Είδαμε τον Κρις Άιζακ – Που σαν καθαρόαιμος ροκαμπιλάς ξεσήκωσε τον Λυκαβηττό

Με μεγάλες rock’n’roll μπαλάντες, χιούμορ και glam κομψότητα σηκώθηκε η αυλαία του Release Athens 2026 στον Λυκαβηττό το βράδυ του Σαββάτου (13/6).  Σε μια χρονιά που το φεστιβάλ γιορτάζει δέκα χρόνια συναυλιακής ιστορίας, ο Κρις Άιζακ έδωσε το εναρκτήριο καλοκαιρινό σύνθημα, με μια συναυλία γεμάτη ρομαντισμό, νοσταλγία και στιγμές που θύμιζαν μια άλλη εποχή της αμερικανικής μουσικής. Μια εποχή που οι περισσότεροι γνωρίσαμε μέσα από δίσκους, ταινίες και μουσικά βίντεο και που επιβιώνει κυρίως μέσα στα τραγούδια της.

Ο Άιζακ ανέβηκε στη σκηνή με το χαρακτηριστικό λαμπερό κοστούμι και τα γυαλιστερά παπούτσια, θυμίζοντας κάτι από τους τελευταίους μεγάλους Αμερικανούς showmen.

Ο Κρις Άιζακ αστειεύτηκε, αυτοσαρκάστηκε, αφηγήθηκε ιστορίες

Στις κερκίδες κυριαρχούσε μια ήρεμη χαλαρότητα. Ζευγάρια, παρέες, χαμόγελα και καλή διάθεση. Ο κόσμος έμοιαζε αποφασισμένος να αφεθεί πλήρως στις μελωδίες του Άιζακ. Τα βράχια του Λυκαβηττού γέμισαν ξανά κόσμο και ο Κρις, κρατώντας μια κιθάρα που έγραφε το όνομά του, τους αφιέρωσε τα τραγούδια του.

Για πολλές από εμάς, παραμένει εκείνος ο μελαγχολικός γοητευτικός νεαρός του “Wicked Game”, στο ασπρόμαυρο βίντεο του Herb Ritts, δίπλα στην Helena Christensen. Ένα βίντεο που σημάδεψε τα 90s και χάρισε στον Άιζακ μια θέση στη συλλογική ποπ μνήμη. Στον Λυκαβηττό, όμως, εμφανίστηκε ένας διαφορετικός Κρις Άιζακ. Στα 69 του χρόνια, κουβαλά μια άλλη γοητεία. Την ηρεμία και την αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που γνωρίζει ακριβώς τη διαδρομή του.

Και πέρασε ολόκληρη την καριέρα του υπερασπιζόμενος αυτή τη διαδρομή. Όταν η αμερικανική μουσική των 80s στρεφόταν προς τα συνθεσάιζερ, το MTV και τις νέες τάσεις, εκείνος συνέχιζε σταθερά να κοιτά προς τον Roy Orbison, τον Elvis Presley και το rockabilly των 50s. Για χρόνια έμοιαζε σαν καλλιτέχνης από άλλη δεκαετία. Τελικά, αυτή η επιμονή έγινε το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.

Ο Κρις Άιζακ γνωρίζει καλά πώς να κερδίζει το κοινό. Αστειεύτηκε, αυτοσαρκάστηκε, αφηγήθηκε ιστορίες και επικοινώνησε με τον κόσμο, αλλάζοντας κιθάρες και συστήνοντας τους μουσικούς του. Και πριν καλά καλά προλάβουμε να ζεσταθούμε, εγκατέλειψε τη σκηνή. Άρχισε να ανεβαίνει στις κερκίδες του Λυκαβηττού τραγουδώντας ανάμεσα στους θεατές πρόσωπο με πρόσωπο. Γύρω του υψώθηκε ένα μικρό “δάσος” από κινητά τηλέφωνα που προσπαθούσαν να καταγράψουν τη στιγμή. Ήταν η κίνηση που έδωσε από νωρίς το στίγμα της βραδιάς. Στόχος να συνδεθεί και να διασκεδάσει το κοινό.

