Τώρα που τελείωσαν τα σιρόπια με την Τουρκία

Για όσους δεν παρακολουθούν στενά τα ελληνοτουρκικά, οι τελευταίες εξελίξεις, με απλά λόγια, έχουν ως εξής. Η Ελλάδα δημοσιοποίησε τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, ως οφείλει, λόγω υποχρέωσης που εκπορεύεται από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Παραλλήλως ανακήρυξε δύο θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο, έστειλε F16 στην Κύπρο, Patriot στην Κάρπαθο και έβαλε τους Γάλλους στο σχέδιο για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο.

Η Τουρκία απάντησε. Ανακήρυξε δύο θαλάσσια πάρκα επαναφέροντας και τη συζήτηση περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Παραλλήλως ετοιμάζεται να εντάξει στο εσωτερικό της Δίκαιο το αφήγημα περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Δηλαδή σκοπεύει να νομοθετήσει τις βλέψεις της προς το μισό Αιγαίο. Αυτό δεν παράγει διεθνές νομικό αποτέλεσμα, ωστόσο επιβεβαιώνει τις βλέψεις της και δεσμεύει τις επόμενες τουρκικές κυβερνήσεις.

Επίσης η ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων στο Βορειανατολικό Αιγαίο, εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει στην Τουρκία στη διεκδίκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Πιο απλά, ενδέχεται αύριο ή μεθαύριο το τουρκικό Λιμενικό να ελέγξει ελληνικά αλιευτικά που θα ψαρεύουν στην περιοχή. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε το ένα θα
φέρει το άλλο και οι πιθανότητες θερμού επεισοδίου θα πολλαπλασιαστούν.

Δεν έχουν περάσει ούτε τρία χρόνια από τη Διακήρυξη των Αθηνών και τα γλυκά μάτια ανάμεσα στις δύο χώρες. Αν θυμάστε, ο Ερντογάν έλεγε ότι δεν μιλάει με τον Μητσοτάκη, μετά ήρθε από την Αθήνα και από τα σκαλιά στου Μαξίμου έτρεχαν σιρόπια. Ακολούθησε η γνωστή περίοδος νηνεμίας που απολαύσαμε, οι Τούρκοιτουρίστες άρχισαν να μας έρχονται κατά σμήνη και οι συναγερμοί έμειναν σιωπηροί στις πτέρυγες των μαχητικών.

Πήραμε, άλλωστε, τα Rafale, ήρθε και η φρεγάτα. Η Τουρκία έδειξε να «μαζεύεται» κάπως λόγω των ελληνικών εξοπλισμών, αλλά και επειδή όφειλε να στρέψει το ενδιαφέρον της προς τη Συρία. Ομως την ίδια στιγμή, όσοι εμείς ξηλώνουμε τσέπες για να αγοράσουμε αμυντικά συστήματα, η Τουρκία αναδεικνύεται σε κατασκευαστική και εξαγωγική δύναμη εξοπλισμών.

Ηταν ένα διάλειμμα; Ετσι φαίνεται. Και μάλλον οδεύουμε προς αποκατάσταση των ιστορικών ρυθμίσεων ανάμεσα στις δύο χώρες. Η κανονικότητα στις διμερείς σχέσεις δεν είναι οι ανέφελοι ουρανοί -κάθε άλλο. Είναι η ένταση που διαχρονικά δοκιμάζει το ελληνικό δόγμα ακινησίας στις διμερείς σχέσεις. Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θέλει να ρισκάρει πόλεμο, αλλά ούτε και εγκλήσεις περί μειοδοσίας και εσχάτης προδοσίας.

Εντάξει. Και τώρα τι γίνεται; Κάθε μέρα στα τουρκικά κανάλια εμφανίζονται στρατιωτικοί αναλυτές που αναπτύσσουν στην κοινή γνώμη τη θεωρία μίας ελληνοισραηλινής συνωμοσίας απέναντι στην πατρίδα τους. Η στρατηγική σχέση Ελλάδας και Ισραήλ έχει ενοχλήσει και ανησυχήσει την Αγκυρα. Λογικό. Και κάπως έτσι επιστρέφουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

Η Αθήνα θεωρεί ότι θωρακίζεται. Η Αγκυρα αισθάνεται ότι περικυκλώνεται. Και όταν ο ένας ονομάζει «άμυνα» αυτό που ο άλλος αντιλαμβάνεται ως «απειλή», δεν χρειάζεται κανείς να θέλει τον πόλεμο για να βρεθεί επικίνδυνα κοντά σε ένα θερμό επεισόδιο.

Συνεπώς αυτό που παρακολουθούμε στα ελληνοτουρκικά δεν είναι ένα καινούργιο δράμα. Είναι ακόμα ένα επεισόδιο ενός έργου που διακρίνεται από δραματουργική ιδιαιτερότητα: ξέρουμε την υπόθεση, τους πρωταγωνιστές, τις επαναλαμβανόμενες ατάκες. Αλλά δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι θα συμβεί στο τέλος. Αν υπάρξει ποτέ.

Και κάτι ακόμα. Τα ελληνοτουρκικά θα αποτελέσουν συστατικό στοιχείο της προεκλογικής έντασης. Και, εντάξει, ο Σαμαράς και ο Βελόπουλος, άντε και η Καρυστιανού (αν την υπολογίζει κανείς ως τότε), θα εμφανιστούν με το μαχαίρι στα δόντια. Ομως η στάση των υπολοίπων θα μετρηθεί και θα ζυγιστεί.