Δεν είχαν την τύχη να ζήσουν

Βρες μία δουλειά που αγαπάς και δεν θα χρειαστεί ποτέ να δουλέψεις στην ζωή σου. Οι άνθρωποι που αγαπάνε την δουλειά τους είναι πιο ισορροπημένοι και χαρούμενοι. Μόνο αν δεν βλέπεις την δουλειά σου ως χαμένο χρόνο, αισθάνεσαι δημιουργικός και εξελίξιμος.

Πάντα έβρισκα αυτές τις φράσεις ως στερεοτυπικές εξυπνάδες εντελώς έξω από την πραγματικότητα. Μπορούμε όλοι να παραθέσουμε έναν πολύ μακρύ κατάλογο από δουλειές που είναι αδύνατον να τις αγαπήσεις, με αυτήν την έννοια. Εργασίες που κάποιος πρέπει να τις κάνει αλλά είναι πεταμένη ζωή ο χρόνος τους, δεν αγαπιούνται με τίποτα, δεν προσφέρουν καμία χαρά.

Οι δουλειές που είναι φτιαγμένες για να τις αγαπήσεις είναι οι πιο καλοπληρωμένες και σου προσφέρουν και ένα καλύτερο status, όχι μόνο οικονομικό άλλα και κοινωνικής αποδοχής. Οι δουλειές που είναι φτιαγμένες μόνο για να τις μισήσεις, συνήθως (όχι πάντα) είναι εκείνες που σε παρατάνε σε μία ακρούλα στο όριο της επιβίωσης και σε απογοητεύουν κάθε λεπτό.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να γίνει. Το μόνο που ίσως απαλύνει κάπως αυτήν την θηριώδη κοινωνική ανισότητα, αυτόν τον απάνθρωπο διαχωρισμό ανάμεσα σε «τυχερούς» και «άτυχους» είναι η μέριμνα, η φροντίδα, τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και στο ζήτημα της ανάγκης που έχουμε όλοι οι άνθρωποι να νιώθουμε όχι μόνο χρήσιμοι αλλά και προστατευμένοι. Προστατευμένοι από τον κυνισμό της Αγοράς, από τον εκβιασμό για εντατικοποίηση της εργασίας μας, από τον τρόμο ακόμη και της απώλειας μιας θέσης εργασίας που δεν ζηλεύει κανένας.

Οι πέντε γυναίκες που απανθρακώθηκαν στο εργοστάσιο δουλεύοντας νυχτερινή βάρδια, δεν είχαν την τύχη να αγαπήσουν την δουλειά τους και να ζήσουν αξιοπρεπώς. Δεν ήταν ούτε την τύχη να ζήσουν. Δεν είναι οι πρώτες, δεν θα είναι οι τελευταίες.

Θα μου πει κάποιος πως υπάρχουν και επαγγέλματα με κοινωνικό status και πιο καλοπληρωμένες που οι εργαζόμενοι σκοτώνονται. Ποτέ δεν θα μηδενίσουμε τις πιθανότητες για το κακό, που δεν προβλέπονται. Όμως δεν γίνεται να ξεμπερδεύουμε πάντα φορτώνοντάς τα όλα στην κακιά στιγμή. Υπάρχουν και κακές αποφάσεις. Αποφάσεις που έχουν οδηγήσει όλο και περισσότερο κόσμο να αποξενώνεται από την εργασία, να νιώθει απογοήτευση, ματαιότητα, αδιαφορία, υποτίμηση, περιθωριοποίηση, ήττα. Οριστική ήττα.

Δεν αντέχεται να αισθάνεσαι αναλώσιμος για εφτακόσια ευρώ. Ούτε για χίλια εφτακόσια. Δεν αντέχεται να αθροίζεσαι στις στρατιές των εργατικών χεριών που είναι μόνο χέρια. Κανείς δεν είναι μόνο χέρια.

Ας μην είμαστε τόσο ρομαντικοί, υπάρχουν εργασίες που αποκλείεται να αγαπηθούν, που είναι η έσχατη επιλογή για να μπορέσεις να ζήσεις. Όμως ακόμη κι αυτές μπορούμε να τις κάνουμε ανθρώπινες. Για τον πεταμένο χρόνο ίσως δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά. Για την πεταμένη αξιοπρέπεια μπορούμε. Για το αίσθημα πως είσαι το σκλαβάκι σε έναν κόσμο που οι ανισότητες είναι πιο βαθιές από κάθε άλλη εποχή, μπορούμε.

Δεν γίνεται άλλο να σε κλαίνε μόνο οι δικοί σου, αλλά να σε ευγνωμονούν οι οικονομικοί δείκτες.

Αυτά δεν τα καθορίζουν οι μοίρες αλλά οι πολιτικές αποφάσεις.