Αύγουστε, κακέ μου μήνα…
Διαβάζεται σε 3'
Δεν μ΄αρέσει αυτός ο παινεμένος μήνας, ο Αύγουστος. Όχι μόνο για τον Αττίλα 2, την Χιροσίμα, την δικτατορία του Μεταξά, τις πύρινες γλώσσες που μοιάζουν χαριστική βολή στα δάση κλπ, αλλά για άλλους, συγκεκριμένους λόγους.
- 06 Αυγούστου 2026 09:18
1. Το φως φθίνει και λιγοστεύει δραστικά η μέρα. Προπομπός του γλυκύτατου πλην πελιδνού Σεπτέμβρη, ο Αύγουστος γίνεται άθελά του διόπτρα ζαρωμένων ημερών-ημερών που βασιλεύουν γρήγορα- μέχρι την 21 Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα δευτερόλεπτα να ετοιμάζονται για την ρεβάνς του φωτός.
2. Οι ορδές: Δηλαδή, το γιουρούσι των μυρίων προς τις θάλασσες και-λιγότερο- προς τα όρη. Δεν φταίει ο κόσμος για την Αυγουστιάτικη φρενίτιδα των διακοπών. Ας όψεται ο διακόπτης της αγοράς και η λογική που περιφρονεί την δυστοπία της πολυάνθρωπης εξόδου και της κόλασης του συγκεντρωμένου πλήθους στα καράβια και στις «υπέρβαρες» παραλίες.
3. Οι…μπαταρίες: Τι έκφραση κι αυτή! Να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας! Ακούγεται κυρίως τον Αύγουστο. Δεν είναι τόσο η πολυφορεμένη κοινοτοπία που καθιστά απωθητικές τις…μπαταρίες, όσο η ψευδαίσθηση οτι αρκούν κάποιες μέρες διακοπών για να πάψουν οι κραδασμοί του καθεμέρα που φθείρουν σαν τερμίτες το συνολικό οικοδόμημα(σώμα, ψυχή και μυαλό).
Αμ, η άλλη έκφραση, η απειλητική, που ακούγεται φθίνοντος του Αυγούστου; «Και τώρα τα κεφάλια μέσα»! Εδώ η κοινοτοπία προσλαμβάνει διαστάσεις τρομώδους απειλής. Τα πλήθη που επιστρέφουν μοιάζουν καταδικασμένοι που ξέρουν τη μοίρα τους.
Τους περιμένει ο εγκλεισμός στα υπόγεια του οκτάωρου-ποιού οκτάωρου, δηλαδή- και ο κατάλογος με λογής εκκρεμότητες και υποχρεώσεις που φαντάζουν σαν δεσμοφύλακες σε φυλακές υψηλής ασφαλείας.
4. Η αίσθηση του τέλους: Ο Αύγουστος, παρά τα πανηγύρια του, μοιάζει με πανηγύρι που τελειώνει αφήνοντας πίσω του αναποδογυρισμένα τραπέζια, νυσταγμένους βιολιτζήδες, γκαρσόνια που αδημονούν να πάνε για ύπνο και κουρασμένους πανηγυριώτες που ξέρουν οτι το καλοκαίρι τελείωσε.
Εμείς, του Ιουλίου οι φανατικοί
Εντάξει. Κάθε μήνας έχει τα σκοτάδια, τα φάλτσα και τις πληγές του. Αλλά εμείς οι Ιουλιοπότες, εμείς που λατρεύουμε τις χρυσοκίτρινες κλωστές των ημερών του, εμείς που θεωρούμε τον Ιούλιο ατελεύτητο, έτσι που μας γνέφει από τον πάμφωτο θρόνο του καταμεσίς του θέρους, εμείς λοιπόν αρνούμαστε να κατοικήσουμε στον Αύγουστο.
Κι αν δεν μας πιστεύετε, ακούστε τι λέει ένα παλιό σκονισμένο χειρόγραφο που βρήκα ξεχασμένο μαζι μ΄ένα λευκό, λινό πουκάμισο και θα καταλάβετε την εμμονή και την λατρεία για τον Ιούλιο:
«Bηματίζω στον Aύγουστο και βλέπω να μ’ ακολουθεί η οδός Φιλελλήνων του Eμπειρίκου, λιγότερη πυρακτωμένη, αλλά πάντοτε Iουλιανή. Στη φλεγόμενη άσφαλτο διακρίνω ευθυτενή τον Kαρούζο, κατ’ εξοχήν Iουλιανό, μιας και γεννήθηκε στον «αλλόφρονα» αυτό μήνα. Kοντά του είδα τον Σεφέρη με τα «σκυλόδοντα του καλοκαιριού» (τα κυνικά καύματα του Iουλίου) και παραπέρα, αγέρωχο, σιωπηλό και μόνο, είδα τον Eλύτη να σιγοψιθυρίζει τον «Iουλίου λόγο»… Στέκομαι στην άκρη, ανάβω ένα τσιγάρο και ακούω τον Eμπειρίκο: «Ήτο Iούλιος. Kαι η οδός των Φιλελλήνων…» Ήτο, λοιπόν. Yπήρξε. Πάει. Eίναι φονικός ο αόριστος»…
…Εντάξει. Έχει και τα καλά του ο Αύγουστος. Την αρχή του τρύγου, τα δυό φεγγάρια και την μισοάδεια Αθήνα. Οσοι πιστοί, ας δείξουν επιείκεια για το προεκτεθέν παραλήρημα υπέρ Ιουλίου.
