Λάικ – ντισλάικ: Από την έκσταση της Βεργκάρα στη Μύκονο στα “θα θα” της Λένας Ζευγαρά

Τα λάικ και τα ντισλάικ σε όσα παρατηρήσαμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που συνήθως τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

Σε αυτήν την στήλη, θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε σε τακτική βάση τι μας άρεσε και τι δε μας άρεσε, τα λάικ και τα ντισλάικ, τι μας έκανε εντύπωση και τι μας ξάφνιασε. Όχι, τόσο σε επίπεδο κριτικής, όσο σε επίπεδο ελεύθερου συνειρμού.

Από τα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα μέχρι τα μικρότερα, αλλά και τα σχεδόν αόρατα, αυτά που υπάρχουν παντού μέσα στη ζωή μας. Όσα παρατηρούμε στις βόλτες μας στην πόλη και στα θεάματα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα και που τα συζητάμε μόνο μεταξύ μας.

ΛΑΪΚ

Μία πόλη που χορεύει, μία αιωρούμενη εξέδρα, ένα άψυχο κορμί και παγωτάκι για τη Γεωργία Οικονόμου

Το μεγαλύτερο λάικ στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Για 10 ημέρες γίνεται η ίδια μια πόλη που χορεύει. Οι παραστάσεις βγαίνουν από το Μέγαρο, κατακτούν την πλατεία και συναντούν την καθημερινότητα, τη ζέστη, τις παρέες και φέτος ακόμη και το Μουντιάλ. Κι όμως, μέσα σε έναν δημόσιο χώρο γεμάτο οθόνες, αγωνία και ποδοσφαιρικές προβλέψεις, ο χορός κατάφερε όχι μόνο να συνυπάρξει, αλλά να κερδίσει το βλέμμα. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Φεστιβάλ: δεν ζητά από την πόλη να το παρακολουθήσει από απόσταση. Την παρασύρει στον ρυθμό του και την κάνει συμμέτοχη.

Το «He Who Falls» του Yoann Bourgeois ήταν η φοβερή στιγμή του Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Έξι σώματα πάνω σε μια πλατφόρμα που γέρνει, περιστρέφεται και απειλεί να τα εκτοξεύσει στο κενό, μετέτρεψαν τη βαρύτητα σε ποίηση και την πτώση σε συλλογική εμπειρία. Η αίθουσα έμεινε άναυδη, σχεδόν χωρίς ανάσα, μπροστά σε αυτή τη μικρή κοινότητα ανθρώπων που άλλοτε σώζεται πιασμένη χέρι χέρι και άλλοτε κινδυνεύει να διαλυθεί. Σε έναν κόσμο όπου το έδαφος μοιάζει διαρκώς ασταθές, η παράσταση ήταν συγκλονιστικά επίκαιρη. Μία από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ.

Η στιγμή που η Ηρώ Μπέζου κατρακυλά σαν άψυχο σώμα πάνω στο επικλινές σκηνικό συμπυκνώνει όλη τη σκληρότητα της «Άλκηστης» του Δημήτρη Καραντζά. Μπροστά της στέκονται οι ήρωες και ο Χορός: όλοι βλέπουν, όλοι γνωρίζουν, κανείς δεν επεμβαίνει. Η θυσία παύει να μοιάζει με ύψιστη πράξη αγάπης και αποκαλύπτεται ως δημόσια, προαναγγελθείσα δολοφονία, την οποία η κοινότητα εξαγνίζει μετατρέποντάς την σε αρετή. Εκεί βρίσκεται και η δύναμη της παράστασης: στο πένθος που γίνεται θέαμα και στη σιωπή που αποδεικνύεται συνενοχή. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία λόγια της Θεοδώρας Τζήμου ως Θάνατος είναι το “Όλα είναι Βία”.

Α και ξαναγυρίζω στην Καλαμάτα και στο υπέροχο παγωτό του Αθανασίου. Κάθε γεύση και εμπειρία πραγματικά. Αγαπημένο μου είναι το σύκο, αλλά πραγματική και αναπάντεχη έκρηξη γεύσης ήταν το μπανόφι.

Dance Days Chania 2026, γαλακτομπούρεκο και όλα μπορούν να συμβούν, για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Αποστολή στα Χανιά για το Dance Days Chania 2026 που φέτος έστρεψε το βλέμμα την ψυχική ανθεκτικότητα, μέσα από έργα που εξερευνούν τι σημαίνει να συνεχίζεις να δημιουργείς, να μετακινείσαι, να συνυπάρχεις και να εξελίσσεσαι σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται.

