Η Αλίκη στη Wonderland, το Λονδίνο με 40°C και οι μαντήλες…

(το μισό κείμενο γράφτηκε στο Λονδίνο)

Εδώ λοιπόν στο προάστιο των φίλων μας που μένουμε η συνθήκη είναι λίγο και σαν τη Βραζιλία. Όχι στις ακραίες της μορφές, αλλά με τους μετανάστες και τους ντόπιους να συ-ζούν και να συναναστρέφονται ήρεμα και ωραία με διαφορές πολλές όμως. Η φτώχεια με τον πλούτο αλλάζει στενό σε στενό, σε πολύ λίγα μέτρα δρόμου δηλαδή. Εδώ, στις καλές περιοχές, όλα μοιάζουν πολύ σύγχρονα, είναι πολύ ανανεωμένα και εξαιρετικά καλαίσθητα και η φάση easy going που λένε και οι Αγγλοι.

Η μίξη των ανθρώπων, η πολυπολιτισμικότητα είναι το πιο έντονο χαρακτηριστικό. Και του Λονδίνου και του Walthamstow όπου μένουμε. Δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να γίνεται στις άλλες περιοχές και πώς μπορεί να νιώθουν οι υπόλοιποι, αλλά μοιάζουν όλοι απολύτως συμβιβασμένοι με την ανθρωπογεωγραφία.

Οι μουσουλμάνοι είναι πάρα πολλοί – κάθε επιπέδου και κάθε τάξης ύψους πλούτου – βλέπεις Porsche μα και παιδάκια με σκισμένα παπούτσια. Η αλήθεια είναι πως το συνήθισα γρήγορα παρότι στην αρχή το θέαμα μου φαινόταν κάπως παράξενο – εδώ που ζω στην Αθήνα σπανίως βλέπουμε ξένους.

Συνειδητοποίησα όμως κάτι -χωρίς να υπερηφανεύομαι για αυτό- ότι αυτό που δεν θα συνηθίσω είναι τη μαντήλα που κρύβει όλο το πρόσωπο. Είδα μία γυναίκα σήμερα μέσα σε niqab: περπατούσε δίπλα μου, σταμάτησε στη στάση και ήμασταν απέναντι. Τη λυπήθηκα ειλικρινά πολύ. Εκείνη μπορεί βέβαια να είναι πάρα πολύ χαρούμενη γιατί αυτό λέει η θρησκεία της και αυτό της επιτάσσει η ψυχή της και η πίστη της.

Εγώ όμως δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου πώς μπορεί να ζει ένας άνθρωπος κρυμμένος ολόκληρος μέσα σε chador και burqa, να φαίνονται μόνο τα μάτια του και ασφαλώς να σκάει από τη ζέστη μέσα σε αυτές τις ρόμπες. Λυπόμουν δηλαδή και όλες τις άλλες, τις πάρα πολλές που έβλεπα καθημερινά στο μετρό, που ίδρωναν μέσα στο διπλό τους ρούχο – μέσα στην abaya. Τι να πεις; Άλλες φιλοσοφίες, άλλα ήθη.

(Αθήνα πια…)

Εν τω μεταξύ στην παιδική χαρά, την πιο λαϊκή της γειτονιάς, όπου ο Αρης έπαιξε με όλες τις φυλές του Αβραάμ και πολύ το χαρήκαμε, το μόνιμο θέμα συζήτησης ήταν η πρωτόγνωρη ζέστη. Όμως με μία κούκλα κυρία από το Πακιστάν που ήταν ντυμένη παραδοσιακά σε τόνους του πράσινου -ομοίως και η κόρη της- πιάσαμε κουβέντα για γιορτές. Μου είπε ότι ήταν έτσι ντυμένη για την επομένη, 14 Αυγούστου, γιόρταζαν την ανεξαρτησία του Πακιστάν από τη βρετανική κατοχή. Της είπα ότι στις 15 Αυγούστου γιορτάζω και εγώ γιατί με βάφτισαν Μαίρη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πότε απελευθερώθηκε το Πακιστάν.

Οσο για το κεντρικό δρομάκι της γειτονιάς μας, τον περίφημο πεζόδρομο του Walthmastow, να πούμε πως θυμίζει λίγο πεζόδρομο των δικών μας κυκλαδίτικων νησιών. Δεξιά και αριστερά μαγαζιά, ο κόσμος να περιφέρεται με μωρά, πατίνια, ποδήλατα. Πολλά νέα ζευγάρια και πάρα πολύ νέες μαμάδες. Δεν πρέπει να είδα ούτε μία με μάρσιππο πάνω από 30 χρονών. Γεμάτες οι παμπ και τα fish & chips στέκια – κάτι σαν τις δικές μας ταβέρνες.

Και η Αλίκη…

Όλα αυτά για να φτάσω στο υπέροχο θεατρικό παιδικό που είδαμε μαζί με τον Άρη. Στο Soho Theatre της γειτονιάς μας. Ενας καταπληκτικός χώρος, μεγάλος και ανοιχτόκαρδος με είσοδο/σαλόνι/προχόλ γεμάτος κόκκινα τραπέζια και μυρωδιές από παιδικά ποπ κορν και άλλα γλυκίσματα. Το θέατρο αυτό είναι πολύ αγαπητό και το έργο που ανεβαίνει επίσης.

