει, αλλά όταν την ακούς τόσο άψογα εκτελεσμένη από την Γκαέλ Αρκέζ, είναι κανονικό βάλσαμο. Άψογη η σκηνογραφία της πιστής αναπαράστασης της ιστορικής παγκόσμιας πρώτης της Κάρμεν, η οποία δόθηκε το 1875 στην Οπερά Κομίκ του Παρισιού.

Τεράστιο λάικ στα έργα της Barbara Kruger στην έκθεση «Untitled (Pride and Contempt)» στο ΚΠΙΣΝ. Η εμβληματική καλλιτέχνιδα μετατρέπει τον δημόσιο χώρο σε πεδίο σκέψης με τρόπο πραγματικά μαγικό. Ειδικά αυτό το σύνθημά της ΤΟ ΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ είναι πιο εύστοχο από ποτέ σήμερα σε όλα τα πεδία της ζωής μας. Ειδικά όταν αναφέρεται σε όλους τους τριγύρω μας καβαλημένους που καλπάζουν με μία πρωτοφανή παντοδυναμία και σαρώνουν στο διάβα τους ανθρώπους στον εργασιακό, κοινωνικό και πολιτικό στίβο.

Αυτή η εκθεσιακή δήλωση του πάνω και του κάτω δεν είναι απλά καλλιτεχνική, είναι προφητική. Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει παιδιά ε; Και αυτή η “πτώσις είναι βεβαία” όπως λέει και ο Όμηρος στην Ιλιάδα του. Νομοτελειακά ο καβαλημένος που νομίζει πως πουλάει εξουσία, θα φάει τα μούτρα του.  Και η Kruger το ξέρει καλά, μεταμορφώνοντας τη δημόσια σφαίρα σε καθρέφτη της ανισότητας και της εξουσίας που φαντάζεται ότι δεν θα πέσει ποτέ.

Από Τεχνόπολη, Δεξαμενή και μετά Προπύλαια και Καβάφη για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Την περασμένη Κυριακή, σερί από Τεχνόπολη, Δεξαμενή και μετά Προπύλαια για την αντιπολεμική συναυλία και περίπου όλη η Αθήνα είχε βγει βόλτα και περνοδιάβαινε στους δρόμους. Το Athens Digital Arts Festival (ADAF) στην Τεχνόπολη είχε πολύ ωραία πραγματάκια, όπως το Waterlight Graffiti του Antonin Fourneau, όπου σε ένα τοίχο με την επαφή του νερού ενεργοποιούνταν χιλιάδες LEDs και όσοι έκατσαν στην ουρά έγραψαν με φωτεινά χρώματα όλα τα συνθήματα που είχαν στο κεφάλι τους. Και τα ερωτευμένα… Στο εσωτερικό του Μηχανουργείου, το Aqua Olympia του Artur Grycuk ήταν μια μικρή μπλε ηλεκτρίκ παραμυθένια γη με φωτεινά “πλάσματα” που μπορούσες να ακουμπήσεις. Μια βύθιση σε κάτι ζωντανό που κινείται γύρω σου μέσα στον καπνό.

Στην Πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι, στην in situ πολυμεσική εγκατάσταση ψηφιακών τεχνών στον ιστορικό χώρο του Αδριάνειου Υδραγωγείου, το Σάββατο, δεν είχα ξαναδεί ποτέ τέτοια ουρά. Μιλάμε για πλήθος ανθρώπων που έφτανε μέχρι τον δρόμο και στριφογύριζε το τετράγωνο. Απόδειξη ότι όλοι θέλουμε να δούμε τα τοπόσημα αυτής της πόλης να αναδεικνύονται με πρωτότυπους ιδιαίτερους τρόπους. 

Κατηφορίζοντας προς το αντιπολεμικό στα Προπύλαια σκέφτηκα τι τυχεροί που είμαστε που δεν ζούμε στο… Ιράν και μπορούμε να διαδηλώσουμε και να δούμε συναυλίες και να μιλήσουμε ελεύθερα.  Στο πλαίσιο της παράστασης “24 ώρες σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει” του Παντελή Φλατσούση η οποία ταξίδεψε μέχρι την Ιένα  σε συνεργασία με το Theaterhaus Jena, η Ιρανή ηθοποιός Saba Hosseini που ζει και εργάζεται στη Γερμανία, μοιράστηκε προσωπικό υλικό από βίντεο διαδηλώσεων στην Τεχεράνη, τραβηγμένα από τον πατέρα της όταν εκείνη ήταν παιδί. Υλικό που για χρόνια έμεινε κρυμμένο και που τώρα η κατοχή του επισύρει ακόμα και ποινή θανάτου. Εκεί συνειδητοποιείς ότι η ελευθερία που ζεις εδώ και τώρα χρειάζεται διαρκή εγρήγορση και υπεράσπιση.

Στην εμφάνιση της Βασιλικής Μιχαλοπούλου στον ΣτΝ έγινε ωραία φασούλα. Μετά το διάλειμμα ο Πάνος Βλάχος σηκώθηκε από το κοινό και μοιράστηκαν τη σκηνή. Τη Βασιλική θα δούμε μαζί με την Τάνια Τσανακλίδου με τον ΜΕΛΩΔΙΑ 99.2 στον Λυκαβηττό σε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον συνθέτη Γιάννη Σπανό. 

Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της εβδομάδας που πέρασε είναι όταν καθίσαμε δίπλα στο νέο άγαλμα του Κ. Π. Καβάφη στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Το επόμενο πρωί των εγκαινίων έγινε κοσμοσυρροή, ενώ μία κυρία από την Αλεξάνδρεια άφησε ένα σημείωμα για το πόσο υπέροχα νιώθει βλέποντας αυτό το άγαλμα κοντά στο σπίτι της με την παρουσία τόσων περαστικών να τιμούν τον σπουδαίο ποιητή.

ΝΤΙΣΛΑΙΚ

Το Αιγαίο της Βίσση, ο 89χρονος με την καραμπίνια και τα πατίνια για τη Γεωργία Οικονόμου

Χαράς ευαγγέλια λοιπόν για τους φανς της Άννας Βίσση, που, επιτέλους, είδαν το νέο της music video για το «Αιγαίο», σε στίχους και μουσική του Νίκου Καρβέλα, να κάνει πρεμιέρα στο προσωπικό της κανάλι στο YouTube. Το τραγούδι σηματοδοτεί την πρώτη κυκλοφορία από το νέο της creative label Vission, που δημιούργησε σε συνεργασία με τη Δήμητρα Κούστα. Ενώ φανατική θαυμάστρια της Βίσση, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Είναι απλά μια ακόμη επανάληψη της ίδιας συνταγής, με μια Βίσση υπερδιαστημική, σχεδόν αγνώριστη, που δεν θυμίζει σε τίποτα την καλλιτέχνιδα που αγαπήσαμε.

Δεν είμαι με τον 89χρονο ηλικιωμένο που βγήκε με μία καραμπίνα για να γίνει ο τιμωρός της ελληνικής γραφειοκρατείας. Ούτε θα σχολιάσω το μεγάλο φιάσκο της Ελληνικής Αστυνομίας που έψαχνε επί έξι ολόκληρες ώρες να βρει τον τρομερό αυτό πιστολέρο της Ελλάδας. Θα πω μόνο ένα “ευτυχώς” που μέχρι σήμερα έχει πάρει τα όπλα ένας μόνο ηλικιωμένος και όχι χιλιάδες άλλοι που χιλιοταλαιπωρούνται για να βγάλουν μία ψωροσύνταξη.

Εδώ εγώ πήγα να πάθω νευρικό κλονισμό που επί πόσες ημέρες προσπαθούσα να κάνω μία αίτηση μπας και υπαχθώ στο πρόγραμμα του Κοινωνικού Τουρισμού. Μία η σελίδα έπεφτε, μία δεν άνοιγε, μία δεν αποθήκευε, μία κολλούσε και καμία δεν ξεκολλούσε. Και όλα αυτά εν έτει 2026 έτσι;

Το λέμε, το ξαναλέμε… Πόσοι πρέπει να πεθάνουν τελικά για να απαγορευτούν τα ηλεκτρικά πατίνια; Το τραγικό δυστύχημα στα Μακρίσια Ηλείας, με θύμα ένα 13χρονο παιδί, έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα διαχρονικό πρόβλημα στους ελληνικούς δρόμους: την ανεξέλεγκτη χρήση ηλεκτρικών πατινιών. Έλεος κάπου, απαγορεύστε τα!

Τέρμα το καλό παιδί για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Τέρμα το καλό παιδί, λέει ο Τραμπ και εμφανίζεται με όπλο. Καλά, χθες ήταν Πάπας, προχθές Power Ranger, παραπροχθές Καίσαρας και αύριο Σκούμπι Ντου. Δεν υπάρχει αρχέτυπο εξουσίας να μην έχει επιστρατεύσει για να μας πείσει για την ισχύ του. Πόσο πιο διαταραγμένος; Ξανά υποψήφιος για Νόμπελ Ειρήνης… το οποίο σίγουρα θα δώσει στον εαυτό του.

Τα διογκωμένα μάτια και τα αποστεωμένα μάγουλα της Ολίβια Γουάιλντ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο είναι λόγος να φάμε την επόμενη καρμπονάρα χωρίς τύψεις. Η εικόνα της 42χρονης ηθοποιού μοιάζει παράξενα ευρυγώνια και επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μας, μήπως έχει γίνει επίτηδες για τα κλικς;

Ντισλάικ και “ίου” σε αυτή την έκθεση στο Βερολίνο όπου ο Αμερικανός εικαστικός Beeple, Mike Winkelmann, παρουσιάζει τον Τζεφ Μπέζος, τον Έλον Μασκ, τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ, τον Άντι Γουόρχολ, τον Πάμπλο Πικάσο (έλεος και τον άφησαν οι κληρονόμοι;) και τον Κιμ Γιονγκ Ουν ως ρομποτικούς “σκύλους” που περιφέρονται στον χώρο της εγκατάστασης, καταγράφοντας το περιβάλλον με ενσωματωμένες κάμερες και αφήνοντας “περιττώματα” στη συνέχεια με τυπωμένες εικόνες όσων έχουν δει. Ένα εύρημα που κινείται ανάμεσα στη σάτιρα και τη δυστοπία. Προτιμούμε 1.000 φορές περισσότερο τη μπανάνα κολλημένη στον τοίχο, τον καρχαρία στη φορμόλη του Χιρστ και το ουρητήριο του Ντισόν.