Ανάμεσα στις performances του φεστιβάλ, απολαύσαμε και την προβολή της τριλογίας Women.Dance.Films της Αυστριακής χορογράφου και σκηνοθέτριας Editta Braun, μιας δημιουργού με μακρά πορεία στον ευρωπαϊκό σύγχρονο χορό. Τα τελευταία χρόνια η Braun εξερευνά συστηματικά τη σχέση χορού και κινηματογράφου, δημιουργώντας ταινίες μικρού μήκους που έχουν παρουσιαστεί και διακριθεί διεθνώς. Το Dance Days Chania μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε για πρώτη φορά τις τρεις ταινίες (Women, Woman of Air και Women of Water), όπου η Braun στρέφει το βλέμμα στη γυναικεία εμπειρία, μιλώντας για την ελευθερία, τα όρια, τη δύναμη και την ευαλωτότητα διαφορετικών γυναικών.

Ανάμεσα στις ιστορίες που συγκίνησαν, μια ηλικιωμένη πρώην μπαλαρίνα μίλησε με σπάνια απλότητα για τη σχέση της με τον χορό και για το πώς έμαθε να συμφιλιώνεται με τη φθορά του σώματος. Χωρίς μελοδραματισμούς, μοιράστηκε τη διαπίστωση ότι η κίνηση μπορεί να αλλάζει με τα χρόνια, όμως η ανάγκη για έκφραση παραμένει αναλλοίωτη. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ξεπερνούν τα όρια μιας ταινίας χορού και αγγίζουν κάτι βαθιά ανθρώπινο. Η συζήτηση με την ίδια την Editta Braun άφησε και μια μικρή, πολύτιμη συμβουλή. Να μην φοβόμαστε να πλησιάζουμε τους ανθρώπους που θαυμάζουμε, ακόμη κι αν τους θεωρούμε αυθεντίες. Η ίδια μίλησε με γενναιοδωρία και απλότητα, υπενθυμίζοντας ότι οι σπουδαίοι δημιουργοί δεν χτίζουν αποστάσεις, τις γκρεμίζουν.

Στα Χανιά η οικία του Βενιζέλου στη Χαλέπα είναι ένα ταχύρυθμο μάθημα ιστορίας. Περίμενα να δω το σπίτι ενός μεγάλου πολιτικού. Τελικά έφυγα έχοντας γνωρίσει λίγο και έναν σπουδαίο άνθρωπο. Οι ανθισμένοι κήποι και η ηρεμία τους. Η απλότητα του σπιτιού. Καμία επίδειξη, καμία χλιδή, μόνο η διακριτική αρχοντιά μιας άλλης εποχής. Περιπλανιέσαι στα δωμάτια, βλέπεις το γραφείο του, τα αμέτρητα βιβλία του και τις σπάνιες εκδόσεις, τις χρυσές πένες που υπέγραψε σημαντικές Συνθήκες και νιώθεις πως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις, αλλά και στους χώρους όπου ένας άνθρωπος έζησε, διάβασε, σκέφτηκε και ονειρεύτηκε.

Μιας που έγινε της μόδας η Οδύσσεια, διάβασε μια παλαιότερη συνέντευξη της Emily Wilson στο News 24/7, μία από τις κορυφαίες στον χώρο της κλασικές φιλολόγους και η πρώτη γυναίκα που μετέφρασε την “Οδύσσεια” του Ομήρου. Δυστυχώς τότε δεν ξέραμε τον σάλο που θα δημιουργήσει ο Νόλαν με τη μαύρη Ελένη να της κάναμε μια ερώτηση.

Αν το μότο της χρονιάς είναι το “Όλα μπορούν να συμβούν”, τότε ταιριάζει και σε ένα μουσικό νέο που μας εξέπληξε. Ο George Michael ίσως κάνει ντουέτο με τον Elton John σε ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι με τίτλο «This Kind of Love». Ουσιαστικά είναι ένα ντουέτο που έμεινε στο συρτάρι από τη δεκαετία του ’90 και τώρα υπάρχει η σκέψη να κυκλοφορήσει.

Η Σοφία Βεργκάρα τρώει γαλακτομπούρεκο στη Μύκονο και γράφει: «Άλλη μια τέλεια νύχτα στην Ελλάδα». Μακάρι να βρίσκαμε κι εμείς πιο συχνά αφορμές να λέμε αυτή τη φράση.