Αυτή η παραγωγή, λοιπόν, ζωντάνεψε με τον καλύτερο τρόπο το πολυαγαπημένο κλασικό έργο του Λιούις Κάρολ με μαγευτικές μαριονέτες, πρωτότυπη μουσική και ένα καλειδοσκόπιο πολύχρωμων σκηνικών και κοστουμιών. Σε αυτό τον τρελό κόσμο των θαυμάτων τίποτα δεν έμοιαζε σαν παιδικό θέατρο, παρότι ήταν ένα παιδικό έργο. Οι ηθοποιοί ήταν πραγματικά εκπληκτικοί, μα ακόμη πιο εντυπωσιακά ήταν τα κοστούμια και οι μαριονέτες.

Ο Lewis Carroll, αν δεν θυμάστε καλά, έγραψε αρχικά την ιστορία της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων για ένα κορίτσι που λεγόταν Alice, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου μπορούσαν να συμβούν πράγματα πέρα ακόμη και από όσα θα μπορούσε να συλλάβει η πιο αχαλίνωτη φαντασία της. Η συγκεκριμένη θεατρική διασκευή όχι μόνο αποτυπώνει το πνεύμα του αφηγηματικού ύφους του Lewis Carroll, αλλά, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό –τουλάχιστον από όσα έχω δει εγώ στο θέατρο– δημιουργεί μια εμπειρία που παραμένει εξαιρετικά πιστή στο πρωτότυπο κείμενο. Θα καταφέρει η Alice να επιστρέψει στο σπίτι της; Ή θα παγιδευτεί για πάντα στη Χώρα των Θαυμάτων;

Όταν δημιουργείται μια παράσταση για οικογένειες και θεατές κάθε ηλικίας, είναι αναγκαίο να κοπούν κομμάτια, να μικρύνει κάπως η διάρκεια ώστε να μπορέσει να διατηρηθεί το ενδιαφέρον των παιδιών για περίπου μία ώρα.

Έτσι, παρότι ήταν κρίμα που δεν εμφανίστηκαν χαρακτήρες όπως η Δούκισσα, η Μαγείρισσα και η Ψεύτικη Χελώνα, η συγκεκριμένη παραγωγή κατάφερε να προσφέρει μια υπέροχη εμπειρία, η οποία όχι μόνο παρέμεινε πιστή στον βασικό κορμό της πρωτότυπης ιστορίας, αλλά ενσωμάτωσε και εύστοχες σύγχρονες αναφορές, καθώς και στοιχεία του βιβλίου που θα ήταν ενδεχομένως δυσκολότερο να μεταφερθούν στη σκηνή.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της παράστασης ήταν η Alice της Ailsa Erskine, η οποία, παρουσίασε τον χαρακτήρα όπως ακριβώς απεικονίζεται στο βιβλίο: ένα επτάχρονο κορίτσι, γεμάτο πείσμα, αυθορμητισμό και ενέργεια, αρκετή ώστε να μπορεί να συνδεθεί με ρεαλιστικό τρόπο με τα παιδιά που βρίσκονταν στο κοινό. Η Erskine δημιούργησε μια Alice απολαυστικά ιδιότροπη και γεμάτη παιδική ζωντάνια, που φώτιζε τη σκηνή και γινόταν ιδιαίτερα οικεία και γοητευτική μέσα από τα ξεσπάσματα θυμού και τις χιουμοριστικές αντιδράσεις της.

Ο Γάτος του Cheshire του Sean Garratt απέπνεε μια μυστηριώδη παρουσία, καθώς βλέπαμε το κεφάλι του να αποχωρίζεται από το σώμα και να αιωρείται στον αέρα, όπως ακριβώς και στο βιβλίο. Παράλληλα, πρόσθετε μια απολαυστικά παιχνιδιάρικη δόση χιούμορ στην παραφροσύνη της ιστορίας. Ο Garratt πέτυχε την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδισμα και στη νωχελική, αιλουροειδή γοητεία, κάνοντας την κούκλα να μοιάζει πως έχει μια εντελώς δική της ζωή.

Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Άιλσα Έρσκιν – Αλίκη
Κλερ Μπράις – Λευκό Κουνέλι
Σον Γκάρατ – Γάτος του Τσεσάιρ
Χάνι Γκάμπριελ – Καπελάς
Τομ Τζάιλς – Κάμπια / Ποντικός
Τόμας Χιούιτ – Λαγός
Σκάι Χάλαμ – Τουίντλ Ντι
Τόμας Χιούιτ – Αναπληρωματικός Καπελάς
Γκρέις Χάσεϊ-Μπερντ – Αναπληρωματική για τους Τουίντλ Νταμ & Ντι
Ντάνιελ Πέιτζ – Βασίλισσα των Καρδιών
Σόφι Γουίλκινσον – Τουίντλ Νταμ

Δημιουργική ομάδα:
Πένι Φάροου – Κείμενο
Νέιτ Μπερτόνε – Σκηνοθεσία & Σκηνικά
Έβα Σάμψον – Συν-σκηνοθεσία & Επιμέλεια κίνησης
Σαμ Ράπλεϊ – Μουσική
Τζακ Γουίρ – Σχεδιασμός φωτισμών
Έλα Βάλστρεμ – Σχεδιασμός ήχου
Κρις Μπάρλοου – Σχεδιασμός μαριονετών
Νίκολας ΧόκαΝτεϊ – Διεύθυνση κάστινγκ
Φιλ Σκοτ – Πρόσθετο υλικό
Ίθαν Γουόκερ – Broadway Haus
Παραγωγός – Νέιτ Μπερτόνε