‘Eνας entertainer παλιάς σχολής

Το “Wicked Game”, το τραγούδι που τον καθόρισε, ακούστηκε σχετικά νωρίς και το τραγουδήσαμε όλοι.  Τριάντα και πλέον χρόνια μετά την κυκλοφορία του, εξακολουθεί να προκαλεί την ίδια συγκίνηση. Γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά χρειάστηκε η ταινία “Wild at Heart” του David Lynch και αργότερα το βίντεο του Ritts για να μετατραπεί σε παγκόσμιο φαινόμενο. Πολλοί καλλιτέχνες θα περνούσαν το υπόλοιπο της ζωής τους προσπαθώντας να απεμπλακούν από μια τόσο μεγάλη επιτυχία. Ο Άιζακ μοιάζει να την έχει αποδεχτεί πλήρως. Την κουβαλά με χιούμορ, χωρίς αμηχανία και με την άνεση ενός ανθρώπου που γνωρίζει τι σημαίνει να σε ακολουθεί ένα τραγούδι για μια ολόκληρη ζωή.

Πολύ πριν γίνει το πρόσωπο ενός από τα πιο εμβληματικά βίντεο κλιπ των 90s, ήταν ένας νεαρός από το Stockton της Καλιφόρνιας, μια πόλη με έντονο αγροτικό και εργατικό χαρακτήρα. Πίσω από το στιλ και τα λαμπερά ρούχα, διακρίνεις ακόμη κάτι από εκείνον τον νεαρό. Η κομψότητα μοιάζει φυσική. Σαν χαρακτηριστικό του και όχι σαν μέρος μιας προσεκτικά κατασκευασμένης εικόνας. Και η φωνή έχει ωριμάσει μαζί με τον καλλιτέχνη.

Είναι επίσης ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας παράδοσης που σπανίζει πλέον. Είναι ένας entertainer παλιάς σχολής. Ανήκει σε εκείνη τη γενιά Αμερικανών καλλιτεχνών που αντιλαμβάνονταν τη συναυλία ως ολόκληρη παράσταση και όχι μόνο ως παρουσίαση τραγουδιών. Κάθε αστείο, κάθε ιστορία και κάθε παύση ανάμεσα στα κομμάτια αποτελούν μέρος του ίδιου σόου.

Ακούσαμε, μεταξύ άλλων, το “Wicked Game”, το “Blue Hotel”, το “Somebody’s Crying”, το “Baby Did a Bad Bad Thing”, το “Speak of the Devil”, το “Forever Blue” και τραγούδια που αποκάλυψαν τις βαθιές ρίζες του στην country, το rockabilly και το κλασικό αμερικανικό τραγούδι. Στο “Blue Hotel” έγινε το αναμενόμενο. Οι κερκίδες μετατράπηκαν σε… χορωδία. Σε μια από τις πιο ζεστές στιγμές της βραδιάς, στο “San Francisco Days”, αντικατέστησε το “San Francisco” με το “Athens”, κερδίζοντας αμέσως το χειροκρότημα του κοινού. Λίγο αργότερα επέστρεψε στη σκηνή με νέο πιο λαμπερό κοστούμι και κάλεσε θαυμάστριες να ανέβουν δίπλα του για ένα μικρό χορευτικό ενσταντανέ, θυμίζοντας για ακόμη μία φορά ότι απολαμβάνει την επαφή με το κοινό.

Πέρα από το “Wicked Game”

Ακούγοντας τον Άιζακ ζωντανά, καταλαβαίνεις γιατί οι συγκρίσεις με τον Roy Orbison τον ακολουθούν εδώ και δεκαετίες. Στην ερμηνεία του υπάρχει η μελαγχολία, η δραματικότητα και εκείνη η αίσθηση ότι κάθε ερωτικό τραγούδι κρύβει μια μικρή ιστορία απώλειας. Ακόμα και όταν τραγούδησε το “Can’t Help Falling in Love” του Elvis, ένιωθες ότι ακούς έναν φόρο τιμής σε μια ολόκληρη εποχή που τον ενέπνευσε και τον έκανε αυτό που είναι σήμερα.

Για κάτι λιγότερο από δύο ώρες, μπήκαμε στην ατμόσφαιρα μιας παλιάς αμερικανικής ταινίας. Ο νεαρός του “Wicked Game” έχει μείνει πίσω εδώ και χρόνια. Στον Λυκαβηττό είδαμε έναν καλλιτέχνη που δεν προσπαθεί να αναπαραστήσει το παρελθόν του. Ανεβαίνει στη σκηνή όπως είναι σήμερα, με τη φωνή, το χιούμορ και την εμπειρία τεσσάρων δεκαετιών. Ο χρόνος έχει γράψει επάνω του με ευγένεια και ο ίδιος τον έχει μετατρέψει σε μέρος της γοητείας του.