Τελειώνει το Σάββατο το Release που φέτος μας χάρισε πολύ ωραίες στιγμές και λέμε “αντίο” στην Πλατεία Νερού. Του χρόνου τι;

Ρόμπερτ Πάτινσον και Ζακλίν Λέντζου, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Για να μείνω λίγο στο θέμα της “Οδύσσειας”, θέλω να ξεχωρίσω στα λάικς μου δύο συγκεκριμένους περφόρμερ. Αρχικά, τον Ρόμπερτ Πάτινσον, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ηθοποιούς εδώ και πολλά χρόνια στο Χόλιγουντ, του οποίου κάθε ρόλος και κάθε λέξη που εκστομίζει σε αυτούς, είναι αποτέλεσμα πολύ ενεργής επιλογής και ποτέ δεν νιώθεις πως είναι στον αυτόματο.

Το «get these BEGGARS out of HERE» στην ταινία του Νόλαν είναι από τα αστεία όσο και θλιβερά πράγματα, όσο αφορά τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα του. Είναι σα να ξέρεις τα πάντα για αυτόν από τον τρόπο με τον οποίο επιτίθεται στους αδύναμους με έναν παντελώς αντιδραστικό τρόπο, κι ενώ περιμένει την ίδια στιγμή την επιβεβαίωση των γύρω του. Σπουδαία πράγματα. Όσκαρ!!

Ένα άλλο θαυμαστό στοιχείο της ταινίας είναι το πόσο πρακτικά είναι τα πάντα, βλέπε και σκηνάρα της Κίρκης με τα γουρούνια, ή τον εντελώς χωμάτινο Άδη. Ίσως το πιο εντυπωσιακό πρακτικό στοιχείο να είναι όμως η σκηνή στους Λαιστρυγόνες, η οποία δεν έχει γίνει με CGI αλλά με δημιουργικές γωνίες λήψεις αλλά και τη χρήση stunt ερμηνευτών με μεγάλη διαφορά ύψους.

Ο Νόλαν χρησιμοποίησε ψηλούς περφόρμερ για τους Λαιστρυγόνες, ενώ τον Οδυσσέα εδώ έπαιζε όχι ο Ματ Ντέιμον αλλά η καναδέζα stunt performer Ντέβιν Ντάλτον που σύμφωνα με τον Ντέιμον έχει «τα πιο τρομερά μπράτσα που έχω δει ποτέ». Φοβερό πράγμα η δημιουργικότητα, ε.

Παγκόσμια πρεμιέρα στο τμήμα Ορίζοντες του φεστιβάλ Βενετίας για τη 2η ταινία της Ζακλίν Λέντζου, “Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα”. Το ντεμπούτο της, “Σελήνη, 66 Ερωτήσεις” με τη Σοφία Κόκκαλη παραμένει μια από τις αγαπημένες μου ελληνικές ταινίες των ’20s, καθώς μαζί με τις μικρού μήκους της (και ιδίως το “Έκτορας Μαλό: Η Τελευταία Μέρα της Χρονιάς”) συνθέτει ένα σύμπαν τρυφερότητας, συναισθήματος αλλά και πόνου και μελαγχολίας, που ποτέ δεν παραδίδεται σε ευκολίες. Ανυπομονώ.

Βρήκα εντυπωσιακά ειλικρινείς τις δηλώσεις του Εντ Χάρις σχετικά με τη συμμετοχή του στη σειρά “Dutton Ranch”. Στους πρόμο κύκλους ταινιών και σειρών σχεδόν κανείς δεν μιλάει τόσο ανοιχτά όσο ο Χάρις σε αυτό το viral κλιπάκι, όπου παραδέχεται πως στη διάρκεια των γυρισμάτων είπε στην ομάδα του να «get me the fuck out of here» καθώς ένιωσε πως τον είχαν ξεγελάσει σχετικά με το μέγεθος και τη σημασία του ρόλου του.

Στα γυρίσματα ένιωσε «υποχρησιμοποιημένος και ασήμαντος», αν και παραδέχεται πως όταν είδε τη σειρά τη βρήκε «αρκετά καλή» και πως ο χαρακτήρας του ήταν «σχετικά σημαντικός στο στόρι». Κατέληξε λέγοντας πως «Μου λένε πως ο χαρακτήρας που θα έχει περισσότερα να κάνει στη 2η σεζόν. Ήμουν λίγο απογοητευμένος, για να είμαι ειλικρινής». Κάποτε τέτοια behind the scenes συνέβαιναν όλη την ώρα σε τηλεοπτικές παραγωγές – μου είχε λείψει, για να είμαι κι εγώ λίγο ειλικρινής.

Μπράβο στον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζόχραν Μαμντάμι για την πάρα πολύ ευθεία δήλωσή του σχετικά με τον Νετανιάχου. Δεν θέλω να ηρωοποιήσω κανέναν, ειδικά από τη στιγμή που ο Μαμντάνι πιθανότατα ήξερε πολύ καλά πως δεν έχει τη νομική δυνατότητα να συλλάβει τον Νετανιάχου όταν το διακήρυττε ως προεκλογική υπόσχεση. Όμως.

