Η ροκ μπαλάντα που σημάδεψε το φινάλε του Release – Αντίο στην Πλατεία Νερού

Το Release Athens έσβησε το δέκατο κεράκι του το βράδυ του Σαββάτου και αποχαιρέτησε την Πλατεία Νερού με μια βραδιά αφιερωμένη στο metal. Οι Sabaton, οι Savatage και οι Epica έκλεισαν όχι μόνο την επετειακή διοργάνωση του φεστιβάλ, αλλά και έναν ολόκληρο κύκλο, καθώς αυτή ήταν η τελευταία χρονιά του Release στον γνώριμο χώρο της Πλατείας Νερού πριν από τη μετακόμισή του το 2027.

Οι metalheads τα έδωσαν όλα στην τελευταία μεγάλη συναυλιακή βραδιά του Release και του καλοκαιριού. Κι ανάμεσα στις πολλές δυνατές στιγμές του φινάλε, θυμηθήκαμε ένα τραγούδι που συγκίνησε όλη την Πλατεία Νερού και έχει γράψει τη δική του ιστορία.

Στα αυτιά των νεότερων το “Believe” των Savatage μπορεί να ακούγεται σαν μια ροκ μπαλάντα μιας άλλης εποχής. Όταν κυκλοφόρησε το 1991, το “Believe” έγινε το απόλυτο τραγούδι για όσους ανακάλυπταν ότι το metal μπορούσε να είναι εξίσου συγκινητικό όσο και εκκωφαντικό (Οι ροκ μπαλάντες εξάλλου ήταν και παραμένουν σχεδόν ένα μουσικό είδος από μόνες τους.)

Το “Believe” είναι το τραγούδι που κλείνει το εμβληματικό άλμπουμ “Streets: A Rock Opera” (1991) και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες στιγμές στη δισκογραφία των Savatage.

Στην εμφάνισή τους στο Release, πριν από τις πρώτες νότες του “Believe”, στις γιγαντοοθόνες εμφανίστηκε ο Jon Oliva, ο ιδρυτής, βασικός συνθέτης και επί δεκαετίες η χαρακτηριστική φωνή των Savatage, με ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα. Η Πλατεία Νερού τον υποδέχθηκε με θερμό χειροκρότημα, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να συμμετάσχει στη φετινή περιοδεία λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας. Τα τελευταία χρόνια ο 66χρονος μουσικός αντιμετωπίζει, μεταξύ άλλων, σκλήρυνση κατά πλάκας και τη νόσο του Ménière, γεγονός που τον έχει αναγκάσει να μείνει μακριά από τις ζωντανές εμφανίσεις. Η πληθωρική παρουσία του στο πιάνο, έστω και μέσα από την οθόνη, έδωσε ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος σε μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της βραδιάς.

Το “Believe” δεν έγινε τυχαία ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των Savatage. Αφηγείται την ιστορία ενός ξεπεσμένου ροκ σταρ, του D.T. Jesus, ο οποίος βυθίζεται στα ναρκωτικά και την αυτοκαταστροφή πριν αναζητήσει τη λύτρωση. Το “Believe” είναι η τελευταία πράξη αυτής της διαδρομής: ένα τραγούδι για τις ενοχές, την απώλεια, τη συγχώρεση και, πάνω απ’ όλα, την πίστη ότι ακόμη και μέσα στο σκοτάδι υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Ο παραγωγός και συνδημιουργός των Savatage, Paul O’Neill, είχε πει πως οι στίχοι του τραγουδιού είναι γραμμένοι έτσι ώστε «οι στροφές να βρίσκουν την πληγή στην ψυχή και τα ρεφρέν να τη θεραπεύουν». Μια ιστορία που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στην κοινότητα των φίλων των Savatage και αποδίδεται στον αείμνηστο παραγωγό Paul O’Neill, το “Believe” βοήθησε μια νεαρή Ελληνίδα που δεχόταν bullying να ζητήσει βοήθεια και να συνεχίσει τη ζωή της. Αλήθεια ή όχι, αυτό που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι ο Jon Oliva χρειάστηκε πάνω από 300 λήψεις για να ηχογραφήσει την ερμηνεία του όσο πιο τέλεια γινόταν, αλλά τελικά κράτησαν μία από τις πρώτες.

Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι το “Streets: A Rock Opera” είναι ο αγαπημένος του δίσκος των Savatage. Είναι και ο τελευταίος ολοκληρωμένος δίσκος που δημιούργησε μαζί με τον αδελφό του, Criss Oliva, πριν εκείνος σκοτωθεί σε ηλικία μόλις 30 ετών, τον Οκτώβριο του 1993, σε τροχαίο με μεθυσμένο οδηγό. Όπως έχει πει, ο ίδιος, ο Criss και ο Paul O’Neill δούλεψαν πάνω στο άλμπουμ σχεδόν έναν χρόνο, καταφέρνοντας να αποτυπώσουν όλες τις πλευρές των Savatage, από το πιο σκληρό metal μέχρι το “Believe”.

Ο θάνατος του Criss σημάδεψε καθοριστικά τους Savatage. Το “Handful of Rain” (1994) γράφτηκε ουσιαστικά ως φόρος τιμής στον Criss, ενώ ο Jon Oliva έχει πει πολλές φορές ότι μετά την απώλεια του αδελφού του τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο για το συγκρότημα.

Το “Believe” ήταν ίσως το τραγούδι που συγκίνησε περισσότερο από κάθε άλλο την τελευταία βραδιά του Release Athens 2026. Και χωρίς να το έχει σχεδιάσει κανείς έτσι, έμοιαζε να ταιριάζει με το τέλος ενός δεκαετούς κύκλου στην Πλατεία Νερού. Ένα τραγούδι για την πίστη και τη δύναμη να συνεχίζεις. Και τώρα, πάμε για τα επόμενα.