Δε νομίζω να υπάρχει τόσο μεγάλης εμβέλειας εκλεγμένος αξιωματούχος στις ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες, που χωρίς περιστροφές να έβγαινε με αυτό το βίντεο και χωρίς μα και μου, να ξεκαθαρίζει: «Ο Νετανιάχου είναι εγκληματίας πολέμου και δεν είναι ευπρόσδεκτος στη Νέα Υόρκη».

Μπορεί μεγάλος μέρος του βίντεο να είναι μια εξήγηση του γιατί δε μπορεί να κάνει αυτό που εξαρχής υποσχόταν, όμως η ξεκάθαρη τοποθέτηση ότι «η κυβέρνηση μπορεί να το κάνει», θέτει ένα αδιαπραγμάτευτο ηθικό όριο για το κόμμα του στις όποιες εκλογές ακολουθήσουν.

ΝΤΙΣΛΑΪΚ

Θα θα από τη Ζευγαρά, δημοσιογραφικά όρνια και ιδρωτίλα για τη Γεωργία Οικονόμου

Καλοκαιράκι και εκεί που περιμένουμε φρέσκα και δροσερά τραγούδια, τσουπ, σκάει το «Θα Θα» της Λένας Ζευγαρά και μας αποτελειώνει. Ένα κουραστικό τσιφτετέλι που επιχειρεί να σατιρίσει τις κενές πολιτικές υποσχέσεις, αλλά μένει κι αυτό στις υποσχέσεις. Το εύκολο λογοπαίγνιο επαναλαμβάνεται εξαντλητικά, το χιούμορ δεν λειτουργεί και η υποτιθέμενη ανατροπή μοιάζει παρωχημένη. Πολλή φασαρία, υπερβολή και «ευρηματικές» εικόνες για ένα τραγούδι χωρίς ίχνος δροσιάς, έμπνευσης ή πραγματικής σάτιρας.

Το έχουμε πει και το έχουμε γράψει πολλές φορές, αλλά αυτή η ανθρωποφαγία δεν συνηθίζεται. Πεθαίνει ένας άνθρωπος και, πριν καλά καλά στεγνώσει η είδηση, ορμούν πάνω του «συνάδελφοι» σαν κοράκια: ξεσκίζουν τη ζωή του, ξεπουλούν τα προσωπικά του και κάνουν θέαμα ακόμη και τη σπάνια ασθένεια από την οποία έπασχε. Λίγη τσίπα, ρε παιδιά. Άλλο δε που κατά δεκάδες εμφανίζονται “φίλοι καρδιακοί” στα social και τον αποχαιρετούν μιλώντας και πάλι για τον εαυτό τους, ας το αφήσω ασχολίαστο. Λίγη τσίπα ρε παιδιά.

Και βέβαια να ματαξαναπώ ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στον καύσωνα, μήπως και καταφέρω να τον ξορκίσω. Γιατί η ζέστη δεν αντέχεται και, ναι, μας κάνει να ιδρώνουμε. Γι’ αυτό δύο και τρία ντους την ημέρα δεν είναι πολυτέλεια αλλά στοιχειώδης κοινωνική ευγένεια. Το καλοκαίρι μπορεί να έχει τα αρώματά του, αλλά καλό είναι να μη γινόμαστε εμείς ένα από αυτά. Λίγο νερό, λίγο σαπούνι και λίγη έγνοια για τους γύρω μας δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.

Πόσοι τουρίστες είναι πολλοί τουρίστες; – για τη Χριστίνα Τσατσαράγκου

Είχα να επισκεφθώ τα Χανιά περίπου δεκαπέντε χρόνια. Θυμόμουν μια πόλη που, ακόμη και μέσα στην τουριστική της ανάπτυξη, κρατούσε τον ρυθμό και τον χαρακτήρα της. Αυτή τη φορά δυσκολεύτηκα να την αναγνωρίσω. Τα αμέτρητα τραπεζοκαθίσματα, οι ουρές, τα μαγαζάκια παντού, ο κόσμος που κινείται ασταμάτητα στα σοκάκια και η αίσθηση ότι κάθε τετραγωνικό μέτρο πρέπει να αποφέρει κέρδος αλλοιώνουν την εμπειρία. Η ομορφιά της παλιάς πόλης παραμένει αναλλοίωτη – όμως χρειάζεται πλέον τεράστια προσπάθεια για να τη συναντήσεις πίσω από τον θόρυβο του υπερτουρισμού. Η εικόνα που μου έμεινε περισσότερο αυτή τη φορά ήταν ένας καβγάς σε πιάτσα ταξί, ανάμεσα σε οδηγούς και δύο ηλικιωμένες Χανιώτισσες. «Είμαστε μισή ώρα εδώ στον ήλιο και προτιμάτε τους τουρίστες», τους φώναζαν και έπαιρναν κάποιο τηλέφωνο να κάνουν καταγγελία.

Ανατριχιαστική η επίθεση με μαχαίρι στην Ακρόπολη. Σκέψου να έχεις ταξιδέψει για να δεις ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία του κόσμου και ξαφνικά να βρίσκεσαι τραυματισμένος, σε νοσοκομείο μιας ξένης χώρας. Σε έναν χώρο πολιτισμού αισθάνεσαι ότι μπορείς να χαλαρώσεις, να θαυμάσεις, να αφεθείς στη στιγμή. Ποτέ δεν περνά από το μυαλό σου ότι μπορεί να γίνεις θύμα μιας βίαιης επίθεσης.

Ο λούζερ Μασκ κι ο ακάλεστος Τραμπ, για τον Θοδωρή Δημητρόπουλο

Ας κλείσουμε υπογραμμίζοντας τις πιο λούζερ συμπεριφορές της εβδομάδας. Ο μεγαλύτερος λούζερ του πλανήτη, Ίλον Μασκ, ανακοίνωσε πως μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχει έτοιμη με χρήση ΑΙ μια «ιστορικά ακριβή» εκδοχή της Οδύσσειας. Η ιστορική ακρίβεια μιας ιστορίας με τον κύκλωπα Πολύφημο είναι από μόνη της ένα καλό ανέκδοτο, αλλά πέρα από αυτό βρίσκεται το ζουμί στην προκειμένη περίπτωση.

Έχουμε εδώ έναν θλιβερό άνθρωπο που έχει λυσσάξει εδώ και μήνες να πείσει στρατιές του κοινού του πως η μεγαλύτερη ταινία της χρονιάς θα εξελισσόταν σε παταγώδη αποτυχία. Τώρα που η ταινία του Νόλαν αρέσει σε κριτική και κοινό και σπάει ρεκόρ εισπράξεων, με τις αίθουσες στήνουν αντίσκηνα για να χωρέσουν τις έκτακτες προβολές τους, ο μέγας λούζερ Μασκ σου λέει «θα σας δείξω λοιπόν εγώ», ανακοινώνοντας μια ΑΙ slop εκδοχή ενός από τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα της χρονιάς.

Καμία έκπληξη βασικά, ό,τι μπορεί ο καθένας.

Προχωράμε στον έτερο πάρα πολύ νορμάλ και ισορροπημένο κεντρικό ήρωα του αμερικάνικου νεο-φασισμού, τον Ντόναλντ Τραμπ. Στο τέλος του –εν τέλεια εξαιρετικά lame– φετινού Μουντιάλ, και με την εθνική της Ισπανίας έτοιμη να σηκώσει το τρόπαιο στον αέρα, ο Τραμπ παρέμενε εκεί στο πόντιουμ να σουλατσάρει για να βρίσκεται μες στην ιστορική σκηνή των πανηγυρισμών.

Οι ισπανοί με τρόπο τον ωθούσαν όσο γινόταν εκτός κάδρου, ο Ινφαντίνο με κάτι χοροπηδηχτά βηματάκια έτρεξε για να τον πάρει διακριτικά στην άκρη (αργά το θυμήθηκε, αφού 2 χρόνια τώρα του δίνει απλόχερα τα πάντα), και τελικά οι Ισπανοί σήκωσαν το τρόπαιο με τον Τραμπ να στέκεται αμήχανος στην άκρη του μπουλουκιού ανθρώπων, να μοιάζει σαν άντρας με αμνησία που έχει χαθεί στο δρόμο.

Η Ισπανία στα επίσημα κανάλια της προφανώς χρησιμοποίησε μια φωτογραφική εκδοχή των πανηγυρισμών όπου ο Τραμπ (κι ο Ινφαντίνο) δεν φαίνεται, ενώ στο φωτορεπορτάζ της βραδιάς ο Guardian πόσταρε και μια φωτό με Τραμπ και Ινφαντίνο λουσμένους στα κομφετί, με τη λεζάντα να αναγράφει: «Ο Τζιάνι Ινφαντίνο εξηγεί προσεκτικά στον Ντόναλντ Τραμπ ότι δεν είναι μέλος της ισπανικής εθνικής ομάδας». Εγώ πιστεύω ότι αξίζουν ο ένας τον άλλον.